ජාතිකත්වයට විශිෂ්ට ජයක්

පසුගිය දා පැවති බස්නාහිර හා දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණවලින් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ප්‍රමුඛ එ ජ නි ස විශිෂ්ට ජයක් අත්කරගත් නමුත් ඇතැම් ඇමතිවරුන් තම පාණ්ඩිත්‍යය විදහා දැක්වීමට අනවශ්‍ය සංඛ්‍යාන හරඹයක යෙදෙනු දක්නට හැකි විය. මේ ඡන්දය පැවැත්වූයේ ජෙනීවා යෝජනා සමග ම යැයි කියමින් තමන්ට ජයගැනීමට නොහැකි වූයේ ඒ නිසා යැයි පෙන්වීමට එ ජා ප නායකයන් මහත් උත්සාහයක් දරණු පෙනෙන්නට තිබිණි. ජෙනීවා ඇතත් නැතත් රනිල් නායකයා වුවත් නැතත් එ ජා පක්‍ෂයට හිමි පරාජය පමණ ය. එයට හේතුව එ ජා ප දැන් කාහටත් පාහේ තේරෙන පරිදි විජාතික පක්‍ෂයක් බවට පත් වී තිබීම ය. අද එ ජා පක්‍ෂයට සිංහලයන්ගේ ඡන්දවලින් 20%ට වඩා නො ලැබෙයි. ඒ පක්‍ෂය ගාල්ල හා කොළඹ නාගරික සභා සීමාවේ පිහිටි ආසන කිහිපයක්  දිනාගත්තේ එහි සිංහල ජනගහණය අඩු නිසා ය. විශේෂයෙන් ම කොළඹ නාගරික සභා සීමාවේ සිංහල ජනගහණය 25% ට අඩු වී ඇත. ඒ හේතුවෙන් එහි ආසන දෙකකම දෙවැනි තැන හිමි වූයේ මනෝ ගනේෂන්ගේ පක්‍ෂයට ය. ඒ ආසනවල එ ජ නි සංධායට හිමිවූයේ තුන්වැනි තැන ය. මෙය ආණ්ඩුවේ සැලකිල්ල යොමු විය යුතු ප්‍රශ්නයකි. අප මත බලෙන් පටවා ඇති විජාතික ආර්ථික ක්‍රමය හේතුවෙන් සිංහල ජනයා ශීඝ්‍රයෙන් කොළඹ නාගරික සභා සීමාවෙන් පිටතට තල්ලු වන්නේ තවමත් මෙරට සිංහලයන්ට අසාධාරණයක් සිදුවන බව පෙන්වමිනි. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ එ ජා ප මනාප ලැයිස්තුවේ පළමු තැන මෙන් ම තුන්වැනි තැන ද ලැබුණේ ඉස්ලාම් භක්තිකයනට ය. එයින් පැහැදිලි වූයේ එ ජා පක්‍ෂයට සිංහල නොවන ඡන්ද ලැබෙන බවත් සිංහලයන් ජාතිවාදී පදනමකින් මනාප ලකුණු නොකරන බවත් ය. එසේ වුවත් සිංහල නොවන්නන් සමස්තයක් ලෙස ගත්කල ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ඡන්දය නොදෙන බවත් ඔවුන් ජාතිවාදී පදනමකින් ඡන්දය දෙන බවත් පැහැදිලි ය.  උතුරු පළාතේ කෙතරම් සංවර්ධනයක් කළත් කොළඹ නගරය කෙතරම් අලංකාර කළත් පොදුවේ ගත්කල සමස්තයක් ලෙස සිංහල නොවන ඡන්දදායකයෝ ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ඡන්දය නො දෙති. එහෙත් එයින් කියැවෙන්නේ සිංහල නොවන ඡන්දදායකයන් කිසිවකු ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ඡන්දය නොදෙන බවක් නො වේ. සිංහල නොවන්නන් සමස්තයක් ලෙස ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ඡන්දය නොදෙන්නේ බටහිරයන් අද වන විට ඔවුන් සිංහලයන් කෙරෙහි කළකිරවනු ලැබ ඇති බැවිනි. වර්තමානයෙහි බටහිරයෝ තම යටත්විජිතවාදී බව වසාගනිමින් ඊනියා මානව හිතවාදීබවක් ආරුඪකරගනිමින් සිංහලයන් සිංහල නොවන්නන් පීඩාවට පත්කරන පිරිසක් ලෙස හඳුන්වා දීමට සමත් වී සිටිති. ඉදිරි කාලයේ දී ශ්‍රී ල නි ප කළයුත්තේ මේ මිථ්‍යාව තුරන් කර සිංහල නොවන්නන්ගේ ද ඡන්දය දිනා ගැනිම ය. එය ඊනියා ජාත්‍යන්තරයට අපේ නිර්දෝෂී බව පෙන්වාදීමට වඩා බෙහෙවින් වැදගත් ය. මේ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ඊනියා වාමවාදී මැති ඇමතිවරුන්ට ප්‍රභාකරන් ඔහුගේ සීයලා බාප්පලා හා මස්සිනාලා කෘතිය නිර්දේශ කරමි. 

