Why the northern province elections are different

As we have argued previously the Indo Lanka Accord is defunct due to the failure of India to fulfill any of the undertakings on her part as stated in the Accord. Thus there is no case for the thirteenth amendment or the provincial councils whether in the northern province or anywhere else in the country. Further the thirteenth amendment is not the law of the country as it was “passed” by the parliament going against the decision of the Supreme Court that wanted the President to hold a referendum to approve the Clauses 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b). The Parliament “passed” the relevant bill as a whole and not clause by clause and hence the thirteenth amendment has to be declared null and void as a whole and not “Article” by “Article”. 

The question is being raised by some politicians as to why object to the elections for the provincial council in the northern province when the other provinces are “enjoying” the opportunities provided by the provincial councils. There is a reason for that though many people have forgotten the history of the establishment of the provincial councils through the now defunct Indo Lanka Accord. The so called Tamil problem goes back to the second decade of the nineteenth century when the Legislative Assembly was formed. The English did not give the Sinhala people or their culture the due place and only one member was appointed to represent the Sinhala people who had a history of more than two thousand years and who essentially created and developed the unique culture of the country. The number of Tamil representatives in the legislative assembly was equal to the number of Sinhala representatives which was a glaring discrimination against the Sinhala people. Further the Sinhala people were discriminated against in the professions and the English were very generous when it came to giving privileges to the English speaking Vellalas who had been brought to Sri Lanka by the Dutch as agricultural labourers.   With the limited franchise introduced in 1912 and universal franchise initiated in 1931 the English speaking Tamil Vellala leaders began to lose their privileges in the legislature, professions and the society in general  and the colonial rulers and the Tamil leaders interpreted it as discrimination against the Tamils in general. The “problem” of a few Vellalas was generalized to a problem of the entire Tamil community and the concept of a Tamil homeland was introduced. Tamil leaders decided to use the ordinary Tamils to achieve their ambitions.

Vadukkoddai Resolution of 1976 was the culmination of a process begun by the Ilankai Thamil Arasu Kadchi (ITAK) or the so called Federal Party that had the objective of establishing a separate Tamil State.  We reproduce below relevant sections of the resolution as many people have forgotten   the resolution by now. 

“The first National Convention of the Tamil United Liberation Front meeting at Pannakam (Vadukkoddai Constituency) on the 14th day of May, 1976, hereby declares that the Tamils of Ceylon by virtue of their great language, their religions, their separate culture and heritage, their history of independent existence as a separate state over a distinct territory for several centuries till they were conquered by the armed might of the European invaders and above all by their will to exist as a separate entity ruling themselves in their own territory, are a nation distinct and apart from Sinhalese and this Convention announces to the world that the Republican Constitution of 1972 has made the Tamils a slave nation ruled by the new colonial masters, the Sinhalese ,who are using the power they have wrongly usurped to deprive the Tamil Nation of its territory, language citizenship, economic life, opportunities of employment and education, thereby destroying all the attributes of nationhood of the Tamil people.

And, while taking note of the reservations in relation to its commitment to the setting up of a separated state of TAMIL EELAM expressed by the Ceylon Workers Congress as a Trade Union of the Plantation Workers, the majority of whom live and work outside the Northern and Eastern areas,

This convention resolves that restoration and reconstitution of the Free, Sovereign, Secular, Socialist State of TAMIL EELAM, based on the right of self determination inherent to every nation, has become inevitable in order to safeguard the very existence of the Tamil Nation in this Country.

This Convention further declares -

that the State of TAMIL EELAM shall consist of the people of the Northern and Eastern provinces and shall also ensure full and equal rights of citizenship of the State of TAMIL EELAM to all Tamil speaking people living in any part of Ceylon and to Tamils of EELAM origin living in any part of the world who may opt for citizenship of TAMIL EELAM.

that the constitution of TAMIL EELAM shall be based on the principle of democratic decentralization so as to ensure the non-domination of any religious or territorial community of TAMIL EELAM by any other section.

that in the state of Tamil Eelam caste shall be abolished and the observance of the pernicious practice of untouchability or inequality of any type based on birth shall be totally eradicated and its observance in any form punished by law.

that TAMIL EELAM shall be a secular state giving equal protection and assistance to all religions to which the people of the state may belong.

that Tamil shall be the language of the State, but the rights of Sinhalese speaking minorities in Tamil Eelam to education and transaction of business in their language shall be protected on a reciprocal basis with the Tamil speaking minorities in the Sinhala State.

that Tamil Eelam shall be a Socialist State wherein the exploitation of man by man shall be forbidden, the dignity of labor shall be recognized, the means of production and distribution shall be subject to public ownership and control while permitting private enterprise in these branches within limit prescribed by law, economic development shall be on the basis of socialist planning and there shall be a ceiling on the total wealth that any individual of family may acquire.

This Convention directs the Action Committee of the TAMIL UNITED LIBERATION FRONT to formulate a plan of action and launch without undue delay the struggle for winning the sovereignty and freedom of the Tamil Nation;

And this Convention calls upon the Tamil Nation in general and the Tamil youth in particular to come forward to throw themselves fully into the sacred fight for freedom and to flinch not till the goal of a sovereign state of TAMIL EELAM is reached.”

Unlike in the other provinces there will be many candidates at the elections for the provincial council of the northern province who support the Vadukkoddai Resolution with many constituent  parties of the TNA and their members being either represented or being present individually at the “convention”. The Vadukkoddai Resolution advocates and approves the establishment of an Eelam and it is against the sixth amendment to the constitution which states among others the following:

157A. (1) No person shall, directly or indirectly, in or outside Sri Lanka, support, espouse, promote, finance, encourage or advocate the establishment of a separate State within the territory of Sri Lanka.

(2) No political party or other association or organization shall have as one of its aims or objects the establishment of a separate State within the territory of Sri Lanka.

It was not only the LTTE that fought for an Eelam, and those who abide by the Vadukkoddai Resolution will be campaigning in the northern province provincial council election. Would the TNA as a whole or as constituent parties adopt a resolution before the provincial council elections to the effect that Vadukkoddai Resolution is null and void. Politically all these resolutions, Accords, Pacts have been sunk in the Nandikadal Lagoon  with the defeat of the LTTE as the latter was the heir to all of them and was the culmination of the evolution of a problem that has a history going back to the Dutch who brought the Vellalas to Sri Lanka. Nandikadal was the political solution to a “problem” that has not been translated into law by abolishing the thirteenth amendment and the provincial councils. Law is always behind politics, technology and other systems of knowledge in general and it takes some time for Law to catch up in a western style democracy that actually does not represent the view of the people at any given time. The old left and Janavega and other sorts of socialists and liberals who have been elected to the Parliament do not represent the public view which will be asserted if a referendum is held. However, before a Parliament that represents the view of the public is elected and a cabinet is appointed accordingly  or a referendum is held, the government should at least amend the so called thirteenth amendment to have a clause similar to the Article 63 of the constitution that makes it compulsory for the MPs to take an oath to the effect or affirm that they would uphold and defend the Constitution of the Republic, as far as Provincial Council Members are also concerned before holding the elections to the northern province provincial council elections. Otherwise if a majority of members are elected to the northern province provincial council that does not uphold and defend the constitution but abide by the Vadukkoddai Resolution it would spell disaster for the country.  

