Main Logo

Showing posts with label ථෙරවාදී. Show all posts
Showing posts with label ථෙරවාදී. Show all posts

Wednesday, 17 July 2013

බෞද්ධයින් ඩීමනයිස් කිරීම

යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය තුල ඩීමන් යන නම යෙදන්නේ පව්කාර අමනුස්සයින්ටය. බටහිරුන් තම ආගම්වාදී යුධ වලදීත් මිශණාරී කටයුතු වලදීත් තමන්ට විරුද්ධ ආගම් අදහන්නන් හා ඔවුන්ගේ දෙවිවරු ඩීමනයන් ලෙස පෙන්වා දෙන්නට, නැත්නම් ඩීමනයිස් කිරීමට උත්සාහ දැරූහ. අද බටහිර සංස්කෘතිය තුල බෞද්ධයින් විශේෂයෙන්ම බෞද්ධ භික්‍ෂූන් වහන්සේලා ඩීමනයිස් කිරීමක් සිදුවෙමින් පවතී. එහි ක්‍රියාකාරිත්වය තේරුම්ගත හැක්කේ නූතන යටත්විජිතවාදය පසුබිම් කරගෙනය.

බෞද්ධයින් වෙසෙන රටවල්ද තම යටතට ගැනීමට බටහිරුන්ට උවමණාවක් ඇත. ඒ දැනට වසර සිය ගණනක් තිස්සේ ඔවුන් කරගෙන යන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියේම ඉදිරි ගමනය. නමුත් බටහිර සංස්කෘතියේ වෙනස් වීමත් සමඟ ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියේ විධි ක්‍රමද, එනම් එහි සංස්කෘතියද වෙනස් විය. එදා පෘතුගීසීන් කලාක් මෙන් රටවල් ආක්‍රමණය කිරීමට අද බටහිරුන්ට හැකියාවක්වත් කැමැත්තක්වත් නැත. තම රට ජාතිය වෙනුවෙන් දිවි පුදන්නට මැලි නොවුනත් විදෙස් රටක නොපෙනෙන නොහඳුන හතුරන්ට එරෙහිව ආක්‍රමණශීලීව යුධ වදින්නට සාමාන්‍ය බටහිරුන් තුල මේ වන විට ඇත්තේ මන්දෝත්සාහී බවකි. ඔවුන් විසින්ම නිර්මාණය කර ඇති මානව හිමිකම් පිළිබඳ කථාද ඊට හේතුවී ඇත.විශාල හමුදාවක් යොදා ගනිමින් විදෙස් රටක භූමිය අල්ලාගෙන එරට පාලණය කිරීම කල නොහැකි දෙයක් බව වියට්නාම් යුද්ධයෙන් පසුව ඔවුන්ට අවබෝධවිනි. ඉරාකයෙන් හා ඇෆ්ගනිස්තානයෙන් ඔවුන් ඉගෙනගත්තේ දමණය කල රටක් කළමණාකරණය කල හැක්කේ රූකඩ ආණ්ඩුවක් තනා එය ශක්තිමත් කිරීමෙන් මිස තමන්ගේ හමුදාවකට නොවන බවය. අද වෙනවිට බටහිරුන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියේ සංස්කෘතිය වෙනස්වී ඇත. නමුත් එහි පදනම වන ඔවුන්ගේ පැවැත්ම පිළිබඳ ඔවුන්ට ඇති බිය එදාටත් වඩා අද බලවත්ව ඇත. ඒ අන් කවරදාකටත් වඩා අද ඔවුන් ඊනියා බාහිර ලෝකය මත යැපෙන බැවිනි. 

එකල මිනිස්සු සතුන් දඩයම් කරගෙන මස් ආහාරයට ගත්හ. නමුත් අද මිනිස්සු එදාමෙන් සතුන් දඩයම් කරන්නේ නැත. අද ඔවුහු මසට ඇතිකල සතුන් මරා වෙළෙඳසැල් වල ශීතකරණයේ පැකට් වශයෙන් තබා ඇති මස් අනුභව කරති. අවශ්‍යනම් වැඩි මිලක් ගෙවා නිදැල්ලේ හැසිරෙන්නට ඉඩ දී ඊනියා කාබනික ආහාර කැවූ මානුෂීය අන්දමට ඝාතනය කල සතුන්ගේ මස් අනුභව කරති. ඔවුහු එදා ඇති සැටියෙන් මස් කෑ නමුත් අද මිනිසුන්ට මස් නොකා බැරිය. බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියේ සංස්කෘතිය වෙනස්වී ඇත්තේද මිනිසුන්ගේ මස් කෑමේ සංස්කෘතිය වෙනස් වී ඇති ආකාරයටය.

නූතන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතිය එකිනෙකට සම්බන්ධ ක්‍රියාදාමයන් පද්ධතියක් හරහා සිදුවේ. එහි මූලික අංගය පවතින රජයට විරුද්ධ බටහිරට ගැති රාජ්‍ය ද්‍රෝහී බලවේගයක් ස්වදේශිකව ඇති කර ගැනීමය. එයට සැලකිය යුතු පිරිසකගේ සහයෝගය ලැබිය යුතුමුත් එය බහුතර මතය වීම අත්‍යාවශ්‍ය නොවේ. දෙවනි අංගය මේ රාජ්‍ය ද්‍රෝහීන්ගේ මතවාදය බටහිර සාමාන්‍ය ජනතාව ඉදිරියේ සාධාරණය කර ගැනීම සඳහා මානව හිතවාදී කථාවක් ගෙතීමය. තුන්වෙනි අංගය ඒ මානව හිතවාදී කථාව පදනම් කරගෙන රාජ්‍ය ද්‍රෝහීන් බලයේ පිහිටුවීම අරභයා යුද්ධයක් කිරීමය. එය සම්බාධක පැනවීම තුලින් කෙරෙන ආර්ථික යුද්ධයක් විය හැකිය නැතිනම් ගුවනින් ගොස් බෝම්බ දමා හෝ මිසයිල මඟින් හෝ ඩ්‍රෝන යාත්‍රා මඟින් කෙරෙන දුරස්ථ ප්‍රහාරයක් විය හැකිය. එවැනි දුරස්ථ කෙටි ප්‍රහාරයකින් බටහිරුන්ගේ ප්‍රායෝගික මැදිහත්වීම අවම කර ගත හැකිය. වර්තමාන බටහිර සාමාන්‍ය ජනතාව කැමති කර ගත හැක්කේ ආර්ථික හා සාමාජයික වැය අඩු දුරස්ථව කෙරෙන කෙටි යුද්ධයකට පමණි. එය වෙලඳසැල් වලින් ලබා ගත් පැකට්කල මස් කෑම වැනිය. 