කොටින් පැරදවීමෙන් පසුව මෙරට යටත්විජිතවිරෝධී සිංහල ජාතිකත්ව මතවාද තහවුරු වී ඇත. එය දේශපාලනයෙහි පමණක් නොව වෙදකමෙහි ද ගොවිකමෙහි ද වෙනත් ක්‍ෂෙත්‍රවල ද ව්‍යාප්ත වී ඇත. කොටින් පැරදවීමේ දී විවිධ ජාතිකත්ව බලවේග එකතු විය. එය බටහිර විද්‍යාවේ (තාක්‍ෂණයේ) පිහිටෙන් පමණක් කළ එකක් නො වේ. ඇතැම්හු බටහිර දැනුමට යට නොවී අපේ මතවාද නිර්මාණය කළහ. රණවිරුවන්ට සම්‍යක්දෘෂ්ටික දෙවිවරුන්ගේ ද සහාය ලැබිණි. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා සම්පුර්ණ ක්‍රියාවලියට දේශපාලන නායකත්වය ලබාදුන්නේ බටහිර දේශපාලන විද්‍යා දැනුමට යටනොවීමෙනි. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා හමුදා ක්‍රියාකාරීත්වය මෙහෙයවූයේ එංගලන්තයේ සැන්ඩ්හර්ස්ට් උපක්‍රමවලට පිටින් ගොස් ය. අපේ පැරණි යුද උපක්‍රම ද එහි දී යොදාගැණුනු බව (නො)දත් දොස්තරලා නො දනිති. ඒ පැරණි දැනුම අපට ලැබුණේ සැන්ඩ්හර්ස්ට් පුහුණුවකින් නො වේ. අද ජාතිකත්ව මතවාද තහවුරු වීම ප්‍රශ්නයක් බවට පත්වී ඇත්තේ විශේෂයෙන් ම හිස උදුම්මාගත් බටහිර වෛද්‍යවරුන්ට ය. වෛද්‍ය පීඨයකට ඇතුළත් වීමට නොහැකි වූ (නො)දත් දොස්තරලාට මේ ප්‍රශ්නය තදින් ම දැනෙයි. පොදුවේ ගත්කල බටහිර දැනුම හිසෙහි රඳවාගත් සරසවි ඇදුරන්ට හා වෙනත් නිවට පඬියන්ට අද පොදු සිංහල ජනයා බටහිර දැනුමේ ආධිපත්‍යයෙන් ක්‍රමයෙන් මිදීම දිරවාගත නොහැකි වී ඇත. මේ කුහකයෝ මගේ පින්තූරයටත් බියවෙති. ඔවුහු කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යා පීඨයේ මගේ ඡායාරූපයක් එල්ලීමට පවා බියවෙති.  අද කෘෂිකාර්මික වකුගඩු රෝගයෙන් රෝගීන් මියයන්නේ බටහිර විද්‍යාවේ ආධිපත්‍යය හේතුකොටගෙන ය.  සිංහල වෙදමහත්වරුන්ට මේ රෝගය සුවකළ හැකි නමුත් චන්ද්‍රසේන ඇමතිතුමාට සිංහල වෙදමහතුනට අවශ්‍ය පහසුකම් ලබාදීමට බාධා පමුණුවන්නේ ඇතැම් කුහක බටහිර වෛද්‍යවරුන් ය. 