Nalin De Silva

26-06-2013

Amending the thirteenth amendment – II

We continue with amending the thirteenth amendment this week as it appears that some well meaning people have misunderstood the article published last Wednesday. My intention was to draw the attention of the public to the Articles 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) of the constitutions, which is not law of the country. There were two amendments to the thirteenth amendment before the cabinet that met last week. One was to amend the Article 154 A (3) on the merger of two or more provincial councils. This amendment was to be affected under the Article 82 on the amendment of the constitution. The second amendment before the cabinet was to amend the Articles 154 G (2) and 154 G (3) that deal with amendments to the thirteenth amendment and the ninth schedule. This amendment was to be affected under the Article 154 G (2) itself and my intention was to show that it was not possible to do so as 154 G (2) is not the law of the country though it appears in the constitution and to open a discussion on the Articles 154 G (2) and 154 G (3). Anybody familiar with the constitution would have known that any amendment to the constitution could be affected under the Article 82 that is law of the country.

I give below in point form why I do not consider 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) to be the law of the country.

(i)                 Article 80 (1) states a Bill passed by Parliament shall become law when the certificate of the Speaker is endorsed, subject to the provisions of paragraph 80 (2).  What has to be decided first is whether the 13 A Bill was passed by the Parliament according to 80 (2).

(ii)               The Article 80 (2) states among other matters that where the Supreme Court has determined  that a Bill or any provision thereof requires the approval of the People at a Referendum or where any Bill is submitted to the People by Referendum under paragraph (2) of Article 85, such Bill or such provision shall become law upon being approved by the People at a Referendum in accordance with paragraph (3) of Article 85 only when the President certifies that the Bill or provision thereof has been so approved. The President shall endorse on every Bill so approved a certificate in the follow­ing form : -

“This Bill/provision has been duly approved by the People at a Referendum.”

(iii)             The Supreme Court had decided by majority opinion that 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) of the 13 A Bill have to be approved by the people at a referendum. However, no such referendum was held and the relevant clauses were amended without referring back to the Supreme Court, which is in contradiction with Article 122 (4).

(iv)             Article 122 (4) states:  Where any Bill, or the provision of any Bill, has been determined, or is deemed to have been determined to be inconsistent with the Constitution, such Bill or such provision shall not be passed except in the manner stated in the determination of the Supreme Court: Provided that it shall be lawful for such Bill to be passed after, such amendment as would make the Bill cease to be inconsistent with the Constitution.

(v)               It is clear that a Bill can be passed after such amendment as would make the Bill consistent with the constitution. However, the amendment by the JRJ government of 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) was not submitted to the Supreme Court to determine whether it was consistent with the constitution. It has to be stated that the JRJ government did not drop 154 G (2) and 154 G (3) but only amended it without referring it to the Supreme Court. The Parliament cannot decide whether an amendment is consistent with the constitution.

(vi)             The Parliament passed the amended 13 A Bill, without referring back to the Supreme Court and was endorsed by the Speaker without the endorsement by the President  that it was approved by the people at a referendum as per Article 80 (2).

(vii)           Thus 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) are not law of the country and they cannot be invoked to amend the 13 A or the ninth schedule. 

(viii)         Now Article 80 (3) states: Where a Bill becomes law upon the certificate of the President or the Speaker, as the case may be, being endorsed thereon, no court or tribunal shall inquire into, pronounce upon or in any manner call in question the validity of such Act on any ground whatsoever. One could argue that this implies that 13 A or any of its provisions cannot be challenged in a court of law.

(ix)             However this is applicable to only those Bills that have become law after following the correct procedure as given in Article 80 (1) and (2). Our argument is that 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) have not become law in spite of the endorsement by the Speaker as the procedure as laid down in 80 (1) and (2) has not been followed. A Bill becomes law  when the certificate of the Speaker/President is endorsed after it has been passed by Parliament subject to the provisions of 80 (2). Clearly 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) have not followed 80 (1) and (2).

(x)               Article 124 states: Save as otherwise provided in Articles 120, 121 and 122, no court or tribunal created and established for the administration of justice, or other institution, person or body of persons shall in relation to any Bill, have power or jurisdiction to inquire into, or pronounce upon, the constitutionality of such Bill or its due compliance with the legislative process, on any ground whatsoever.

(xi)             The Article 124 refers to Bills presented to the Parliament but 13 A as of today is  not such a Bill and is not applicable in this case. 

(xii)           In any event the constitution can be amended only through Article 82. Article 82 (6) specifically states: No provision in any law shall, or shall be deemed to, amend, repeal or replace the Constitution or any provision thereof, or be so interpreted or construed, unless enacted in accordance with the requirements of the preceding provisions of this Article.

Thus 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) contradict the Article 82 and that is the very reason that these particular clauses in the 13 A Bill should have been referred to the People, as per the opinion of the Supreme Court.  There is a contradiction in the constitution if the Articles154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) are construed to be law of the country as in that case Article 82 states something else. If the Articles 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) are not law of the country then no bill  can be submitted to the Parliament to amend the thirteenth amendment or the ninth schedule under those two Articles. I am not entirely unhappy with the decision of the cabinet not to submit the Bill to amend 154 (G) (2) and 154 (G) (3) under those two articles albeit for different reasons as if it was done then some credibility would have been given to the two articles concerned. It is clear that the only way out is to scrap the articles 154 (G) (2) (b) and 154 G (3) (b) from the constitution using the Article 82 as we would not like to live with contradictions in the constitution. It has to be emphasized that the Articles 154 G (2) (b) and 154 G (3) (b) take away from the Parliament its sole authority to amend any provision of the constitution as provincial councils have to be consulted to amend the thirteenth amendment or the ninth schedule which are  parts of the constitution, under those two articles.

We do not have to listen to India on the amendment of the thirteenth amendment not only because it goes against our sovereignty but since there is no Indo Lanka Agreement. This agreement is now defunct. It was India that did not honour the Agreement by failing to unarm the LTTE and defeat it. No peace was kept by the so called Indian Peace Keeping Force, and it only harassed the Sri Lankans whether they were Sinhalas, Tamils or Muslims. We deplore the TNA on going to India to solve our problems and question the legal or moral right of India to dictate terms to us having abrogated the indo Lanka agreement.

Nalin De Silva

19-06-2013

දහතුනට විකල්පය

අද ඇතැම්හු දහතුන අහෝසි කරන්නේ නම් එයට විකල්පය කුමක් දැයි අසති. මෙහි දී ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේ එවැනි විකල්පයක් නො වේ. දහතුන්වැනි සංශෝධනය යනු ඊනියා ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නයට ඉන්දියාව දුන් විසඳූම ය. දහතුනට විකල්පයක් යනු ඊනියා ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නයට දෙන විකල්ප විසඳුමකි. එහෙත් ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය යනුවෙන් ප්‍රශ්නයක් නොමැති නම් විසඳුමක් යන්නවත් එනිසා ම විකල්ප විසඳුමක් යන්නවත් පැන නො නගියි. අද බොහෝ ප්‍රශ්න ඇති වී තිබෙන්නේ නැති ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් දීමට යෑමෙනි. “විසඳූම්” සෙවීමට යන්නේ දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම සිදු වී ඇතැයි කියන අසාධාරණවලට ය. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් 1948 න් පසුව ඊනියා සිංහල ආණ්ඩුවලින් කෙරී ඇතැයි කියන ප්‍රශ්නවලට ය. මෙහි උපකල්පන රාශියක් වෙයි. ඒ අතර දෙමළ ජනයා වෙනම ජාතියක් වීම, අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් දෙමළ ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායක වාසභූමි වීම, දෙමළ ජනයාට ඇති ප්‍රශ්නවලට විසඳුම ලෙස ව්‍යවස්ථාදායක බලය විමධ්‍යගත කිරීම, මෙරට ඒකීය රාජ්‍යයක් වූයේ ඉංගිරිසින් යටතේ බව, පෘතුගීසීන් ඒමට පෙර මෙරට වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක් හා සිංහල රාජ්‍යයක් පැවතීම, ඉංගිරිසින් සිංහලයන්ට නිදහස දුන් නමුත් දෙමළ ජනයාට නිදහස නොදීම ආදිය වෙයි. මේ සියළු උපකල්පන වැරදි බව මා විසින් ලියන ලද “ප්‍රභාකරන් ඔහුගේ සීයලා, බාප්පලා හා මස්සිනාලා” පෙතෙහි පෙන්වා දී ඇත. එමෙන් ම දැක්ම තීරුවෙන් ද වරින් වර මේ උපකල්පන යනු මිථ්‍යා බව පෙන්වා දී ඇත. එබැවින් ඒ පිළිබඳ විස්තරයක් කිරීම අනවශ්‍ය වෙයි.