ලිබියාව් සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක වූයේ නූතන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියය. සිරියාවේ වෙන්නේද ඒ දෙයමය. නමුත් බෞද්ධ රටවල් තුල නූතන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම බටහිරුන්ට එතරම් සරල කාර්යයක් නොවේ. 

බටහිර රටවල හිංදු ආගමට නැති තැනක් බෞද්ධාගමට ඇත. විශේෂයෙන්ම බටහිර උගතුන් බෞද්ධ දැනුම උසස්යැයි සලකති. බටහිර මනෝ විද්‍යාව ස්නායුවේදය හා භෞතික විද්‍යාව වැනි විශයන් තුලට බෞද්ධ දැනුම අවශෝෂණය කර ගැනීමට විද්වතුන් සාර්ථක නොවුනත් දරන උත්සාහය ඊට නිදසුණකි. ඒ නිසා ඔවුහු බෞද්ධ පොත පත හදාරන්නටත් භාවනා කරන්නටත් උනන්දුවක් දක්වති. වත්මන් බටහිර සමාජයේ සාමාන්‍ය ආකල්පය බෞද්ධයින් අහිංසකයින් බවය. ටිබෙට් ජාතික දලෙයි ලාමා තුමා ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල වෙසෙන නොයෙකුත් බෞද්ධ භික්‍ෂූන් වහන්සේලාගේ ක්‍රියා කලාපයන්ද බටහිරුන් තුල බෞද්ධයින් පිළිබඳ මේ ආකල්පය ඇති කිරීමට හේතු වී ඇතැයි සිතිය හැකිය. 

බෞද්ධයින් සමඟ යුද වදින්නට නම් බටහිරුන් තුල බෞද්ධයින් පිළිබඳ ඇති සුහඳ ආකල්ප වෙනස් කිරීමට අවශ්‍යය. ජන මාධ්‍ය හා බටහිර ගැති ජන මාධ්‍ය හරහා බෞද්ධයින් ඩීමනයිස් කිරීම ඇරඹී ඇත්තේ ඒ සඳහාය. ඩීමනයිස් කිරීම වෙසෙසින්ම එල්ලවී ඇත්තේ ථෙරවාදී බෞද්ධයින්ට වීමද වැදගත්ය. මහායාන ධර්ම මෙන් නොව ථෙරවාද ධර්ම බටහිර සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර ගැනීමට ඇති නොහැකියාව ඊට මූලික හේතුවක් විය හැකිය. 

බුද්ධ ගයාවේ බෝම්බ පිපිරීමත් ටයිම්ස් පුවත් පතින් බුරුම ජාතික ව්‍යාපාරයට පහර ගැසීමත් තේරුම් ගත යුත්තේ මේ නූතන අධිරාජ්‍යවාදී පසුබිම තුලය. බුද්ධ ගයාවේ බෝම්බ පිපුරුවූයේ කව්ද යන්නට වඩා ඉන්දීය බලධාරීන් විසින් එය මුස්ලිම් ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමක් විසින් කලේ යැයි නම් කිරීමට උනන්දුවීම වැදගත්ය. එහි අරමුණ බුරුමයේ බංගලාදේශයේ වැනි රටවල ඇවිලෙමින් පවතින බෞද්ධ මුස්ලිම් ගැටුම් වලට පිදුරු දැමීමද? ලංකාවේ බෞද්ධ මුස්ලිම් ගැටුමක් ඇති කිරීමද? ඒ හරහා කෲර බෞද්ධයින් ගෙන් මුස්ලිම්වරුන් ගලවා ගැනීම සඳහා මානුෂික මෙහෙයවීමක් දියත් කිරීමට ඉඩ ලබා ගැනීමටද? නූතන අධිරාජ්‍යවාදී පසුබිම තුල මේ කිසිවක් ඉවත දැමිය නොහැකිය. ලංකාවේ හලාල් ප්‍රශ්ණය දැවෙන සමයේ ලංඩනයේ ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් නැති මුස්ලිම් පිරිසක් විසින් ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම්වරුන්ට සහයෝගය දක්වමින් උද්ගෝෂණය කල බව අමතක නොකල යුතුය. බොදු බල සේණා රාවය වැනි භික්‍ෂූ නායකත්වයක් ඇති සංවිධානවල ක්‍රියා කාරිත්වය මෙන්ම ඊට ඇති විරෝධයද විග්‍රහ කල යුත්තේද නූතන අධිරාජ්‍යවාදී පසුබිම තුලය. සිංහල බෞද්ධ විරෝධී ලිපි ලියන සමහර බටහිර ගැති උගතුන් මේ සංවිධාණවල භික්‍ෂූන් වහන්සේලා ඩීමනයිස් කිරීමට මහත් අභිරුචියක් දරන බව රහසක් නොවේ. ඒ අතර දෙමළ ජාතික සංවිධානයේ සුමන්තිරන් මහතාට අවශ්‍ය කිසියම් බෞද්ධයින් පිරිසක් විසින් මුස්ලිම් වෙලඳ ව්‍යාපාරයකට කල පහරදීමක් මුලු බෞද්ධ සමාජයටම බැර කිරීමටය. ඔහු ඒ කීම සාධාරණය කිරීම සඳහා එල්ටීටී ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මුස්ලිම් ජනතාව යාපනයෙන් පලවා හැරීමට මුලු දෙමළ සමාජයම වගකිය යුතුයැයි කියයි. නමුත් මුස්ලිම් ජනතාව යාපනයෙන් පලවා හැරීම සම්බන්ධයෙන් සාමාන්‍ය දෙමළ ජනතාවට කිසිවෙක් දොස් නඟන්නේ නැත. සුමන්තිරන් මහතාටද අවශ්‍ය බෞද්ධයින් ඩීමන්ස්ලා කිරීමට පමණක් බව පැහැදිලිය.

බටහිරුන් තමන් ගැන දරන ආකල්පයට වඩා රටේ ස්වෛරීය බව රැක ගැනීම සිංහල බෞද්ධයින්ට වැදගත්විය යුතු බව සත්‍යය. නමුත් සිංහල බෞද්ධ සංවිධාන ජාතිවාදීව හා නීති විරෝධීව කටයුතු කිරීම අනුමත කල නොහැකිය. ඒ ක්‍රියා සදාචාරාත්මක නොවෙන අතර සිංහල බෞද්ධයින් ඩීමනයිස් කරවීමටද ඉඩ ලබාදේ. 