   

2010 ජනාධිපතිවරණයේ දී සරත් ෆොන්සේකා පොදු අපේක්‍ෂකයා බවට පත්වූයේ ජාතිකත්ව මතවල බලය හේතුකොටගෙන ය. හමුදාපතිවරයකු ව සිටි ඔහු ජාතිකත්ව මතයක සිටින බව තවමත් සිංහල ජනයාගෙන් පිරිසක් විශ්වාස කරති. ඔහුගේ පක්‍ෂයට සිංහලයන්ගේ ඡන්දවලින් 10% පමණ ප්‍රමාණයක් ලැබෙන්නේ ඔහු ජාතික මතයක සිටින්නේ යැයි සිංහලයන්ගෙන් සුළු පිරිසක් සිතන බැවිනි. එහෙත් ඔහු සුදුකොඩි කතාවේ ආරම්භකයා බවත් ඔහුට විරුද්ධව තිබූ යුද්ධාපරාද නඩුවක් ඇමරිකන් අධිකරණයක් ඉවත්කරගත් බවත් අද ඔහු නවී පිල්ලේගේ හොර ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයට සහාය දෙන බවත් ඔවුහු නො දනිති. එමෙන් ම ඇතැම් සිංහලයන් ජ වි පෙ ගැන ද සිතන්නේ ජාතිකත්වයේ පක්‍ෂයක් ලෙස ය. එහෙත් අනුර දිසානායකට ඇති ජාතිකත්වයක් නැත. ඔහු රවි කරුණානායක හා කාල් මාක්ස් අනුව යයි. මේ පක්‍ෂ දෙකට ඇතැම්  සිංහලයන් ඡන්දය දෙන්නේ ඔවුන්ගේ විජාතිකත්වය රටට හඳුන්වාදීමට ආණ්ඩුව අසමත්වීම නිසා ය. අද ඊනියා පොදු අපේක්‍ෂකයා ලෙස මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ නම යෝජනා වන්නේත් උන්වහන්සේට තවමත් ජාතික හැඟීමක් ඇති බව ඇතැම් සිංහලයන් විශ්වාස කරන බැවිනි. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට අඩු වැඩි වශයෙන් ගත්කල සිංහලයන්ගේ ඡන්දවලින් 60%ක් පමණ ලැබෙයි. ෆොන්සේකාගේ හා ජ වි පෙරමුණේ ව්‍යාජත්වය හෙළිදරවු කිරීමෙන් හා ජාතික ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක් මත කටයුතු කර නාස්තිය හා දුෂණ නැතිකර ජනයා පාරිභෝගික ජීවන රටාවෙන් ඈත්කරගෙන ජීවන වියදම අඩුකළහොත් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට සිංහල ඡන්දවලින් 80%ක් ලබාගත හැකි වනු ඇත. සිංහල ඡන්දවලින් 88%ක් ලබාගත හැකි නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකේ බලයක් (3/4 න් 88/100 = 66%) ලබාගැනීමට වුවත් හැකිවනු ඇත. මෙය විහිළුවක් නො වේ. සිංහල නොවන ඡන්ද නැතිව බලයට පත්විය නොහැකි බව පඬියන් කියද්දී සිංහල ඡන්දවලින් තුනෙන් දෙකක් ලබාගතහොත් (3/4න් 2/3 = 1/2) බලයට පැමිණිය හැකි බව අපි පෙන්වා දුන්නෙමු. අද ශ්‍රී ල නි ප මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ නායකත්වයෙන් දේශපාලනික ව ජාතිකත්ව ස්ථාවරයක තහවුරු වී ඇත. පළාත්සභා මැතිවරණයෙන් පෙන්වා දෙන්නේ ඒ තහවුරු වීම ය. කොටින්ගේ පෙරමුණු සංවිධාන 16ක් තහනම් කිරීමෙන් ඒ තවත් ස්ථිර වෙයි. අද කළ යුත්තේ සංස්කෘතික හා ආර්ථික ක්‍ෂෙත්‍රවල ද ජාතිකත්ව මත තහවුරු කිරීම ය.       

