ආණ්ඩුවේ ජනවරම

ආණ්ඩුවේ ජනවරම

පසුගිය පෙබරවාරි දහයෙන් ආණ්ඩුවේ ජනවරම වෙනස් වූවා යැයි කියන්න පුළුවන් එක් අර්ථයකින්. එහෙත් මා රනිල් ඉවත් කරන්නැයි ඉල්ලන්නේ ඔහු මෙරට සංස්කෘතිය නියෝජනය නොකරන, ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියේ ජීවත්වන ඒ සංස්කෘතියට හා අදාළ ග්‍රීක යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි චින්තනයට රට ඇද ගෙන යන නව ව්‍යවස්ථාවක් මගින් දෙමළ ජාතිවාදයට රට පාවා දෙන රට බෙදීමට කටයුතු කරන රණවිරුවන්ට දඬුවම් දීමට ඊනියා මානව අයිතිවාසිකම් අයිතිකරුවන් සමග අත්වැල් බැඳගත් අයකු නිසා. ඒ පඬියන්ට අනුව මගේ මුග්ධ ජාතිකත්වයෙන් ගලා එන දේ. ඒ සඳහා පෙබරවාරි මැතිවරණය අවශ්‍ය නැහැ. ව්‍යවස්ථාවට එකඟ ව රනිල් ඉවත් කළ යුතුයි . එය කළ හැක්කේ මෛත්‍රිපාලටයි. 

රනිල් හා මහින්දවාදීන්

රනිල් හා මහින්දවාදීන්

මේ රටේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය උගතුන් ය. ඊළඟ ප්‍රශ්නය රනිල් ය. දෙවැනි ප්‍රශ්නය විසඳා ගැනීමට බැරිව ඇත්තේ පළමු ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් නැති බැවිනි. උගතුන් යන්නට සාමාන්‍ය පෙළ සමත් වූවන්ගේ සිට පශ්චාත් උපාධිධාරීන් ද දේශපාලනඥයන් ද රාජ්‍ය නොවන ආයතනවල සාමාජිකයන් ද ව්‍යාපාරිකයන් ද වෙනත් එවැනි අය ද ඇතුළත් වෙනවා. දැන් උසස් පෙළ සමතකු අහන්න පුළුවන් දේශපාලනඥයන් උගතුන් වන්නේ කෙසේ ද කියා. ඔවුන් අත්දැකීමෙන් ජනතාව සමග ගැවසීමෙන් ලබාගත් උගත් කමක් තියෙනවා. මට නම් මේ කිසිම උගත්කමක් නැහැ. කැනඩාවේ ඉන්නා ගුරු උගතකු කියා තිබුණා මගේ පශ්චාත් උපාධිය පිනට ලැබුණු එකක් බවත් එංගලන්තයේ විශ්වවිද්‍යාල අදක්‍ෂ ශිෂ්‍යයන්ට ඉක්මණින් උපාධි ලබා දී පිටත් කර යවන බවත්.  මගේ උසස් පෙළ (ඒ දිනවල විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශය) ප්‍රශ්න කරන අයත් ඉන්නවා. මා රසායන විද්‍යාව අසමත්. මට ජනතාව සමග ගණුදෙනු කිරීමටත් තේරෙන්නේ නැහැ.