සිංහල බෞද්ධ සංවිධාන වලට සැලකියයුතු පිරිසක් ඒක රාශී කර ගැනීමට හැකිවී ඇත. එය හොඳය. නමුත් රජය ජාතික මතවාදයක සිටගෙන කටයුතු කරන අවස්ථාවලදී ජාතිකමුත් විකල්ප දේශපාලණ සංවිධාන මත බලය කේන්ද්‍රවීම හෝ තමන්වෙත දේශපාලණ බලයක් කේන්ද්‍රගත කර ගැනීමේ අරමුනින් සංවිධාන නිර්මාණය කිරීමෙන් සිදුවන්නේ රාජ්‍ය බලය විසිර යෑමය. සමහරවිට එවැනි සංවිධාන ජාතිකත්වය මත ජනතාව එක් රැස් කරගෙන දෙවනුව ආණ්ඩු විරෝධීවී තුන් වෙනුව බටහිර ආධාර ඇතිව රාජ්‍ය ද්‍රෝහීව කටයුතු කරමින් නූතන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියට පාර කැපීමට ඇති ඉඩ නොසලකා හැරිය නොහැකිය. 


සිංහල බෞද්ධයින් ඩීමන්සලා කිරීම අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතියේ වැදගත් අංශයකි. නමුත් එය එක් අංශයක් පමණි. නූතන අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ රටතුල ජාති ද්‍රෝහී විපක්‍ෂයක් බිහි කිරීම, ඩීමන්ස්ලා නිර්මාණය කිරීම හා දුරස්ථ යුද්ධය යන එකිනෙකට සම්බන්ධ ක්‍රියාදාමයන් සමූහයක් හරහාය. ජාතික ව්‍යාපාරය කටයුතු කල යුත්තේ අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යාපෘතිය සමස්ථයක් හැටියට අවබෝධ කරගෙනය.


ජානක වංශපුර

2013-07-17

Wednesday, 26 June 2013

භික්‍ෂූන් වහන්සේ ඉවත් කිරීමේ ආරම්භය

බටහිර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට අද අප යට වී ඇත. තවමත් මුළුමනින් ම යට වී නැතත් අද වන විට අපි ඉතා වැඩි දෙනෙක් සංස්කෘතියෙන් ක්‍රිස්තියානී වෙමු. ගිය සතියේ අප කී පරිදි මිනිසුන්ගේ සිරුරුවලට අවශ්‍ය වන්නේ ඉන්ද්‍රිය පිනවීම මිස එසේ පිනවීමට ඇති කැමැත්ත තැවීම නො වේ. මිනිසුන්ගේ   සිරුරුවලට අවශ්‍ය වීම යන්නෙන් අදහස් වන්නේ පංචෙන්ද්‍රියන්ට අවශ්‍ය වීම පමණක් නො වේ. පංචෙන්ද්‍රියන්ට යමක් අවශ්‍ය වන්නේ මනස නමැති ඉන්ද්‍රිය ඒ සඳහා කැමැත්තක් දක්වන බැවිනි.

අප කලින් පෙන්වා දී ඇති පරිදි ඇස කණ ආදී අවයව ඉන්ද්‍රිය බවට පත්වන්නේ ඒ අවයව මනස සමග බැඳීමෙනි. එබැවින් සිරුරට අවශ්‍ය වීම යනු අවසාන විග්‍රහයෙහි දී මනසට අවශ්‍ය වීම මිස අනෙකක් නො වේ.  අපේ හෙළ බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් මෙන් ම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් ද කෙරුණේ මනසට තහංචි දැමීම ය. සියල්ලට ම   වඩා මනස ප්‍රධාන යැයි බුදුන් වහ්සේ වදාළහ. පන්සිල්   කිනම් සංස්කෘතියක උපත ලැබිණ ද, පෙහෙවස් සමාදම් වීම්, භාවනා කිරීම් ආදියෙන් කෙරුණේ මනස පාලනය කිරීම ය.

එහෙත් එය එක්තරා ආකාරයකින් ගතහෙහාත් ස්වාභාවික නො වේ. ස්වාභාවිකත්වය යනු මනසට රිසි පරිදි ක්‍රියාකිරීමට ඉඩදීම ය. ඇස පිනවීම යනු මනසේ ආධාරය ඇතිව ඇස නමැති ඉන්ද්‍රියට නොයෙකුත් රූප කෙරෙහි ඇල්මක් දැක්වීම ය. අනෙක් ඉන්ද්‍රිය පිනවීම් ගැන ද එසේ දත යුතු ය. මේ ඉන්ද්‍රියයන් පිනවීමෙන් ඈත්වීමට බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් අනුබල ලැබෙන්නේ නිවන අරමුණු කරගෙන ය. මිනිසුන් අපරාධ කරන්නේ නිවන අරමුණු කරගෙන නොව නිවනට පිටුපාමින් ය. කසිකබල් මාක්ස්වාදීන්ට, පශ්චාත් මාක්ස්වාදීන්ට, පශ්චාත් නූතනවාදීන්ට ආදීන්ට ඒ බව නොතේරෙන්නේ ඔවුන් අදහන විශ්වාස කරන මතවාද (ඒ ඇදහීමක් මිස අන් කිසිවක් නො වේ) විසින් ඔවුන් ඒ ස්ථාවරවලට ඇද දමනු ලැබ ඇති නිසා ය.   

ඇස පිනවීමට අපේ මනස අප යොමු කරද්දී එයට පිටුපෑමට නම් අපට යම් කිසිවකුගේ යම්කිසිවකගේ ඉගැන්වීමක් ආධාරයක් අවශ්‍ය වෙයි. බෞද්ධ සංස්කෘතිය විසින් කෙරුණේ එයයි. බුදුදහම අපට බුදුන්වහන්සේගේ කාලයේ සිට ම ලැබුණ ද දේවානම්පිය තිස්ස රජු සමයේ ලැබුණ ද අපට බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් උගන්වනු ලැබුයේ ඉන්ද්‍රිය පිනවීමට නොව ඉන්ද්‍රිය පිනවීම තැවීමට ය. බොහෝ විට යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් හා මෙරට විසූ විවිධ ගෝත්‍රිකයන් ද ඉන්ද්‍රිය පිනවීමට එතරම් නැඹුරුවක් නැතිව සිටියේ   යැයි විශ්වාස කළ හැකි ය.