දේශපාලන බලය විමධ්‍යගත කිරීමෙන් ජනතාවට බලය ලැබේ ය යන්න තවත් මිථ්‍යාවකි. ව්‍යවස්ථාදායක බලය පළාත් සභාවලට විමධ්‍යගත කළත්, බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ආකාරයට ගම්සභාවලට විමධ්‍යගත කළත් ජනතාවට අත්වන සුගතියක් නැත. බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අනුව බලය අත්වන්නේ දේශපාලනඥයන්ට මිස ජනතාවට නො වේ. ජනතාවට අවුරුදු තුනකට හතරකට පහකට ආදී වශයෙන් වරින් වර ඡන්ද බලය යොදාගත හැකි බව සෑබෑ ය. එහෙත් මැතිවරණ අතරතුර කාලයෙහි බලය ඇත්තේ ජනතාවට නොව දේශපාලනඥයන්ට ය. මැතිවරණ කාලයේ දී ඡන්ද හිඟමනේ යන දේශපාලනඥයන්ට යැදීමට හා වැඳීමට අනෙක් කාලවල දී ඡන්දදායකයාට සිදුවෙයි. ජනසභා හෝ ගම්සභා හෝ ඇති කිරීමෙන් ජනතාවට විශාල සුභ සිද්ධියක් ඇති නො වේ. ඇතැම්විට ගම්සභා නියෝජිතයා කොළඹ නොගොස් ගමේ දී කෙසේ වෙතත් ආසන්න නගරයේ දී හමුවීමේ අවස්ථාව නම් ඡන්දදායකයාට ලැබෙනු ඇත. එහෙත් එය ද සැක සහිත ය.

මෙරට දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම පමණක් ඇති ප්‍රශ්නයක් නැත. ප්‍රශ්නය වනුයේ සිංහලයන්ට, විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධයනට හා ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට හිමිවිය යුතු තැන නො ලැබීම ය. 1931 දී සර්වජන ඡන්දය ලැබීමෙන් පසුව එතෙක් සුද්දන් සමග රට පාලනය කිරීමේ කටයුතුවලට සහභාගි වූ ඉංගිරිසි උගත් දෙමළ වෙල්ලාල ජනයාගේ වරප්‍රසාද අඩුවීමට පටන් ගති. ඉංගිරිසිහු ද ඉංගිරිසි උගත් දෙමළ වෙල්ලාලයෝ ද එසේ වරප්‍රසාද අඩුවීම සමස්ත දෙමළ ජනයාට කරන ලද අසාධාරණයක් ලෙස හැඳින්වූහ. ඊනියා විසඳුම් සෙවූයේ මේ අතථ්‍ය ප්‍රශ්නයට ය. එහි දී පහත සඳහන් උපකල්පන ද ඊනියා සාධක ලෙස ඉදිරිපත් කෙරිණි. ඒ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලට බලය විමධ්‍යගත කිරීමෙන් සමස්ත දෙමළ ජනයාගේම ඇතැයි කියන ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලැබීම, උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් අනාදිමත් කාලයක සිට පැවතීම, දෙමළ ජනයාගෙන් ඉතා වැඩි ප්‍රමාණයක් ඒ පළාත් දෙකෙහි ජීවත්වීම, බලය විමධ්‍යගත කිරීමෙන් දෙමළ ජනයාට ස්වාධීනව තම කටයුතු කරගෙන යෑමට අවස්ථාව ලැබීම විය. මේ උපකල්පන ද මිථ්‍යා බව පෙන්වා දී ඇති නමුත් ඒ පිළිබඳ නැවත මතක් කිරීමක් අවශ්‍ය යැයි සිතමි. ලංකාව උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් ඇතුළු පළාත් නවයකට ඉංගිරිසින් විසින් බෙදනු ලැබුයේ 1889 දී ය. එක් කලෙක ඉංගිරිසින් ලංකාව පළාත් පහකට බෙදා තිබිණි. එකල උතුරු පළාතට අනුරාධපුරය ද අයත්වී තිබුණු අතර උතුරු මැද පළාතක් නො තිබිණි. යම් අයුරකින් ඒ පළාත් බෙදීම ඒ ආකාරයෙන් ම තිබිණි නම් අනුරාධපුරය ද දෙමළ ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායික වාසභූමියක් ලෙස නම් කිරීමට තිබිණි. ඉංගිරිසින් ලංකාව පළාත්වලට බෙදුයේ පරිපාලන පහසුව සඳහා මිස වෙනත් කටයුත්තක් සඳහා නො වේ. එවැනි පළාත් බෙදීමක් පදනම් කරගනිමින් දෙමළ ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායික වාසභූමියක් නිර්ණය කිරීම අමනොඥ ය. අනෙක් අතට දෙමළ ජනතාවගෙන් වැඩි පිරිසක් ජීවත්වූයේත් ජීවත්වන්නේත් මේ පළාත් දෙකෙන් බාහිර පෙදෙස්වල ය. බලය විමධ්‍යගත කිරීමෙන් ඒ පළාත් දෙකේ දෙමළ ජනයාගේ ඊනියා ප්‍රශ්නය විසඳුනේ යැයි සිතමු. එහෙත් අනෙක් පළාත්වල ජීවත්වන දෙමළ ජනයාගේ ඒ ඇතැයි කියන ප්‍රශ්න එමගින් නො විසඳෙයි.

දෙමළ ජනයාට ඊනියා ප්‍රශ්නයක් ඇති බව පෙන්වීමට චෙල්වනායගම් වැන්නන්ට 1970 වන තුරු ද නො හැකි විය. චෙල්වනායගම් දෙමළ ජනයා අතර බලයක් ගොඩනගා ගත්තේ 1970 මැතිවරණයේ දී ය. ඉන් පසු ප්‍රභාකරන් ඡන්දය පැත්තකට දමා අවි බලයෙන් දෙමළ ජනයාගේ නායකත්වයට පත්විය. ජනාධිපතිතුමාගේ දේශපාලන නායකත්වයෙන්, ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමාගේ සංවිධාන ශක්තියෙන් හා රණවිරුවන්ගේ කැපවීමෙන් අවසානයේ දී බටහිර රටවල හා ඉන්දියාවේ සහාය ලැබුණ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කෙරී දෙමළ ජාතිවාදයේ ඊනියා ප්‍රශ්නයට දේශපාලන විසඳුමක් මානුෂික මෙහෙයුමෙන් ලැබිණි. ඒ සමග දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ද දේශපාලනික ව පරාජය විණි. දැන් ඇත්තේ දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නෛතිකව අහෝසි කිරීමත් සැබෑ ප්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීමත් මිස දහතුනට විකල්ප සෙවීම නො වේ. දහතුනට විකල්ප සොයන්නේ යැයි කී විගස දෙමළ ජනයාට ප්‍රශ්නයක් ඇතැයි උපකල්පනය කෙරෙයි. විපක්‍ෂ නායකතුමා ලංකාව ඉන්දියාව හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සමග ඇති කරගත් එකඟතා පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නගා තිබිණි. ඒ එකඟතාවල කුමක් තිබුණත් නන්දිකඩාල් ජයග්‍රහණයෙන් පසු ඒ කිසිවක් වලංගු නො වේ. අනිත්‍ය වූ ලෝකයක සදාකාලික එකඟතා විශේෂයෙන් ම දේශපාලන එකඟතා නැත. ඕනැම දේශපාලන එකඟතාවක් ඇතිවන්නේ දේශපාලන සන්දර්භයක ය. සන්දර්භය වෙනස් වූ විට එකඟතා දේශපාලනිකව අවලංගු වෙයි. අවශ්‍යවන්නේ ඒ අවලංගුවීම්වලට නෛතික තත්ත්වය ලබාදීම ය.