රනිල් ඉවත් කිරීම තීරණය කිරීම නීතිපතිට නොපැවරිය යුතුයි

රනිල් ඉවත් කිරීම තීරණය කිරීම නීතිපතිට නොපැවරිය යුතුයි

පළාත් පාලන ආයතන මැතිවරණය පවත්වා සතියකට වඩා කල් ගත වෙලා. ඒත් තාමත් ආයතනවල මන්ත්‍රීන් මන්ත්‍රිනියන් තෝරා ගෙන නැහැ. එයට එක් හේතුවක් වී ඇත්තේ පළාත් පාලන මැතිවරණ ආඥා පනතේ ඇති නොපැහැදිලි තැන්. පනත අනුව සමානුපාතික ක්‍රමය යටතේ 40%ක් නොව 100% ක්ම මන්ත්‍රීවරු පත්වෙලා. මනාපත් නැහැ. ඒ නිසා පක්‍ෂ ලේකම්ලාට කණ්ඩායම් නායකයන්ට මන්ත්‍රීවරුන් බොහෝ ගණනක් නම් කිරීමේ අවස්ථාව හිමිවෙලා. කාන්තා නියෝජනය ගණනය කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ආඥා පනතේ සඳහන් වන්නේ නැහැ. 25%ක් කාන්තා නියෝජනය තිබිය යුතු ය කී පමණින් ප්‍රශ්නය විසඳෙන්නේ නැහැ.

මැතිවරණයෙන් පසු

මැතිවරණයෙන් පසු

මේ පළාත් පාලන මැතිවරණය හොරකම පිළිගැන්වුණු මැතිවරණය ලෙස හඳුන්වන්න පුළුවන්. අද කවුරුත් පාහේ තමන් ඇරෙන්න අනෙක් අය හොරු කියලා කියනවා. අප සියලු දෙනා ම පාහේ අපේ වැරදි ගැන නොව අනෙක් අයගේ වැරදි ගැන කියනවා. අප අපේ දරුවන් පාසල්වලට ඇතුල් කිරීමට බොරු සහතික ඉදිරිපත් කරනවා. එවැනි සහතික පිළියෙළ කරන අයත් රටේ ඉන්නවා. ඔවුන් එමගින් ආදායමකුත් ලබනවා. එසේ ව්‍යාජ ලේඛන ඉදිරිපත් කිරීම අද සමාජයේ පිළිගත් දෙයක් බවට පත්වෙලා.

රටට අවශ්‍ය හා හිතකර කුමක් ද?

රටට අවශ්‍ය හා හිතකර කුමක් ද?

ජාතිකවාදීන්ට පමණක් නොව මහින්දවාදීන්ට ද පොදුවේ පොදු පෙරමුණට හිතවත් අයට ද වෙනත් අයට ද රටට අවශ්‍ය කුමක් ද කියා ඇසුවොත් විවිධ පිළිතුරු තිබේවි. ඒ පිළිතුරු තම තමන් රටට යහපතක් වන්නේ කෙසේ ද යන්න මතත් අවසානයේ දී රටට යහපතක් වීම යනු කුමක් ද යන්න මතත් රඳා පවතිනවා. ඒ ඒ අයගේ විශ්වාස මා ප්‍රශ්න කරන්නේ නැහැ. අප අපේ විශ්වාසවලින් බැහැර වන්නේ එක්තරා ආකාරයකට කම්පනයකට පත් වීමෙන් පසුවයි. තර්ක කිරීමෙන් නො වෙයි.

අවුරුදු දෙසීයකට පසු

අවුරුදු දෙසීයකට පසු

පක්‍ෂ හා පෞද්ගලික දේශපාලනයෙන් ඉවත් වී රට ජාතිය ආගම (සංස්කෘතිය) මත පදනම් වූ දේශපාලනයක නිරත වීමට නොහැකි වීම නිසා අප 1815-18 කාලයෙහි සුද්දන්ට රට පාවා දුන්නා. එයට වග කිව යුත්තේ එකල සිටි නායකයන් එනම් සෙංකඩගල නිළමෙලා. උඩරට ගිවිසුම නමින් හැඳින්වෙන 1815 සිංහල ඉංගිරිසි ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට බොහෝ නිළමෙලා එකඟ වුණා. සෙංකඩගලින් පිට සිටි නායකයන් ගිවිසුමට විරුද්ධ වී ඇති බව පෙනෙනවා. එහෙත් රාජ්‍ය බලය තිබුණෙ සෙංකඩගල. දන්ත ධාතූන් වහන්සේ වැඩ සිටියෙත් සෙංකඩගල. එදා රට ගැන හිතුව නම් විවිධ නිළමෙලා තම තමන්ට රජකම ගැනීමට සැලසුම් නොකෙරුවා නම් රටේ තත්වය වෙනස් වන්න ඉඩ තිබුණා.