නලින් ද සිල්වා

2014-04-06

එඩේරුන් නැති සිංහල බැටළුවෝ

දකුණු අප්‍රිකාව හා ශ්‍රී ලංකාව ගැන ලියන ලිපි පෙළ කල්දැමීමට සිදු වී තිබෙන්නේ මැල්කම් රංජිත් කාදිනල්තුමා විසින් කරන ලද බවට පළවූ ප්‍රකාශයකට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සඳහා ය. දකුණු අප්‍රිකාවේ ඩෙස්මන්ඩ් ටුටූ බිෂොප්වරයා ලංකාවට විරුද්ධව ප්‍රකාශයක් කළේ ඊනියා සංහිඳියාවකට නම් නො වේ. මැන්ඩෙලාගේ සංහිඳියාව අපි පසුව සාකච්ඡා කරමු.    

තමන් දේශපාලනයෙහි නොයෙදෙන්නේ යැයි කියන මැල්කම් රංජිත් කාදිනල්තුමා ද දෙමළ ප්‍රශ්නය විසඳීමට ඉදිරිපත්වීමට කැමැත්ත පළකර තිබෙනු දුටිමි. එතුමන් කියනු ඇත්තේ එය හුදෙක් රටේ සුබ සිද්ධියට කරන්නක් මිස දේශපාලන මැදිහත්වීමක් නොවන බව ය. සියළු දේශපාලනඥයන් කියන්නේ තමන් ජනතාවට රටට සේවය කරන බව ය. මෙරට සියළු ආගමික නායකයෝ දේශපාලනයෙහි යෙදෙති. එය සෘජු මැතිවරණ දේශපාලනයක් නොවිය හැකි ය. එහෙත් මැතිවරණවලදී ඡන්දය දිය යුතු ආකාරය ගැන ද ඇතැම් පූජකවරු කියා දෙති. කෙසේ වෙතත් කාදිනල්තුමාට අනුව මෙරට දෙමළ වාසභූමි ඇත. ඒ නිජභූමි නොවේ යැයි එතුමා කියනු ඇත. අපකීර්තිමත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙහි ද නිජභූමි ගැන නොකියැවිණි. එහි සඳහන් වූයේ ඊනියා ඓතිහාසික නිජභූමි ය. උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් එකතුකළේ ඒ සංකල්පය මුල්කර ගනිමිනි. අහිංසක ලෙස පෙනෙන සංකල්ප ජනතාවගේ ස්වාධිපත්‍යයට හා රටේ භෞමික අඛන්ඩතාවට එරෙහිව යොදාගත හැකි ය. මේ රටේ කිසිවකුටවත් වෙන්කෙරුණු වාසභූමි නැත. වාසයභූමිය යනු තමන් වාසය කරන ප්‍රදේශය යනු බොරු කතා ය. වාසභූමියට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ ඇත්තේ වෙනත් අරුතකි. දකුණ දෙමළ ජනයාට සැලකූ ආකාරය මෙන් ම ප්‍රභාකරන් ද වැරදි යැයි කාදිනල්තුමා කියයි. තමන් මධ්‍යස්ථ බව පෙන්වීමට කැමති අය මෙවැනි ප්‍රකාශ කරති.  දකුණ වැරදියට සලකා ඇත්තේ කෙසේ දැයි කාදිනල්තුමා පැහැදිලි කරන්නේ නම් මැනවි.  ඒ අතර එතුමන් කියා ඇත්තේ විවිධ ආණ්ඩු යටතේ සාකච්ඡා පැවතුණත් විසඳුමක් නොලැබුණේ දෙමළ නායකයන් සමග අවංකව සාකච්ඡා කිරීමට දේශපාලනඥයන්ට ධෛර්යයක් නොතිබුණු නිසා බව ය. එතුමන් කියා ඇති දෙයට අටුවා ටීකා අවශ්‍ය නො වේ. දේශපාලනඥයන්ට ඔය කියන ධෛර්යය නො ලැබුණේ සිංහලයන් නිසා ද? දෙමළ නායකයෝ අවංකව සාකච්ඡාවලට පැමිණියාහු ද? 

