අනුන්ගෙ අපි හිඟා කෑම
ණයට කන ජාතියක් වූ අපට ණය බරින් නිිදහස් වීමට නම් පළමුවෙන් ම ණයට කෑම අත්හරින්න ඕන. කෑම කියන එකෙන් මා අදහස් කරන්නේ ආහාර අනුභවය පමණක් නො වෙයි. මධ්යම පංතියට අවශ්ය ඇතැම් දේ ද එයට අයත් වෙනවා. ඒ දේ ආනයනය කිරීමට ඩොලර් ඕන. වාහන ආනයනය නතර කිරීම නම් හොඳ වැඩක්. අපට අද පාරෙ යන්න බැරි තරමට වාහන තියෙනවා. අප වුණත් අද වන විට පියෝ ටීවී කියන රූපවාහිනී ක්රමයට හුරු වෙලා. ඒ සඳහා දුරස්ථ පාලකයක් අවශ්යයි. දුරස්ථ පාලකය ක්රියා විරහිත වුණා ම අලුත් පාලකයක් ගන්න ඕන. එය පිටරටින් ගෙන්වන්න ඕන. පාලකය නැතිව රූපවාහිනිය නරඹන්න බැහැ. සමහර විට හිතෙන්න පුළුවන් ඒක කොච්චර එකක් ද කියල. ඒත් එහෙම හිතෙන්නෙ දවසක් දෙකක් විතරයි. පාන් මිල වැඩි කරාම මිනිසුන් දවසක් දෙකක් නොකා ඉඳීවි. ඒත් ඊට පස්සෙ නැවත කන්න පටන් ගන්නවා. මේ සියල්ල පිටුපස ඇත්තෙ අපේ ම නොවන අපේ අදහස්.