මහාවිහාරය බලවත් වීමෙන් පසු ඉන්ද්‍රිය පිනවීමට තව තවත් තහංචි පැනවී ඇති බව පෙනී යයි. ථෙරවාදී බුදුදහම මාධ්‍යමිකයන්ගේ විවේචන හමුවෙහි  භාරතයේ අසරණවත් ම ලංකාවේ මහාවිහාරයෙහි හා ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශයෙහි භික්‍ෂූන් වහන්සේ එකතු වී ථෙරවාදය ආරක්‍ෂා කිරීමට ගත් පියවර අතර සිංහ ගෝත්‍රය බලවත් කිරීමත් අනෙක් ගෝත්‍රිකයන් විශේෂයෙන් ම යක්‍ෂ ගෝත්‍රය පහතට දැමීමත් අභයගිරියෙහි ඉඩකඩ වෙන් වු ථෙරවාද නොවන වෙනත් බෞද්ධ ගුරුකුලවලට තහංචි පැනවීමත් විය. රාමායණය මහාභාරතය ආදී කෘති කියවීම අගෞරවයට පාත්‍ර කෙරුණු අතර භික්‍ෂූන් වහන්සේ ජ්‍යොතිශය වෛද්‍යකර්මය ආදීයෙහි නිරතවීම ද  හෙළා දකිනු ලැබිණි.

ඒ හේතුවෙන් අපේ නිර්මාණශීලීත්වය මොට වී ගිය ද සිංහල බෞද්ධයෝ ඉන්ද්‍රිය පිනවීමෙන් තවත් ඈතට ගෙන යනු ලැබූහ. අඩු වැඩි වශයෙන් අනුරාධපුර යුගයේ අවසන් භාගය වන විට මෙරට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය ගොඩනැගී තිබිණි. මහාවිහාර භික්‍ෂූන් වහන්සේ එහි නියමුවෝ වූහ. අපේ පිරිවෙන්වල උගන්වනු ලෑබුයේ මහාවිහාර සම්ප්‍රදාය ය. මහාවිහාර ථෙරවාදය විසින් සිංහල බෞද්ධ ජනජීවිතය හැඩගස්වනු ලැබිණි. සියමට හෙවත් තායිලන්තයටත් මියන්මාරයට හෙවත් බුරුමයටත් ගෙනයනු ලැබුයේ මේ සම්ප්‍රදාය ය. අද ඒ රටවල පමණක් නොව ලාඕසයේ හා කාම්බෝජයේ ද චීනයේ ඇතැම් ප්‍රදේශයක ද ඇත්තේ මේ මහාවිහාර සම්ප්‍රදාය ය.

පසුකලෙක නුවර යුගයේ දී  අසරණ සරණ සරණංකර සංඝරාජ හිමිපාණන් වහන්සේගේ මූලිකත්වයෙන් සියමෙන් මෙරටට ගෙනෙනු ලෑබූ උපසම්පදාවත් සමග නැවත මෙරට තහවුරු වූයේ අනුරාධපුර යුගයේ බලයට පත් වූ මහාවිහාර සම්ප්‍රදාය හා ථෙරවාදය ය. පරම ධම්ම චෙතිය පිරිවෙණත් පසුව විද්‍යොදය හා විද්‍යාලංකාර පිරිවෙණ් ද එකී මහාවිහාර ථෙරවාදී සම්ප්‍රදායෙහි ස්ථාපිත කෙරිණි. මේ සම්ප්‍රදායට සිංහල බෞද්ධයන්ගෙන් අභියෝග නොතිබුණා නො වේ.

එහි දී කැපී පෙනුණු බුද්ධිමතකු වූයේ කුමාරතුංග මුනිදාස මහතා ය. කුමාරතුංග මුනිදාස මහතා අනුරාධපුර යුගයේ  මැද භාගයෙන් පමණ පසු මෙරට බිහි වූ ශ්‍රෙෂ්ඨතම බුද්ධිමතා බව කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව කිව හැකි ය. ඒ බව වසර කිහිපයකට පෙර ද ඒ මහතා අනුස්මරණය කෙරුණු සම්මන්ත්‍රණයක දී මා පවසා ඇත. එහෙත් ඒ මහතා බුදුදහමට නොව සිංහල භාෂාවට සේවය කිරීම තම අරමුණ කරගත් බැවින් හා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් හෙළ සංස්කෘතියට මිස හෙළ බෞද්ධ සංස්කෘතියට මාරුවීමට තරම් අවශ්‍ය දත්ත ඒ මහතාට නොතිබූ බැවින් එතුමාගේ මත සමාජය මෙන් ම උගතුන් විසින් ද නොසලකා හරිනු ලැබිණි. එතුමාට ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයෙන්වත් එයට පෙර තිබූ විශ්වවිද්‍යාල ආයතනයෙන්වත් නිසි තැන නො ලැබිණි.

කුමාරතුංග මහතා ප්‍රමුඛ අතළොස්සකගේ විවේචන හමුවේ වුව ද විද්‍යොදය හා විද්‍යාලංකාර  ප්‍රධාන පිරිවෙන්වලට හා එයින් බිහිකෙරුණු භික්‍ෂූන්වහන්සේට මහාවිහාර ථෙරවාද සම්ප්‍රදාය රැකගත හැකි වූ අතර සිංහල බෞද්ධයෝ ඉන්ද්‍රිය පිනවීම තැවීමට උන්වහන්සේගේ නායකත්වයෙන් දිගට ම යොමු වූහ. සිංහල බෞද්ධයෝ පොදුවේ ගත්කල බටහිරයන් අනුකරණය නො කළහ. මේ තත්වය වෙනස්වීමට පටන්ගත්තේ ඉංගිරිසින් විසින් ඔවුන්ගේ උසස් අධ්‍යාපනය මෙරටට හඳුන්වාදීමෙන් පසුව ය.