අද මෙරට විසඳීමට දෙමළ ප්‍රශ්නයක් නැත. ඒ බව ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම හා පළාත් සභා ක්‍රියාත්මක වන ආකාරයෙන් ද පැහැදිලි වෙයි. මෙරට සිටින සියළු දෙමළ ජනයාට ඇතැයි කියන අසාධාරණයට විසඳුම විය යුත්තේ සියළු දෙමළ ජනයා විඳින ඊනියා අසාධාරණයට පිළියමක් මිසක් උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලට ඊනියා වාසභූමි සංකල්පය ඔස්සේ බලය බෙදීම නො වේ. ඇතැයි කියන ප්‍රශ්නය එකකි. දී ඇති විසඳුම තවත් එකකි. මෙය යන්නෙ කොහේ ද මල්ලෙ පොල් පිළිතුරකි. අද පළාත් සභා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඉන්දියාවට අවශ්‍ය ආකාරයට නොවන බව සිහින ලෝකයක ජීවත්වන වාසුදේව නානායක්කාර මහතාට ද මතක්කර දිය යුතු ය. තමන්ට අවශ්‍ය විසඳුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නැති ප්‍රශ්න මැවීමට ගිය විට එවැනි තත්ත්ව උද්ගත වෙයි. අද මෙරට පළාත් සභා යනු එක්සේසත් රාජ්‍ය ව්‍යුහය තුළ ක්‍රියාත්මක වන ආයතන පමණකි. වත්මන් භාෂාවෙන් කියන්නේ නම් එක්සේසත් රාජ්‍යයක් යනු ඒකිය රාජ්‍ය ප්‍රභේදයකි. දෙමළ ජාතික සංධානය ඒ බව ද, පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල නායකත්ව රැස්වීමෙන් පසු ඉන්දියාවට කළහැකි බලපෑමක් නැති බව ද, වටහා ගත යුතු ය. කාදිනල්තුමා මැදිහත්වීමට උත්සාහ කරන්නේ ඒ නිසා විය හැකි ය. ජෙනීවා ගෝනිබිල්ලා පෙන්වා දෙමළ ජාතිවාදයේ මනදොළ පිනවීමට කටයුතු කළ නොහැක්කේ අද ආණ්ඩුව බැටළුහම්  පොරවාගත් වෘකයන් හඳුනන බැවිනි. 

අද ඇතැමුනට අවශ්‍ය වී ඇත්තේ ජෙනීවා සාකච්ඡා සඳහ දහතුනට පක්‍ෂ අය යැවීම ය. පසුගිය අවුරුද්දේ ලංකාවට විරුද්ධව යෝජනාව සම්මත කරගත හැකි වූයේත් ඉන් පෙර නොහැකි වූයේත් එකල සහභාගි වූ අයගේ දක්‍ෂතාව නිසා යැයි ඔවුහු කියති. එහෙත් එයට පෙර අප දිනුවේ නම් එයට හේතුව අප ඉන්දියාවට හා බටහිරට අවශ්‍ය ආකාරයට ක්‍රියා කිරීම ය. විශේෂයෙන් ම ඉන්දියාවට අවශ්‍ය ආකාරයට පොරොන්දු දීම ය. එහෙත් ඉන්දියාව පසුගිය වසර වනවිට දැනසිටි කරුණ නම් අප ඉන්දියාවේ පදයට නැටීමට සූදානම් නැති බව ය. ඉන්දියාව බටහිරයන් සමග එකතු වී ජෙනීවාහි දී අප පරාජයට පත්කළේ එබැවිනි. එසේ පැරදීම අපට ප්‍රශ්නයක් නො වේ. එය අපේ ආත්මාභිමානයට හේතුවකි. ජෙනීවාහි දී ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා අප ජනතාවගේ ස්වාධිපත්‍යය හා රටේ භෞමික අඛණ්ඩතාව පාවා දිය යුතු නො වේ. අප කළ යුත්තේ බටහිරට පක්‍ෂ නොමැති රටවල සමග විශේෂ සම්බන්ධතා ඇති කරගෙන ජෙනීවාහි දී එංගලන්තය, ඇමරිකාව ආදී රටවල් පරාජය කිරීම ය. ඇමරිකාව ඉන්දියාවට සලකන ආකාරය පසුගිය දා ඇමරිකාවේ ඉන්දීය තානාපති නිලධාරිනියක සම්බන්ධයෙන් ඇති වූ ප්‍රශ්නයෙහි දී පැහැදිලි විය. යම්කිසි දවසක ඇමරිකාව ඉන්දියාවේ දෙමළ ජනයාගේ මානව අයිතිවාසිකම් ගැන යයි කියමින් ජෙනීවාහිදී ඉන්දියාවට විරුද්ධව යෝජනා සම්මත කිරීමට ක්‍රියා කිරීමට ඉඩ ඇත. බටහිරයන්ට අද ඉන්දියාව අවශ්‍ය වන්නේ පකිස්ථානයට හා චීනයට විරුද්ධ ව යොදා ගැනීමට මිස වෙනත් කරුණකට නො වේ. 