බටහිරයන්ගේ පැමිණීමෙන් පසුව අප රට සෑම ආකාරයකින් ම කොළඹ කේන්ද්‍රිය ව මධ්‍යගත කෙරිණි. ඉංගිරිසිහු 1815 න් පසුව මෙරට ඒකීය රාජ්‍යයක් පිහිටුවූහ. එය මෙරට තිබූ එක්සේසත් රාජ්‍යයෙන් වෙනස්විණි. එක්සේසත් රාජ්‍යය ව්‍යවස්ථාදායක වශයෙන් ගත්කල මධ්‍යගත රාජ්‍යයකි. එහෙත් පරිපාලන වශයෙන් ගත්කල විමධ්‍යගත රාජ්‍යයකි. එහෙත් බටහිර ඒකීය රාජ්‍ය එසේ නො වේ. ඒවා සෑම අතින් ම මධ්‍යගත වෙයි. අද දෙමළ ජනයාට පමණක් නොව හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ ඈත පිටිසර ජීවත්වන සිංහල ගැමියන්ට ද පරිපාලනය මධ්‍යගත කිරීම හේතුවෙන් මහත් දුෂ්කරතාවලට මුහුණ පෑමට සිදුවෙයි. තරමක් විකෘති ආකාරයට වුව ද ලෙනාඩ් වුල්ෆ් මහතා ඉංගිරිසි ජාතියකු වූ තමාට තේරුණු ආකාරයෙන් බැද්දේගම කෘතියෙන් පරිපාලන බලය මධ්‍යගත කිරීම නිසා ගැමියන්ට වන දුක් ගැහැට නිරූපණය කර ඇත. අද රජරට ද වෙනත් පළාත්වල ද ගොවියන්ට වැවේ වතුර බෙදාගැනීමට ඒ ඒ් දෙපාර්තමේන්තුවල නිලධාරීන්ගේ තීරණ දෙස බලාසිටීමට සිදුී වී ඇත්තේ මේ පරිපාලනය මධ්‍යගත වීම නිසා ය. එය බොහෝ අවස්ථාවල දේශපාලන බලය ද ඉක්මවා යයි. අපි බොහෝ අවස්ථාවල දේශපාලනීකරණය ගැන ඉවක් බවක් නොමැතිව කතාකරමු. එහෙත් එසේ වී ඇත්තේ ඇයි ද යන්න නො සොයොමු. 1970 ආණ්ඩුවෙන් ඒ ඒ දිස්ත්‍රීක්කවල දිසාපති ධුරයට අමතරව දේශපාලන අධිකාරයක් පිහිටුවනු ලැබිණි. එසේ කිරීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වූයේ ජනතාවගේ කටයුතු ඉංගිරිසින්ගේ මධ්‍යගත පරිපාලන හා මුදල් රෙගුලාසිවලට යටවී නො කෙරුණු නිසා ය. එහෙත් ජනතාව වෙනුවෙන් අවාසනාවකට මැදිහත් වූයේ ඉංගිරිසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අනුව පත්කෙරුණු නියෝජිතයෙකි. ඉන් සිදුවූයේ කඩතොළු එකක් මකාගැනීමට ගොස් කඩතොළු රාශියක් ඇතිවීම ය. ඉංගිරිසි ක්‍රමයට ඇතිකරන ලද ප්‍රශ්නවලට ඉංගිරිසි ක්‍රමයෙන් සිංහල පිළිතුරු දිය හැකි නො වේ. ඉංගිරිසි පරිපාලනයේ මධ්‍යගත භාවය ඉංගිරිසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් මැකිය නොහැක්කේ ඉංගිරිසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සෑම අතින් ම මධ්‍යගත බැවිනි. අද පවතින දේශපාලනීකරණයට ප්‍රධාන හේතුව ඉංගිරිසි පරිපාලනයේ මධ්‍යගතය වෙනුවට සිංහල පරිපාලන විමධ්‍යගතයක් ඇති නොකර ඉංගිරිසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඔස්සේ ජනතාවට වෙනුවට ජනතාවගේ නියෝජිතයන් යැයි කියන්නන් ඔස්සේ ජනතාවට පරිපාලනය විමධ්‍යගත කිරීමට යෑම ය. පොලීසිය ද ඇතුළු ආණ්ඩුවේ සෑම දෙපාර්තමේන්තුවක ම මේ තත්ත්වය දැකගත හැකි ය.

අධ්‍යාපනය ද දැනුම ද බටහිර ක්‍රිස්තියානි නූතනත්වය මගින් මධ්‍යගත කෙරී ඇත. බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව ලන්ඩනයේ හා එඩින්බරාහි විවිධ රාජකීය මධ්‍යස්ථානවල (විිද්‍යාලවල) මධ්‍යගත වී ඇත. ඒ මධ්‍යගත සහතික මගින් මුළු ලෝකයට ම විශේෂඥයන් හඳුන්වා දෙනු ලැබෙයි. බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවට වඩා බෙහෙවින් දියුණු සිංහල පාරම්පරික වෙදකම එසේ මධ්‍යගත වී නැත. එකම රෝගය ලෙස හඳුනාගන්නකට විවිධ පරම්පරා මගින් විවිධ ප්‍රතිකාර කෙරෙයි. මුළු ලෝකයට ම තබා එක් කෝරළයකට වුව පොදු වෙදකමක් සිංහලයේ නැත. අළුත් අවුරුද්දට අද මුළු රටේ ම එකම නැකැත් ඇත. මුළු රට ම රූපවාහිනියේ ඔරලෝසුවට මධ්‍යගත වී අද වැඩ අල්ලයි. එහෙත් අප කුඩා කල ගමේ විවිධ නැකැත් තිබිණි. අප ගන්නේ අහවල් නැකත යැයි මගේ මව කියනු මා කුඩා කල අසා ඇත. නැකැත් රාශියකින් එක් නැකතකට යෑම විමධ්‍යගතයෙන් මධ්‍යගතයට යෑමකි. දෙමළ ජනයාට පමණක් නොව සිංහල ජනයාට ද තම තමන්ගේ පරිපාලන කටයුතු පළාතේ හෝ දිස්ත්‍රික්කයේ හෝ වෙනත් ඒකකයක හෝ ප්‍රධාන නගරයට නොගොස් කරගැනීමට හැකි විය යුතු ය. මුළු රටටම බලපාන අයුරෙන් නීති සැකසීම රාජසභාවට පමණක් හිමිවිය යුතු අතර අනෙක් බොහෝ කටයුතු ගමේ පන්සලේ ප්‍රධානත්වයෙන් පිහිටුවන සෘජු ජනසම්මතවාදී සමිති ඔස්සේ තීරණය කිරීමට ඉඩ සැලසිය යුතු ය. ජනතාවට බලය පැවරීම යනුවෙන් කියැවෙන්නේ ජනතාවගේ නියෝජිතයන්ට බලය පැවරීම නො වේ. අපේ එක්සේසත් රාජ්‍යයෙහි ව්‍යවස්ථාදායකය මධ්‍යගත වූ රාජසභාවක් තිබූ අතර වරිගසභා ද විය.