පෘතුගීසි සමයේ බටහිර යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය මෙරටට හඳුන්වාදෙනු ලැබූ නමුත් මෙරට වෙහෙර විහාරවලට ඔවුන් පහර දුන් නමුත් ඔවුන්ගේ ඉන්ද්‍රිය පිනවන පෞද්ගලදකත්වය මුල්කරගත් සංස්කෘතිය රටපුරා පැතිර නො ගියේ ය. ලන්දේසීන් මෙරට ඔවුන්ගේ පාසල් පිහිටුවීමෙන් ද අපේ සංස්කෘතිය වෙනස්කිරීමට කටයුතු කළ නමුත් එය ද සාර්ථක නො වී ය. ඉංගිරිසිහු ඔවුන්ගේ පාසල් මෙරට පිහිටුවීමට කටයුතු කළා පමණක් නොව ඊනියා උසස් අධ්‍යාපනය ද හඳුන්වා දුන්හ. අපේ පරිහාණිය ඇරඹුණේ ඉන් පසුව ය.

මෙරට  සියවස් කිහිපයක් තිස්සේ විඤ්ඤූන් වූයේ භික්‍ෂූන් වහන්සේ ය. එහෙත් ඉංගිරිසි උසස් අධ්‍යාපනය හඳුන්වාදීමෙන් පසුව ඒ තත්ත්වය ක්‍රමයෙන් නැතිවීමට පටන්ගත්තේ ය. ඉංගිරිසි උගත් ඊනියා විඤ්ඤූන් පිරිසක් අප මත පටවනු ලැබූහ. මෙරට සංස්කෘතියෙන් යම් පමණකට වියෝ කරනු ලෑබූ මේ උගත්තු ක්‍රමයෙන් භික්‍ෂූන් වහන්සේ ඉවත් කර ඊනියා විඤ්ඤූන්  බට පත්වූහ. එහෙත් එයට දශක ගණනාවක් ගත වූයේ ය.

විද්‍යොදය හා විද්‍යාලංකාර පිරිවෙන් පිහිටුවනු ලැබූ දහනවවැනි සියවස අගභාගයේ දී ම වෛද්‍ය විද්‍යාලය, නීති විද්‍යාලය හා කාර්මික විද්‍යාලය පිහිටුවනු ලැබිණි. මේ හේතුවෙන් මෙරට ඊනියා වෘත්තීයික පෙළැන්තියක් ඇති කිරීමට පියවර ගැනිණි. අද ද වෛද්‍යරු, ඉංජිනේරුවෝ හා නීතිඥයෝ මෙරට ප්‍රධාන බටහිර වෘත්තිකයෝ වෙති. මුල දී ම බටහිර විද්‍යාඥයන් බිහිකිරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඉංගිරිසින්ට නො වී ය. එහෙත් මෙරට කිසි දිනෙක හරිහමන් බටහිර විද්‍යාඥයන් බිහි නොවීමට හේතුව එය නොව බටහිර විද්‍යාවේ චින්තනය අප රටට ආගන්තුක වීම ය.

ක්‍රමයෙන් ඉංගිරිසි යටත්විජිත ආණ්ඩුවේ අනුග්‍රහය හා ආශිර්වාදය ලත් බටහිර වෛද්‍යවරු මෙරට පාරම්පරික වෙදවරුන් නොවැදගත් පිරිසක් බවට පත්කිරීමට සමත්වූහ. එයට අමතර ව ඉන්දීය ගැති මානසිකත්වයක් සහිත ඇතැම් සිංහල බෞද්ධයෝ සංගීතය හා ආයුර්වේදය ඉන්දියාවෙන් ලබාගැනීමට කටයුතු කළහ. යටත්විජිත සමයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අවාසනාවකට මතුවූයේ හෙළ බෞද්ධ යටත්විජිත විරෝධී ව්‍යාපාරයක් නොව සිංහල බෞද්ධ යටත්විජිත විරෝධී ව්‍යාපාරයකි. මෙය ගැඹුරින් පසුව විස්තර කළ යුත්තකි.

සිංහල බෞද්ධ මනස තිබුණේ යම් ප්‍රමාණයක අධ්‍යාපනයක් ලැබූ උගතුන් අතර ය. සිංහල බෞද්ධ මනස අඩු වැඩි වශයෙන් ඉන්දීය ගැති විය. එය අනුරාධපුර අගභාගයේ සිට පැවත එන්නකි. හෙළ බෞද්ධ මනස දැකගත හැකි වූයේ ගැමියන් අතර ය. හෙළ බෞද්ධ ගැමියන් අතර සිංහල පාරම්පරික වෙදකම ශක්තිමත් ව පැවතිණි. ආයුර්වේදය හා බටහිර වෙදකම නාගරිකයන් හා උගතුන් අතර පැතිරිණි.

හෙළ සංගීතයක් හෙළ බෞද්ධයන් අතර පැවතිණි. එහෙත් එයට ඉංගිරිසින්ගේ අනුග්‍රහයක් නො ලැබිණි. උගත් සිංහල බෞද්ධයෝ මහාවිහාර ථෙරවාද සම්ප්‍රදායෙහි පිහිටියෝ සංගීතය ගැන එතරම් උනන්දුවක් නො දැක්වූහ. එබැවින් සිංහල සංගීතයක් ගැන මුල දී උනන්දුවක් දැක්වූයේ කතෝලික හා ක්‍රිස්තියානි සිංහලයන් ය. පළමුවෙන් සංගීතය ඉගෙනීමට ඉන්දියාවට ගියෝ සිංහල කතෝලිකයෝ හා ක්‍රිස්තියානිහු වූහ.

ඒ කුමක් වුවත් භික්‍ෂූන් වහන්සේ ක්‍රමයෙන් සමාජයේ විඤ්ඤූන්ගේ තත්ත්වයෙන් ඉවත් කරනු ලැබූහ. හෙළ බෞද්ධ සංස්කෘතියේ වැදගත් ම අංග වූයේ වෙදකම හා ගොවිකම ය.  මහාවිහාර සම්ප්‍රදාය කුමක් වුවත් මෙරට භික්‍ෂූන් වහන්සේ වෙදකමෙන් ඉවත් නො වූහ. සංගීතය කෙසේ වෙතත් කලා ශිල්පවලින් ද ඉවත් නො වූහ. භික්‍ෂූන් වහන්සේ අතර ගායකයන් හා වාදකයන් නොමැති වුවත් අද ගීත රචකයන් වහන්සේ දැකිය හැකි ය. මේ හෙළ බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය ය.