කෙසේ වෙතත් කාදිනල්තුමා මැදිහත් වීමට සූදානම්වන්නේ කිනම් ප්‍රශ්නයක් විසඳීමට දැයි  නිශ්චිත ව පැහැදිලි කරන්නේ නම් මැනවි. පසුගිය කාලයේ කතෝලික සභාවේ ඇතැම් බිෂොප්වරුන් කොටින්ට උඩගෙඩි දුන්නේ හුදෙක් ජීවිත බය නිසා ම යැයි අපි විශ්වාස නො කරමු. සවුන්ද්‍රනායගම්, ජෝසෆ් එමෑනුවෙල් ආදී බිෂොප්වරුන් කොටින්ට පක්‍ෂව ක්‍රියා කළ ආකාරය අපි දුටුවෙමු. අද ද එමෑනුවෙල් බිෂොප්වරයා පිටරට සිට කොටින්ට පක්‍ෂව ප්‍රචාරක කටයුතුවල නිරත වෙයි. ඒ කිසි ලෙසකින්වත් ජීවිත භය නිසා කෙරේන්නක් නො වේ. රායප්පු ජෝසෆ් බිෂොප්තුමා මරියතුමියගේ ප්‍රතිමාව ද කොටින්ට දීමට කටයුතු කළේ ය. ලංකා සභාවේ කෙනත් ප්‍රනාන්දු බිෂොප්වරයා ප්‍රභාකරන් මානව හිතවාදී පුද්ගලයකු ලෙස හැඳින්වී ය. බටහිරයන්ගේ භාෂාවෙන් කියන්නේ නම් ඇත්තේ කළු බැටළුවන් පමණක් නො වේ. කළු එඬේරු ද සිටිති. මෙහි කළු යන්න බටහිරයන් යොදන්නේ ද කලුබවට කරන අපහාසයක් ලෙස ය. ඒ කෙසේ වෙතත් සිංහල කතෝලිකයෝ ද සිංහල ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයෝ ද සිටිති. ඔවුහු ද බටහිර සංකල්පයට අනුව බැටළුවෝ වෙති. අද ඔවුන්ට එඬේරුන් නැත් ද? 