More on the impeachment of CJ

There have been many articles in the press questioning the legality of the impeachment motion against the CJ Dr. Shirani Bandaranayake. On the other hand there have been many who question the very appointment of Dr. Bandaranayake as the CJ and before that to the Supreme Court. However it is clear that they were silent when she was appointed to these posts by the Presidents Chandrika Kumaratunga and Mahinda Rajapakse respectively. Also those who question the illegality of the impeachment of the present CJ did not raise their objections when the previous impeachments of Messrs. Neville Samarakone and Sarath Silva took place several years ago, and conversely those who were then against now support the impeachment. It is clear that there being no objectivity we are all guided by our subjectivities calling them objective facts. I am not an exception and I admit that we are guided by the way we have been trained by culture meaning the ways we have been brought up at home, in schools, influences of books we read, and of people whom with we associate, and how we have responded to them. I have not come across any work by a Philosopher, Scientist or anybody else where it has been shown that there is an objective world (universe), objectively without appealing to subjectivity. In other words there is no objectivity. If there is no objectivity in western science it is not fair to ask for objectivity in western law or in any system of knowledge for that matter.

Thus if one expects objective decisions from the courts of law one is mistaken. The decisions from court to court can vary. Otherwise there would not be appeals against judgements given by so called lower courts. I myself have the experience of going from the labour tribunals to high court and then finally to Supreme Court, the three courts of law giving three different judgements over my dismissal from the University of Colombo which itself was decided by a council that included two legal luminaries, a Bishop and several eminent people from the public service and high achievers in the private sector, supposedly based on a report submitted after a lengthy hearing at the BMICH at an enormous cost to the university by a panel headed by a reputed public servant. The labour tribunal ordered the University to pay me Rs. 750,000.00, the high court found me guilty and finally the Supreme Court ordered the University to pay me Rs. 500,000.00. I could not understand the rationality of any of these decisions when I had lost more than Rs. 5,000,000.00 as a result of being deprived of my livelihood (I sold Mathematics and Theoretical Physics for a living) by the council of the University of Colombo.

I have no training in legal matters but as said previously it is clear to me (my subjective view) that according to the constitution of the republic the impeachment is legal. Though westerners under western Christian modernity believe and preach in separation of powers (and separation of Church and state, education and religion etc.,) it is not so, and even in the case of sovereignty the three separate powers are united in the People. What is emphasised here is that the legislature, the executive and the judiciary are not on the same footing as described in Article (4) of the constitution. The relevant sections of the Article are reproduced below.

“(4) (a) the legislative power of the People shall be exercised by Parliament, consisting of elected representatives of the People and by the People at a Referendum;

(b) the executive power of the People including the defence of Sri Lanka, shall be exercised by the President of the Republic elected by the People;

(c) the judicial power of the People shall be exercised by Parliament through courts, tribunals and institutions created and established, or recognized, by the Constitution, or created and established by law, except in regard to matters relating to the privileges, immunities and powers of Parliament and of its Members, wherein the judicial power of the People may be exercised directly by Parliament according to law;

Though some people believe that the courts tribunals etc., are supreme in matters of law, it is not the case as the judicial power of the People is exercised by Parliament, but of course through courts tribunals etc. If the constitution said that the judicial power of the People shall be exercised by the Courts etc., without reference to the Parliament then it would have been a different matter altogether. As it is, it is the Parliament that exercises the judicial power of the People through the courts etc. This is further confirmed by the reference to the high court in Article 111 (1) which states “There shall be a High Court of Sri Lanka, which shall exercise such jurisdiction and powers as Parliament may by law vest or ordain.”

Then we have the problem of the impeachment itself. The relevant Articles of the constitution are quoted below.

“107. (1) The Chief Justice, the President of the Court of Appeal and every other Judge, of the Supreme Court and Court of Appeal shall be appointed by the President of the Republic by warrant under his hand.

(2) Every such Judge shall hold office during good behaviour, and shall not be removed except by an order of the President made after an address of Parliament supported by a majority of the total number of Members of Parliament (including those not present) has been presented to the President for such removal on the ground of proved misbehaviour or incapacity:

Provided that no resolution for the presentation of such an address shall be entertained by the Speaker or placed on the Order Paper of Parliament, unless notice of such resolution is signed by not less than one-third of the total number of Members of Parliament and sets out full particulars of the alleged misbehaviour or incapacity.

(3) Parliament shall by law or by Standing Orders provide for all matters relating to the presentation of such an address, including the procedure for the passing of a such resolution, the investigation and proof of the alleged misbehaviour or incapacity and the right of such Judge to appear and to be heard in person or by representative.”

It is clear that the President can remove the CJ by an order after an address of Parliament supported by a majority has been presented to the President for such removal on the ground of proved misbehaviour or incapacity. Article 107(3) states how Parliament could provide for all matters relating the presentation of such address including the procedure for the passing of such resolution, investigation etc. It is understood that the relevant standing orders were made when the impeachment of Mr. Neville Samarakone was taken up. Thus there is nothing illegal regarding the impeachment whether we agree with it or not.

My subjective view is that the judgements on the Divineguma Bill and/or the Z score problem are not the causes(s) of the impeachment though I believe that the Supreme Court erred in its judgement on the Z score problem. One cannot find fault with the judgement on the Divineguama Bill, as the thirteenth amendment would compel any other bench in the future to give a similar judgement demonstrating that after the thirteenth amendment we are no longer a Unitary state. It is the thirteenth amendment and the Provincial Councils that have to go and one hopes that government would take steps to repeal the thirteenth amendment without further delay.

Finally there are those who complain that the majority of the Parliamentary Select Committee are from the government and hence it is a foregone conclusion as to the determination by the Committee. There are some who go to the extent of blaming again the “majority supremacy” for the composition of the Select Committee. I presume that composition reflects the present distribution of the Parliamentarians among various political parties, and I am afraid until the next Parliament is selected or “majority supremacy” is replaced by “minority supremacy” the Select Committees would constitute of Parliamentarians approximately in the same ratio.

Copyright Prof. Nalin De Silva

Why 13A should be repealed – II

The thirteenth amendment was imposed by India on us following the infamous Indo Lanka Accord signed by J R Jayewardene under threat amidst dropping of Parippu. Rajiv Gandhi bullied Jayewardene with his Parippu diplomacy using Dixit who thought that he was the Viceroy. India did not act alone as it had the support of the west to the dismay of Jayewardene. India and west had been involved in training the Tamil terrorists, and England in particular created and nurtured Tamil racism. When the thirteenth amendment was referred to the Supreme Court four judges were of the opinion that the Bill was in agreement with the Constitution while four others ruled that it violated the constitution. The judgment of the remaining ninth judge was interpreted to claim that the Bill was in agreement with the constitution and the thirteenth amendment was introduced to the Parliament giving the impression that the Bill did not violate the constitution. Mr. Raja Wanasundara has explained what had happened and it appears that the thirteenth amendment bill was introduced to the Parliament in violation of the constitution. In my opinion it was illegal to do so. The bill was not discussed by the people and the MPs were transported from a hotel in Colombo to the Parliament Bill to vote under compulsion for the bill. The then Prime Minister and several other ministers were against the Bill but there was nothing much that they could do effectively. The thirteenth amendment was introduced to the Parliament in the most undemocratic way to say the least.