එහෙත් පාරම්පරික වෙදකමට පහර වැදෙත් ම භික්‍ෂූන් වහන්සේගේ විඤ්ඤූන් භාවය ද අභියෝගයට ලක්විය. තත්ත්වය වඩාත් නරක අතට හැරුණේ සිංහල බෞද්ධයන් ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යාපනය සඳහා එංගලන්තයට හා ඉන්දියාවට යෑම ඇරඹීමත් සමග ය. ගිහි උගතුන් පැරණි යුගවල ද සිටි නමුත් ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යාපනයේ නායකත්වය තිබුණේ භික්‍ෂූන් වහන්සේ අත ය. ඉංගිරිසි අධ්‍යාපනය ප්‍රචලිත වීමත් සමග ගිහි සිංහල බෞද්ධ උගත්තු පෙරට පැමිණියහ.

එසේ වුවත් විද්‍යොදය හා විද්‍යාලංකාර පිරිවෙන් ප්‍රධාන කොටගත් පිරිවෙන් පද්ධතියට මහාවිහාර සම්ප්‍රදායේ උගත් භික්‍ෂූන් වහන්සේ පරපුරක් සන්තතික ව බිහිකිරීමේ හැකියාව විය. යටත්විජිත යුගයේ සියළු බාධක මධ්‍යයේ භික්‍ෂූන් වහන්සේ මෙරට විඤ්ඤුන් වහන්සේ වූහ. විශේෂයෙන් ම හෙළ බෞද්ධ ගැමියන්ගේ විඤ්ඤූන් වූයේ භික්‍ෂූන් වහන්සේ ය. උන්වහන්සේට මෙරට බෞද්ධයන් පවු තැවීමේ මගට යොමුකර ඉන්ද්‍රිය පිනවීමෙන් ගලවා ගැනීමට හැකිවිය.


නලින් ද සිල්වා

2013-06-26

Sunday, 2 June 2013

මේ සිංහල බෞද්ධ රටයි - 2

මෙරටට සංක්‍රමණය වූ මුස්ලිම් ජනයා සිංහල රජු යටතේ වෙන ම අනන්‍යතාවක් සහිත ව ජීවත්වූහ. ඔවුහු දිවයිනේ විවිධ ප්‍රදේශවල ජීවත් වී ඇති බව පැහැදිලි ය. යම් අයුරකින් ඔවුන් එක් ප්‍රදේශයකට ගොනු වී නම් මෙරට ඉතිහාසය වෙනත් මගක් ගැනීමට ද ඉඩ තිබිණි. ඔවුන් වෙන ම අනන්‍යතාවක් සහිත ව වෙන ම භාෂාවක් (දෙමළ) කතාකරන පිරිසක් ලෙස ජීවත් වුව ද ඔවුන්ට වෙන ම පාලකයකු සිටි බවක් ඉතිහාසයේ සඳහන් නො වේ. ඔවුන් යම්කිසි ආකාරයකින් සිංහල කතාකිරීමට පුරුදු විණි නම් ඔවුන් මේ වන විටත් ඇතැම් විට සිංහල මුස්ලිම් වීමට ඉඩ තිබිණි. එහෙත් යුදෙවුවනට මෙන් ම මුස්ලිම්වරුනට ද ලෝකයේ කොතැනක ජීවත්වුවත් රැකගත යුතු සංස්කෘතියක් වෙයි. එහි වරදක් නැත. යුදෙවුවන් ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය නැතිකර ගත්තේ නම් මේ වන විට ලෝකයේ වියුක්තව සිතිය හැකි බුද්ධිමතුන් නැති වී යෑමට ඉඩ තිබිණි. තම සංස්කෘතිය රැකගන්නා අතර ඔවුන්ට ඒ ඒ රටවලට පක්‍ෂපාතිවිය හැකි විය යුතු ය. සියළු යුදෙවුවන් පක්‍ෂපාති වන්නේ ඊශ්‍රායලයට පමණක් නම් එහි දී ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙයි. මෙරට වසන මුස්ලිම් ජනයා තම සංස්කෘතිය රැකගන්නා අතර රටට පක්‍ෂපාති විය යුතු ය. මෙරට බෞද්ධ උරුමය ඔවුන්ගේ ද උරුමය ලෙස සැලකීමට ඔවුන් පුරුදුවන්නේ නම් හා බෞද්ධ සංස්කෘතිය දෙස ආක්‍රමණශීලීව නොබලන්නේ නම් හා කිසිම ප්‍රදේශයක් මුස්ලිම් ප්‍රදේශයක් ලෙස නොසලකන්නේ නම් සිංහල – මුස්ලිම් ප්‍රශ්න යම් ප්‍රමාණයකට විසඳා ගත හැකි ය. විශේෂයෙන් ම නැගෙනහිර පළාතේ මුස්ලිම් ජනයා තමන් එහි පදිංචි කරනු ලැබුයේ සිංහල රජුන් විසින් බව ද ඉංගිරිසින් 1817 – 18 නිදහස් සටනෙන් පසුව සිංහලයන් විශාල වශයෙන් ඝාතනය කර ඉතිරි අය එම පළාත්වලින් පිටමං කිරීමට වාතාවරණය සැකසූ බව ද මතක තබාගත යුතු ය. ඒ අතර සිංහලයන් ද මුස්ලිම් ජනයා බෞද්ධ උරුමය තම උරුමය ලෙස සැලකීමට විරුද්ධ නොවිය යුතු ය. බටහිර විද්‍යාව තමන්ට ද අයත් ලෙස සලකන, එය ඉතා වුවමනාවෙන් ඉගෙන ගන්නා සිංහල බෞද්ධයනට මෙරට මුස්ලිමුන් රුවන්වැලි සෑය තමන්ගේ ද උරුමයක් ලෙස සැලකීමට විරුද්ධ විය නො හැකි ය. මෙරට මුස්ලිමුන් රුවන්වැලි සෑය තමන්ගේ ද උරුමයක් ලෙස සැලකීමෙන් සිංහල බෞද්ධයන්ගේ උරුමයට අබමල් පියල්ලක වුව හානියක් සිදු නො වේ.    