නලින් ද සිල්වා

2013-12-29

ඉන්දියාවේ අභිලාෂය

අපකීර්තිමත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන්කර හෙටට අවුරුදු 29ක් වෙයි. ගිවිසුම අහෝසි වී මෙම මස අන්තිමට අවුරුදු 29ක් විය. එයට හේතුව ඉන්දියාව දින තුනක් ඇතුළත කොටින් නිරායුධ කිරීමට අසමත්වීම ය. එයට අමතරව එහි පරස්පර, අර්ථ නොදක්වන ලද වචන ආදී දෝෂ රැසක් ද වෙයි. පළාත් හා පළාත් සභා ද ඒ ගණයට අයත් වෙයි. එහෙත් අපි තවමත් ඒ ගැන කතාකරමු. එපමණක් නො වේ. ගිවිසුමෙහි පළාත් සභා පිහිටුවීමක් ගැන සඳහන් නො වේ. එහෙත් පළාත් සභා මැතිවරණ 1987 දෙසැම්බර් 31ට පෙර සිදුවිය යුතු යැයි කියැවෙයි. නැති පළාත් සභා සඳහා මැතිවරණ පවත්වන්නේ කෙසේ දැයි කෞටිල්‍යයන්ගෙන් ම  දැනගත යුතු ව ඇත. කෙසේ වෙතත් ඊනියා ගිවිසුමේ ඒ වගන්තිය ද ඉටු නොවිණි. එහෙත් අපේ හමුදා නම් බැරැක්කවලට සීමා කෙරිණි. ඒ මදිවාට බටහිර විද්‍යාවෙහි මෙන් ඊනියා ගිවිසුමෙහි පට්ටපල් බොරු ද වෙයි. අවුරුදු සියයක් පමණ පැරණි වූ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් අවුරුදු දහස් ගණනක් දෙමළ කතාකරන ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායික වාසභූමි ව පැවති යැයි එහි සඳහන් වෙයි. උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල පදිංචි දෙමළ ජනයාගේ සම්භවය 1650න් පසුව සිදු වී ඇති බව සාක්‍ෂි සහිතව පෙන්නුම් කළ හැකි ය. එහි මුස්ලිම් ජනයා පදිංචි කෙරුණේ එයට තරමක් කලින් සෙනරත් රජු දවස ය. සති කිහිපයකට පමණ පෙර අප පෙන්වාදුන් අන්දමට ගිවිසුම වලංගු යැයි තර්ක කළ ද, එහි 2.10 වගන්තියේ සඳහන් අන්දමට උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල ද අනෙක් පළාත්වල ඇති පොලිස් ව්‍යුහය ම තිබිය යුතු ය. ඒ අනුව පොලිස් බලතල පළාත් සභාවලට පැවරීම ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට ද විරුද්ධ ය. ඉඩම් බලතල පැවරීම ඊනියා සාම්ප්‍රදායික වාසභූමි කෙප්පය මත පදනම්වන බැවින් එසේ කිරීම ද අනවශ්‍ය ය. ඉඩම් බලතල හා පොලිස් බලතල උතුරු පළාත් සභාවට පැවරීමේ ප්‍රතිඵලය වනුයේ එහි දෙවැනි හමුදාවක් ඇතිවීමත් ලංකාණ්ඩුවේ හමුදාවලට කඳවුරු පිහිටුවා ගැනීමට බිම් අඟලක්වත් අහිමිවීමත් ය. කෙසේ වෙතත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම වලංගු වුවත් ඉන්දියාව හා ලංකාව අතර දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් ගිවිසුමක් නැති බව අවධාරණය කළ යුතු ය. දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීමට හෝ සංශෝධනය කිරීමට හෝ අප ඉන්දියාවෙන් අවසර ගත යුතු නො වේ. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙහි අර්ථකථනය කර නොමැති පළාත් සභා පිහිටුවීම අවශ්‍ය නො වේ. අනෙක් අතට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙහි පරිපාලන ඒකක ලෙස පළාත් ගැන කතාකරනමුත් ඒ වන විට ව්‍යවස්ථාවෙන් පළාත් යනු කවරේදැයි අර්ථදක්වා නොතිබුණි. අද වන තුරුත් ව්‍යවස්ථාවෙහි කිසිම තැනක පළාත් පරිපාලන ඒකක ලෙස හැඳින් වී නොමැත. ව්‍යවස්ථාවට අනුව පරිපාලන ඒකක වනුයේ දිස්ත්‍රික්ක ය. පළාත් සභා අවශ්‍ය ම යැයි යමකු පවසන්නේ නම් දහතුන ද වත්මන් පළාත්සභා පනත ද අහෝසිකර වෙන ම පළාත් සභා පනතක් ගෙනැවිත් සංක්‍රමණීය පිළිවෙතකට යටත් ව පළාත් සභා පවත්වාගෙන ගිය හැකි ය.    