In any event it is said that the thirteenth amendment was introduced to address the grievances of the Tamils which were resulted by the actions of the “Sinhala governments” after 1948. On one hand even if one assumed that there were “grievances” of the Tamils, the thirteenth amendment attempted to solve only those of the Tamils lived in the Northern and eastern Provinces. As the majority of the Tamils lived outside those two provinces the so called grievances of the majority of the Tamils would not have been solved. Thus it was a bogus claim to say that the 13 A addressed the grievances of the Tamils in the country. Perhaps the Tamils living in the other seven provinces did not and do not have any grievances! In any event those who claim that the “Sinhala governments” are responsible for the grievances of the Tamils after 1948, should explain why Chelvanayakam during the debate on the Throne Speech of the first Parliament in 1947 itself said that if the Sinhala people could gain independence from the British the Tamils should be able to gain independence from the Sinhalese. They should also explain why Chelvanayakam established Ialnkai Thamil Arasu Kadchi (Lanka Tamil State Party) in 1949 for the specific purpose of creating a Tamil state. It is clear that at least as far back as 1947 Chelvanayakam had ideas of “gaining independence” from the Sinhalas and forming a separate state. It has to be mentioned that Suntharalingam had spoken of Eylom long time ago.

Further those who claim that the Tamils rose against injustices caused to the Tamil people by the “Sinhala governments” after 1948 have to explain why G G Ponnambalam wanted fifty – fifty in the State Council making the percentage of the Sinhala members of the council less than fifty, and agitation by the Ponnambalam brothers to reduce the number of Sinhala members of the Legislative Assembly so that the Tamil members could dominate the proceedings and remain as leaders of the so called Ceylonese nation, during the latter part of the nineteenth century and the early part of the twentieth century. It is clear that the injustices, grievances, aspirations story does not hold water. The communal politics of the English speaking Tamil Vellalas began almost from the commencement of the Legislative Assembly with the connivance of the English governors and other British officials. The English wanted to weaken the Sinhalas who alone had fought against them at least from 1817 and used the English speaking Tamil Vellalas for that purpose. When after universal franchise the Tamil leaders began to lose their privileges they with the help of the English interpreted the loss of their privileges as injustices caused to the Tamils in general. Chelvanayakam from the beginning realized what was happening and wanted to establish an Eelam (an independent Tamil state) as far back as 1947. He knew that the English speaking Tamil Vellalas alone could not achieve what he wanted and tried to organize not only the Tamils but the so called Tamil speaking people under one umbrella.

Even if one believes in the injustices, grievances, aspirations story one has to consider the negotiations, operations as one system without treating so called political solutions and military solutions as two opposite poles. Military solutions as wehave said for long time are also political solutions, and Nandikadal was the final solution given to a problem that had existed for almost two hundred years. The final political solution overrides all the other so called solutions arrived at through peace talks, negotiations etc., including the thirteenth amendment. The 13 A has been defeated politically but it hangs on legally as law always lags behind politics. The legislature has to make laws that suits the politics and the 13 A has to be repealed. When 13 A was introduced and passed in the Parliament the political situation was different. India had the upper hand with the support of the west, and laws were made to suite the then existing political balance. Even Mahinda Chinthana drafted in 2005 addressed the then existing political situation with the peace vendors of the NGOs and Norway calling the tune with England and USA composing the music. What was needed was a political solution, and at that time emphasis was made on so called peace talks. As far as the so called national question is concerned Mahinda Chinthana is outdated after Nandikadal.

There had been a lobby that pressed for a political solution through armed operations and gradually it was prevailed on the government that military operations should take the upper hand in arriving at a political solution. Nandikadal was the climax of all these and now it can be reversed only through armed operations again or by defeating the present government by hook or crook. Various attempts have been made by the west and India to topple the government first creating instability through various springs, Katunayake incident, FUTA strike and “executive – judiciary” clash being examples. It is not suggested that the west directly takes part in these incidents but the western education that we receive with their theories acts as an agent of the interests of the west. Then the west has the dispersed Tamils living in their countries, the TNA, the NGOs that are on their pay roll, which are continually being used to propagate the myth that a “political solution” is needed even after the final political solution was given at Nandikadal.

There is no going back to Thimpu from Nandikadal and 13 A has to find its way to the dust bin of history. After the so called second world war if some Natzi remnants asked Churchill that they should have talks to decide the fate of Europe in particular and the world in General, the latter would have given a reply in choice language. On the other hand had Prabhakaran won finally with the assistance of the west what would have been the result? Would anybody have asked Prabhakaran to settle for 13 plus? The humanitarian operations have defeated not only Tamil terrorism but the injustices, grievances, aspirations story of Tamil racism created and nurtured by the English against the Sinhalas. The problem of the English educated Tamil Vellalas to become the leaders of the entire nation was interpreted as a struggle of the ordinary Tamils against the Sinhalas by the English and the Tamil racists, and various “solutions” were suggested to solve a non existing problem. All these “solutions” have been superseded by Nandikadal and what remains to be done is to update law to be on par with politics.

The Divineguma bill has only revealed that the 13 A is not consistent with a unitary state. Whatever has been said by western Political Scientists a Unitary state should have one and only one institution that could make legislation for the entire country without any hindrances. The institution concerned should only be prevented from making laws that will deny the sovereignty of the people as stated in the constitution. It is clear from the judgment of the Supreme Court on the Divineguma Bill, that the Parliament does not have the power to make legislature valid for the entire country, as the nationalist forces have claimed all along. This implies that the present constitution is not unitary, though ironically in my opinion, the unitary character was removed illegally, and the unitary state has to be restored without any delay. The talks by the Tamil racists and the NGO lobby on the intervention by the so called international community have to be ignored as was done during the humanitarian operations. If the majority of the people are with the government there is nothing that the so called international community could do against the will of the people.

Copyright Prof. Nalin De Silva

දහතුන හා මහින්ද චින්තන

දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගැන කතාකරන විට අමතක නොකළ හැකි අමතක නොකළ යුතු නමක් වෙයි. ඒ හිටපු වැඩ බලන අගවිනිසුරුවරයකු වූ රාජා වනසුන්දර මහතාගේ ය. ඒ මහතා දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල නොවන බව පෙන්වා දී ඒ අනුව තීන්දුවක් දුන්නේ ය. එපමණක් නොව පසු කලෙක දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල වන බවට විනිසුරුවන් වැඩි දෙනකු තීන්දු කළේ ය යන්න වැරදි බව සාධක සහිත ව පෙන්නුම් කළේ ය. දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කළ යුතු බවට නැවත ජනතා උද්ඝෝෂණයක් ඇති වී තිබෙන මේ අවස්ථාවෙහි ඒ මහතාගේ වියෝව ජාතිකවාදීන්ට ද ජාතියට ද ඉමහත් පාඩුවක් වෙයි. ඒ මහතාට පිදිය හැකි උසස් ම උපහාරය වනුයේ දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීම ය. අපි ඒ මහතාට නිවන් සුව පතමු.

දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීම හා මහින්ද චින්තන පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය වෙයි. මහින්ද චින්තන ඉදිරිපත් කෙරුණේ 2005 වසරේ දී ය. එයට පසුබිම් වී ඇත්තේ එකල තිබූ දේශපාලන බල තුලනය ය. ඕනෑම දේශපාලන ප්‍රකාශයක් කෙරෙන්නේ යම් දේශපාලන සන්දර්භයක ය. 1994 සිට ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ජාතිකත්වයෙන් විජාතිකත්වයට පීලි පැන්නීමට ක්‍රියාකළ විජාතික බලවේගවල ඒජන්තියක වූ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග සිංහලයන්ට හා රටට අහිතකර බොහෝ දේ කළා ය. ඒ මදිවාට 2002 සිට 2004 දක්වා පැවති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුව බටහිරයන්ගේ හා ඉන්දියාවේ අනුග්‍රහයෙන් ඊනියා සටන් විරාම ගිවිසුම මගින් රට දෙමළ ජාතිවාදයට හා දෙමළ ත්‍රස්තවාදයට පාවාදීමට කටයුතු කළේ ය. 2005 මහින්ද චින්තන පළවූයේ මෙරට විජාතික බලවේගවල දේශපාලනය ජාතිකත්වය අභිබවා ගොස් ආධිපත්‍යය ඉසුළුෑ කලක ය. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය පවා ජාතිකත්වයේ මාවතෙන් යම් පමණකින් වුව ඈත් ව සිටියේ ය. රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල වැටුප් ලබන කුලීකරුවෝ දේශපාලනයේ ඉහළින් වැජඹුනහ. ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් කතාකිරීමට තිබුණේ ඉරිදා දිවයින හා දිවයින පුවත්පත් පමණ ය. ජාතිකවාදීන්ට තිබුණේ ආත්ම ශක්තිය, ආත්ම විශ්වාසය හා තමන් මෙරට කසිකබල් උගතුන්ගේ නොව සාමාන්‍ය සිංහලයන්ගේ හෘදය සාක්‍ෂිය වීම පිළිබඳ අභිමානය පමණකි. යමක් කීමට ලිවීමට තරම් ශක්තියක් තිබූ උගත්තු බොහොමයක් රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට හා විජාතිකත්වයට සේවය කළහ. එවැනි ශක්තියක් නොතිබූ සාමාන්‍ය සිංහලයන් අප සමග වී යැයි සිතමි.

එකල දේශපාලනයෙහි ආධිපත්‍යය ඉසුළුෑ දෙමළ ජාතිවාදීන්ට (ඇතැම් සිංහලයෝ ද පොදුවේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල සේවකයෝ ද මේ කුලකයට අයත්වූහ.) අනුව මෙරට ජාතික ප්‍රශ්නයක් විය. දෙමළ ජනයාට 1948 න් පසුව ඊනියා සිංහල ආණ්ඩුවලින් සිදු වූ අසාධාරණකම් හේතුවෙන් විසඳාගත යුතුව ඇති ප්‍රශ්නයක් තිබූ බවත් එය සාමකාමීව විසඳාගත නොහැකි වූ කල දෙමළ තරුණයන් අවි අතට ගත් බවත් දෙමළ කොටි සංවිධානය සමග කෙරෙන සාම සාකච්ඡා මගින් පමණක් ප්‍රශ්නය විසඳාගත යුතු බවත් එහි දී දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පදනම් කරගත යුතු බවත් බලය විමධ්‍යගත කිරීම එකම විසඳුම බවත් එය පමණක් දේශපාලන විසඳුම විය යුතු බවත් උගත් සමාජයේ බොහෝ දෙනකුට ගිල්ලවා තිබිණි. මේ අධිපති මතවාදයෙන් යම් ප්‍රමාණයකට ප්‍රභාකරන් අවිගැනීම යුක්තියුක්ත කෙරුණු බව අවධාරණය කළ යුතු ය. අධිපති මතවාදය දැරූ හා වැපුරූ අයගෙන් ඇතැමුන් නොකර බැරි බැවින් අරන්තලාව ඝාතන, ශ්‍රී මහා බෝධියට හා දළදා මාළිගාවට පහර දීම ආදිය හෙළා දැක ප්‍රකාශ නිකුත් කරන්නට ඇත. එහෙත් ඔවුන්ගේ පදනම වූයේ ප්‍රභාකරන් අවි අතට ගැනීම යුක්ති සහගත බව ය. අවුරුදු විසිපහකට අධික කාලයක් තිස්සේ 1948 න් පසුව වූ ඊනියා අසාධාරණකම් පිළිබඳ කතාව ව්‍යාජයක් බව සාධක සහිත ව පෙන්වා දී ඇති නමුත් අදත් ජාතිකවාදී (ජාතිවාදී නොව) කඳවුරේ ද ඇතැම්හු දෙමළ ජනයාට වූ ඊනියා අසාධාරණකම් ගැන කතාකරති. ඊනියා ජාත්‍යන්තරයකට බිය වී මෙරට දේශපාලනය බටහිරයන්ට හා ඉන්දියාවට අවශ්‍ය ආකාරයට මෙහෙයවිය යුතු ය යන අදහස ද උගතුනට කාවද්දා තිබිණි. එසේ වූ කල මහින්ද චින්තන ඊනියා ජාතික ප්‍රශ්නය පිළිබඳ ව නොබෙදුණු රටක් - බහුතර සම්මුතියක් - ගෞරවණීය සාමයක් යන මාතෘකාව යටතේ එකල තිබූ දේශපාලන බල තුලනය අනුව සාමකාමී දේශපාලන විසඳුමක් ගැන කතාකිරීම පුදුමයක් නො වේ. එසේ වුවත් මහින්ද චින්තන සාම සාකච්ඡාවලට පමණක් සීමා නොවූ බව ද අමතක නොකළ යුතු ය.

එහෙත් අද ඇති දේශපාලන සන්දර්භය වෙනස් ය. තවමත් බොහෝ උගතුන් ප්‍රශ්නය 1948 න් අතීතයට ගෙන යෑමට සූදානම් නැත. ඒ ඉංගිරිසින් බමුණු කුලයට අනුකරණය කිරීමට පුරුදු කර ඇති ආකාරය ය. චෙල්වනායගම් 1947 දී ද දෙමළ ජනයා සිංහලයන්ගෙන් නිදහස් වීම ගැන කතා කළේ ය. ඒ ඊනියා සිංහල ආණ්ඩු දෙමළ ජනයාට අසාධාරණකම් කළේ යැයි කියන කාලයට පෙර ය. අවාසනාවකට බොහෝ ජාතිකවාදීහු (ජාතිවාදී නොව) ද 1948 න් පෙර මෙරට ඉංගිරිසි උගත් දෙමළ වෙල්ලාලයන් ඉංගිරිසින්ගේ ආධාරයෙන් හා අනුබලයෙන් සිංහලයන්ට එරෙහිව කළ අසාධාරණකම් අමතක කරති. සිංහලයන් යටකරමින් දෙමළ වෙල්ලායන් මුළු රටේ ම නායකයන් කිරීමට ඉංගිරිසින් ගත් උත්සාහය ඊනියා ජාතික ප්‍රශ්නයේ මුල බවත් එය දහනවවැනි සියවසේ මුල්භාගයට දිව යන බවත් තවමත් බොහෝ ජාතිකවාදීන් තේරුම් නොගැනීම ජාතියේ අවාසනාවක් විය යුතු ය. අප නැවතත් අවධාරණය කරන්නේ විසඳීමට ඇති ප්‍රශ්නය සිංහලයන්ට, විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධයනට හා ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට මෙරට හිමි විය යුතු තැන නො ලැබීම ය. ඉංගිරිසිහු ඉංගිරිසි උගත් වෙල්ලාලයන් රටේ ම නායකයන් කර ඔවුන් ඉංගිරිසින්ට විරුද්ධව අඩුම තරමෙන් 1817 සිට ජාතියක් ලෙස කිසිදු ජනවර්ගයකගේ සහාය නොලබමින් සටන් කළ සිංහලයන්ට විරුද්ධව යොදා ගනිමින් සිංහලයන්ට හිමි තැන නොදුන්හ. ලංකාවට සර්වජන ඡන්දය හිමිවීමෙන් පසු මේ තත්වය තරමක් වෙනස් වුව ද තවමත් සිංහල බෞද්ධයනට හා ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට හිමි විය යුතු තැන ලැබී නැත. අදත් සිංහලයන් සටන් කරනුයේ යටත්විජිත පාලන සමයේ නැති වී ගිය ඒ උර්මය දිනා ගැනීමට ය. රාජා වනසුන්දර මහතා පෙන්වා දී ඇති ආකාරයට, ජාතිකවාදීන් එදා සිට ම අවුරුදු විසි පහක් තිස්සේ කටේ කෙළ සිඳෙන තෙක් කියන ආකාරයට, දිවිනැගුම පනතෙන් පෙන්වා දී ඇති ආකාරයට, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරණායක මහත්මිය 1972 ව්‍යවස්ථාවෙන් ඇති කළ, මෙරට ඒකීය භාවය 1987 දී නැතිකළ දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කරන තෙක් රාජ්‍ය උත්සවවලට සහභාගි වීමෙන් වැළකී සිටීමට හැකි නායක භික්‍ෂූන් වහන්සේ කී නමක් මෙරට වැඩ වසත් ද? නායක භික්‍ෂූන් වහන්සේට එවැනි ශක්තියක් නැත්තේ ඇයි? සර්වජන ඡන්දයෙන් පසු ඉංගිරිසි උගත් දෙමළ බමුණු කුලයට යම් යම් වරප්‍රසාද නැති වූ විට ඔවුහු ඉංගිරිසින්ගේ ද ආධාරයෙන් ඒ සමස්ත දෙමළ ජනයාට ම කරන ලද අසාධාරණයක් ලෙස හැඳින්වුහ. තමන්ට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට හිමි තැන ලබා නොදී මෙරට ඇමතිවරුන් නොව රාජ්‍ය නායකයන් බවට පත්වීමට නොහැකි බව තේරුම් ගත් චෙල්වනායගම් වැන්නෝ අඩු තරමෙන් 1947 සිට ම වෙන ම රාජ්‍යයක් සඳහා සටන් කළහ. ඒකීය රාජ්‍යයක මුළු රටට ම බලපාන අයුරෙන් කිසිදු බාධාවකින් තොරව නීති පැනවිය හැකි එකම එක ආයතනයක් පමණක් තිබිය යුතු බව ය. ඒ ආයතනයට නොහැකි විය යුත්තේ යම් අයුරකින් වුවත් රටේ ස්වෛරීභාවය අහෝසි කරන නීීති පැනවීම පමණක් විය යුතු ය. පළාත්සභා පිහිටුවීමෙන් ඒකීය රාජ්‍යය නැති විය.