අද ලෝකයේ ථෙරවාද බෞද්ධ හා මුස්ලිම් ජනයා අතර ගැටුම් ඇතිවෙමින් පවතින බව රහසක් නො වේ. සිංහල – මුස්ලිම් ප්‍රශ්නය ද මෙහි කොටසක් පමණකි. ලංකාවේ පමණක් නොව, මියන්මාරය, තායිලන්තය වැනි වෙනත් ථෙරවාද රටවල මෙන් ම මුස්ලිම් රටක් වූ බංග්ලාදේශයේ ද මේ ප්‍රවණතාව දකින්නට ඇත. මෙය අහම්බයකින් ඇතිවූවක් යැයි නොසිතිය යුතු ය. මෙය පිටුපස බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය ඇතැයි කී විට ඇතැමුන් සිනහසෙනු ඇත. විශේෂයෙන් ම ජාති හිතෛෂී යැයි කියාගන්නා වෙබ් අඩවියක මගේ ලිපි පළකිරීමෙන් පසු ඒවාට ප්‍රතිචාර දක්වන පඬියන් මට සිහිනෙන් ද පෙනෙන්නේ බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය ය ආදී වශයෙන් අවළාද නගනු ඇත. එහෙත් බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයේ අංගයක් වූ බටහිර ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙන් මා ඉගෙනගත් දෙයක් වෙයි. එනම් සාධාරිත ප්‍රපංච හඳුනාගැනීම ය. තමන් බටහිර නූතනත්වයේ කිමිදී ඇතැයි සිතන බොහෝ දෙනා සාධාරිත ප්‍රපංච ගැන කිසිවක් නො දති. ඔවුන්ට වියුක්ත ව සිතීම යනු විෂය නොවන ක්‍රියාවලියකි. අප ථෙරවාදී රටවල් යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ තුන්වැනි සංගායනාවෙන් පසු අශෝක රජු විසින් හඳුන්වාදෙනු ලැබූ බුදුදහම ඇති රටවල් ය. තුන්වැනි සංගායනාවේ බුදුදහමෙහි ධර්මවාදය, ක්‍ෂණවාදය, යථාර්ථය වැනි ආත්මවාදී සංකල්ප තිබුණ ද, ථෙරවාදී රටවල් සාධාරණ වශයෙන් ගත්කල අනාත්මවාදී වෙයි. එමෙන් ම ඒ රටවල නිර්මාණවාදයක් නැත. බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයට දාර්ශනික වශයෙන් අභියෝගයක් එල්ල කළ හැක්කේ ථෙරවාදයට ය. අනෙක් පැත්තෙන් වර්තමානයේ බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයට හමුදාමය වශයෙන් අභියෝගකරන්නේ මුස්ලිම් රටවල් ය. මුස්ලිම් හා ථෙරවාදී ජනතාව අතර ගැටුම් ඇතිකිරීමෙන් බටහිරයන්ට එක ගලෙන් කුරුල්ලන් දෙදෙනකු මරාගැනීමේ අවස්ථාව උදාවෙයි.

ථෙරවාදී රටවල බෞද්ධයන් මුස්ලිමුන්ට එරෙහි වන විට බටහිරයන්ට තම සුපුරුදු ගීය ගයමින් ථෙරවාදී බෞද්ධයන් අන්තවාදීන් හිංසකයන් මැරයන් ආදී වශයෙන් පුවත්  මැවීමට අවස්ථාව උදාවෙයි. ලෝ පුරා පුවත් ප්‍රචාරය කිරීමේ අධිකාරිය බටහිරයන් සතු බැවින් ලොවෙහි ප්‍රචාරය වන්නේ ථෙරවාදී බෞද්ධයන්ගේ ඊනියා නොපණත්කම් ය. එහෙත් බටහිරයෝ තම රටවල මුස්ලිමුන්ට කෙරෙන අසාධාරණකම් ගැන කිසිවක් නො කියති. පසුගියදා ලංඩනයේ වුලිච් ප්‍රදේශයේ හමුදා භටයකු මරා දැමීමෙන් තරමක් දුරට වුවත් හෙළි වූයේ බටහිරයන් මුස්ලිමුන්ට කරන අසාධාරණකම් ය. එහෙත් බටහිර පුවත් සේවාවන් වැඩි ප්‍රචාරයක් දෙන්නේ භටයා මරා දැමීම පිළිබඳව ය. අප මේ කරුණු සඳහන් කරන්නේ සිංහල බෞද්ධයන් කල්පනාවෙන් කටයුතු නොකළහොත් මෙරට සිංහල බෞද්ධ රටක් ලෙස පවතින අවසාන කාලය මෙය වනු ඇති බව කීමට ය. අනෙක් පැත්තෙන් ථෙරවාදී බෞද්ධයන් නිවැරදි ව කටයුතු කිරීමෙන් අද පිරිහෙමින් පවතින ලෝකයට පණිවුඩයක් දීමටත් ලෝකය බේරාගැනීමටත් හැකිවනු ඇත. බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය හා මුස්ලිම් සංස්කෘතිය අතර ඇත්තේ ලෝක ආධිපත්‍යය සඳහා කෙරෙන සටනකි. සියවස් ගණනාවක් මුළුල්ලෙහි පැවති මේ ගැටුම ලෙනින්වාදී රටවල කඩාවැටීමෙන් පසු නැවත ඉස්මතු වී ඇත. මුස්ලිම් සංස්කෘතිය හා චින්තනය සියවස් පහකට පමණ පෙර බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය විසින් පරාජය කෙරිණි. ඉන්පසු ජයග්‍රහණයෙන් ජයග්‍රහණයට ගිය බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයට හා ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයට යම් අභියෝගයක් එල්ලවූයේ කතෝලික චින්තනයෙහි බිහි වූ මාක්ස්වාදයෙන් හා ෆැසිස්ට්වාදයෙනි. එහෙත් අද වන විට මාක්ස්වාදය ද ෆැසිස්ට්වාදය ද අතුගෑවී ගොස් ඇත. එබැවින් නැවතත් මුස්ලිම් සංස්කෘතිය බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයට අභියෝගයක් වෙයි. අශෝක රජුගේ ධර්මවිජය සංකල්පය ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක වූයේ අභ්‍යන්තර ව පමණ ය. එය බාහිර රටවල් සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාත්මක නො වී ය. එබැවින් ථෙරවාදී රටවල් මුස්ලිම් රටවල් මෙන් බාහිර දිග්විජයක හෝ ධර්මවිජයක හෝ නිරත නො වෙයි. ථෙරවාදී රටවල් බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වයට හමුදාමය වශයෙන් තර්ජනයක් නොවන්නේ එබැවිනි.