තර්කය සඳහා දෙමළ ජනයාට 1948න් පසුව ඊනියා සිංහල ආණ්ඩුවලින් අසාධාරණයක් වීම නිසා ඔවුන් සටනට අවතීර්ණව කෙමෙන් ආයුධ සන්නද්ධ සටනක් සඳහා තල්ලු වී ගිය බව පිළිගත්ත ද, පැහැදිලි විය යුතු කරුණ නම් අඩුම තරමෙන් එදා සිට පැවති සාකච්ඡා, අවිගත් ත්‍රස්තවාදය, මෙහෙයුම් ආදී සියල්ල එක් සමස්තයක් බව ය. ඒ සියල්ල දේශපාලන විසඳුම් ය. මහින්ද චින්තන ඉදිරිපත් කෙරුණේ මේ සමස්ත ක්‍රියා දාමයේ එක් අවස්ථාවක දී ය. ඊනියා ජාතික ප්‍රශ්නය ගැන මහින්ද චින්තන වලංගු වන්නේ සමස්ත ක්‍රියා දාමයෙහි 2005 සන්දර්භයෙහි ය. ඒ සමස්ත ක්‍රියා දාමය අවසන් කළ නන්දිකඩාල් ජයග්‍රහණයෙන් පසු ඊනියා ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධ ඇතැම් මහින්ද චින්තන වලංගු නො වේ. අද සන්දර්භයෙහි සාම සාකච්ඡා වලංගු නො වේ. දෙවැනි ලෝක යුද්ධ ජයග්‍රහණයෙන් පසු හිට්ලර්ගේ ගෝලබාලයන් යුරෝපය පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් ඉල්ලවේ නම් චර්චිල් හොඳ කුණුහරුප දෙකක් කීමට තිබිණි. මෙහි දී මා ද සහභාගි වූ සර්වපාක්‍ෂික නියෝජිත සම්මේලනය ගැන ද සඳහන් කළ යුතු ය. තිස්ස විතාරණ මහතා ඒ පිළිබඳ ව කුමක් සිතාගෙන සිටිය ද අපට එය සමස්ත ක්‍රියා දාමයේ එක් පුරුකක් පමණක් විය. අප සැමදාමත් විශ්වාස කළේ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය හමුදා මෙහෙයුම් මගින් පරාජය කළ යුතු බවත් ඒ කළ හැකි බවත් ය. එසේ වුවත් හමුදා මෙහෙයුම් ජයග්‍රහණයකින් කෙළවර වන තෙක් රට තුළ විදේශිකයන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් තොරව යම් යම් දේ සාකච්ඡා කිරීමේ වරදක් නැතැයි මම සිතුවෙමි. එහෙත් ඒ මානුෂික මෙහෙයුම් ජයග්‍රහණයකින් කෙළවර වීමට පෙර තිබූ සන්දර්භයෙහි ය. හමුදා මෙහෙයුම් ජයග්‍රහණයකින් කෙළවර වන බවට මගේ තදබල විශ්වාසයක් විය. රණවිරුවන් කිලිනොච්චිය ජයගැනීමෙන් පසු තවදුරටත් සර්වපාක්‍ෂික නියෝජිත සම්මේලනයට සහභාගි වීමේ අවශ්‍යතාවක් නැතැයි දැනගත් මම ඒ සන්දර්භයෙහි සම්මේලන සාකච්ඡාවලින් ඉවත් වීමි. උදය ගම්මන්පිල මහතා ද ඒ අවස්ථාවේ දී සාකච්ඡාවලින් ඉවත් වූ බව ඔහුට කරන ගෞරවයක් ලෙස සටහන් කළ යුතු ය. නන්දිකඩාල් ජයග්‍රහණයෙන් පසු දහතුන පමණක් නොව සර්වපාක්‍ෂික සම්මේලනය ද දේශපාලනික ව අවලංගු ය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු සාර්ගේ ගෝලයන් සමග සාකච්ඡාවකට ට්‍රොට්ස්කි එකඟ වීමට තිබිණි යැයි තිස්ස විතාරණ මහතා කියන්නේ ද? මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට දහතුනට හෝ සර්වපාක්‍ෂික සම්මේලනවලට හෝ සඟ වෙද ගුරු නියෝජනත්වයකින් තොරව පත්කරන ලද උගත් පාඩම් කොමිසම්වල නිගමනවලට හෝ ආපසු යෑමේ අවශ්‍යතාවක් නැත. දහතුන්වැනි සංශෝධනය අද වන විට දේශපාලනික වශයෙන් අහෝසි වී ඇත. ඒ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරුණේ ම නීති විරෝධී ව ය. 1987 දේශපාලන බල තුලනය මත ඉන්දියාවට යටත්වී සම්මත කළ දහතුන 2009 න් පසු දේශපාලනික ව වලංගු නො වේ. එය නෛතිකව ද අහෝසි කළ යුතු ය. එහි දී ඉන්දියාව හා බටහිර රටවල් විරුද්ධ වනු ඇත. මානුෂික මෙහෙයුම්වල දී ඉන්ද්‍රඛීලයක් සේ නොසැලී ඒ රටවලට මුහුණදුන් ආකාරයට මෙහි දී ද ක්‍රියාකිරීමට ජනාධිපතිතුමාට බාධාවක් නැත.