දෙමළ ජාතිවාදය බටහිරයන්ගේ, විශේෂයෙන් ම මුල දී ලන්දේසීන්ගේ හා පසුව ඉංගිරිසින්ගේ ද ඇමරිකානුවන්ගේ ද නිර්මාණයක් බවත් දෙමළ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමෙන් පසුව ද එය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඉංගිරිසින්ගේ හා ඇමරිකානුවන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් බවත් අපි නොයෙක් වතාවල පෙන්වා දී ඇත්තෙමු. ඉංගිරිසින්ට හා ඇමරිකානුවන්ට දෙමළ ජනයාට සිදු වී ඇතැයි කියන අසාධාරණ පිලිබඳ ව ඇති කැක්කුමක් නැත. මේ ඊනියා අසාධාරණකම් ඉංගිරිසින්ගේ නිර්මාණයකි. ඉංගිරිසින්ට ලෝකයේ අනෙක් මිනිසුන්ගේ දුක් වේදනා ගැන කිසිම අනුකම්පාවක් එදත් නැත. අදත් නැත. මෙයින් අදහස් කරන්නේ පෞද්ගලිකව ඇතැම් ඉංගිරිසින් අන් අය ගැන කල්පනා නොකරන්නේ ය යන්න නො වේ. ඉංගිරිසි ආණ්ඩු ක්‍රියා කර ඇත්තේ සිත් පිත් නැති ව ය. අද බටහිරයන් දෙමළ ජාතිවාදය පවත්වාගෙන යන්නේ විසුරුණු දෙමල ජනයා, එ ජා ප, දෙමළ ජාතික සංධානය, ජ වි පෙ හා වෙනත් මාක්ස්වාදී පක්‍ෂ, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, පුහු පඬියන්, හා ආණ්ඩුවේ ම සිටින චන්ද්‍රිකාවාදීන් හා රෝසපාට සමාජවාදීන් යෙදා ගනිමිනි. එහෙත් බොහෝ සිංහලයෝ මෙහි දී බටහිරයන්ගේ මැදිහත්වීම නො පිළිගනිති. එයට හේතුව ඔවුන් ලබන හා ලබා ඇති බටහිර අධ්‍යාපනයෙන් ඒ බව සැඟවීම ය. අපට සටන්කිරීමට සිදු වී ඇත්තේ බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය සමග මිස දෙමළ ජනයා සමග නො වේ. පඬියන් ඩයස්පෝරාව ලෙස උජාරුවෙන් හඳුන්වන විසුරුණු දෙමළ ජනයා ද බටහිරයන්ගේ ම නිර්මාණයකි. දෙමළ ජාතිවාදය නිර්මාණය කෙරුනේත් පවත්වාගෙන යන්නේත් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහිව ය. අද එහි දී බටහිරයන්ට ඉන්දියාවේ ද සහාය ලැබෙයි. ඉන්දියාව, භාරතය ආදී කිනම් නමකින් හැඳින්වුව ද එහි විවිධ වංශවල පාලකයන් හැමදාමත්, ඉතා ඈත අතීතයේ සිට ම, ක්‍රියාකර ඇත්තේ මෙරට ඒ ඒ කාලයේ තිබූ සංස්කෘතියට එරෙහිව දිග්විජය කිරීමට ය.  

දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පමණක් නොව වෙනත් දේශපාලන සංශෝධන ද ඔවුන් ඈත අතීතයේ සිට ම අප මත බලහත්කාරයෙන් පටවා ඇත. ඔවුන්ගේ එක් සංශෝධනයක් මත හිඳිමින් අපට තවත් සංශෝධනයක් පරාජය කළ නො හැකි ය. දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නීත්‍යානුකූල නොවන බව අප කියන්නේ අවුරුදු කිහිපයක සිට ය. එය ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉවත් කළ යුතු ය. එය නැති ප්‍රශ්නයකට ඉන්දියාව ඇට වූ උගුළකි. එහි නීත්‍යානුකූල නොවන බව ගැන නීතිඥයන් නොවූවත් අපට කිසිවකු කියා දිය යුතු නො වේ. දහතුන් වැනි සංශෝධනයේ ඇතැම් වගන්ති ව්‍යවස්ථාවේ තිබිය දී උතුරු පළාතේ පළාත්සභා ඡන්දය නොපැවැත්විය  යුතු ය. හැකිනම් දහතුන්වැනි සංශෝධනය ම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉවත් කළ යුතු ය. එහෙත් මේ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාත්මක විය හැකි ශක්තිමත් ජාතික ව්‍යාපාරයක් අද නැත. ආන්ඩුවට තුනෙන් දෙකක බලයක් තිබුණ ද ඇතැම් මන්ත්‍රීවරු සිංහල බෞද්ධ රටට හා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට ජන්මාන්තර ව වෛර කරති. ඒ ඔවුන්ගේ කසිකබල් මාක්ස්වාදී හා ලිබරල්වාදී අධ්‍යාපනය හා පුහුණුව හේතුකොටගෙන ය. බලලෝභී දේශපාලනඥයන් ජාතික ව්‍යාපාරය නැතිකිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අද සිංහල බෞද්ධයන් ආවේගශීලීව කටයුතු කිරීමත් ඊනියා සිංහල බෞද්ධ නායකත්වය වෙනත් අය විසින් මෙහෙයවනු ලැබීමත් දැකිය හැකි ය. මෙරට සිංහල බෞද්ධ රටක් වනුයේ නමින් පමණකි. සිංහල බෞද්ධ නායකයන් යැයි කියාගන්නා අය ද සිංහල බෞද්ධ සම්ප්‍රදායෙන් පිටත කටයුතු කිරීම කණගාටුදායක ය. ඇතැම් රජුන් දවස මෙරට මාඝාතය නමින් සතුන් නොමරණ නීතියක් ක්‍රියාත්මක විය. ඒ අශෝක රජු විසින් අපට ලබා දෙන ලද බෞද්ධ සංස්කෘතිය යටතේ ය. එහෙත් ඒ නීතිය අද ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ගව ඝාතනය නැවැත්විය හැකි නම් යහපත් ය. එහෙත් අද එය නීතිය මගින් ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ද යන ප්‍රශ්නය අප හමුවේ ඇත. භික්‍ෂූන් වහන්සේ පාර්ලිමේන්තුවට යෑමවත් මෙවැනි ප්‍රශ්න හමුවේ සියදිවි නසාගැනීමවත් අනුමත කළ හැකි නො වේ. ජ වි පෙරමුණෙන් කැඩී ආ බොහෝ දෙනාට තවමත් ජාතිකත්වයට පැමිණීමට නොහැකි වී තිබීම කණගාටුදායක ය. අප බුද්ධිමත්ව ක්‍රියාත්මක නොවුණහොත් දහතුන අපේ උරචක්‍රමාලය වනු ඇත.

2013-06-02

නලින් ද සිල්වා