ඒ කුමක් වුවත් අද අප එළඹී ඇත්තේ දෙමළ ජාතිවාදයේ හතරවැනි යුගයට ය. පළමු යුග තුන ගැන සඳහන් කෙරෙන ප්‍රභාකරන් මහුගේ සියලා, බාප්පලා හා මස්සිනාලා කෘතියේ හතරවැනි මුද්‍රණය දැන් නිකුත් වී ඇත්තේ දෙමළ ජාතිවාදයේ හතරවැනි යුගය ගැන කෙරෙන කෙටි හැඳින්වීමක් ද සහිතව ය. දෙමළ ජාතිවාදය පසුපස ඇත්තේ එංගලන්තය ය. එය අද ඊයේ නොව තුන්වැනි ජොර්ජ් රජුගේ කාලයේ සිට ම වෙයි. අනෙක් අතට දෙමළ ජාතිවාදය පසුපස නේරුගේ කාලයේ සිට ඉන්දියාව වෙයි. ඒ පරාජය කිරීමට පසුගිය දා උපන් හත්වැනි ජෝර්ජ් රජ වන තෙක් හෝ රජිව් ගාන්ධිගේ තවමත් නූපන් මුණුබුරා හෝ මිණිබිරිය හෝ ඉන්දියාවේ අගමැති තනතුරට පත්වන තුරු හෝ බලා සිටිය යුතු නො වේ. අපි නන්දිකඩාල් කලපුවේ දී දෙමළ ජාතිවාදයේ කොටසක් වූ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කළෙමු. එය එතෙක් ඊනියා දෙමළ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් වූ බණ්ඩාරනායක චෙල්වනායගම් ගිවිසුම ද ඇතුළු සියළු දේශපාලන ගිවිසුම් ඉරා දැමීමකි. එයට හේතුව ඒ සියළු දේශපාලන ක්‍රියාවල අවසානය ප්‍රභාකරන් වීම ය. හමුදා මෙහෙයුම් යනු ද දේශපාලන ක්‍රියාවලියකි. දෙමළ ජාතිවාදයේ පළමු, දෙවැනි හා තුන්වැනි යුග ප්‍රභාකරන් සමග අවසන් වූයේ දෙමළ ජාතිවාදය හමුදා දේශපාලන වශයෙන් පරාජය කිරීමෙනි. එහෙත් අප ලත් ජයග්‍රහණය නීති පොතට ඇතුළත් කරගැනීමට නොහැකි වීමෙන් ද එංගලන්තය ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල ද ඉන්දියාවේ ද මැදිහත්වීමෙන් ද දෙමළ ජාතිවාදය තවමත් දේශපාලන වශයෙන් පවතියි.  එය හැකිතාක් ඉක්මණින් දේශපාලනික ව පරාජය කළ යුතු ය. එහෙත් අපට තවමත් එංගලන්තයේත් ඉන්දියාවේත් අභිලාෂය හඳුනාගැනීමට නොහැකි වී ඇත.

එංගලන්තය බටහිර රටවල විසිරුණු දෙමළ ජනයා ද යොදා ගනිමින් තම සංස්කෘතියට ආධ්‍යාත්මික ව අභියෝග කළහැකි සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය  නැතිකිරීමට බැරිනම් දුර්වල කිරීමට විවිධ ක්‍රම උපයෝගි කරගනිමින් උත්සාහ කරයි. මහින්ද රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව වට්ටවා එ ජා ප - දෙමළ ජාතික සංධාන ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම උතුරට හා නැගෙනහිරට බලය බෙදාදීම එහි පළමු පියවර වෙයි. නේරුගේ ද සිහිනයක් ව පැවති ලංකාව ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයක් කරගැනීම සැබෑකර ගැනීමට ඉන්දියාව දෙමළ ජාතිවාදය යොදාගනියි. එදත් අදත් ඉන්දියාවට අවශ්‍ය අන්දමට දේශපාලනය කරන නායකයෝ මෙරට වෙති. සම්බන්ධන් හා රාවුෆ් හකීම් ඉන් දෙදෙනෙක් වෙති. ඊනියා දෙමළ කතාකරන ජනයාගේ අභිලාෂය යැයි කියමින් පළමුව බලය බෙදීම, දෙවනුව සන්ධීය (සහසන්ධීය) රාජ්‍යයක් ඇතිකිරීම, තුන්වැනුව ඊළම පිහිටුවීම, හතරවැනුව දේශසීමා ගැටුම් ඔස්සේ ලංකාව හා ඊළම ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයක් කරගැනීම ඉන්දියාවේ අභිලාෂය වෙයි. වෛදිකයන්ගේ සදාතනික බ්‍රහ්මන් මෙන් සදාතනික බලාපොරොත්තුව වූ ලංකාවෙන් හා දකුණු ආසියාවෙන් බුදුදහම අතුරුදන්කිරීමට ඔවුන් ඒ සමග ක්‍රියා කරනු ඇත. මෙරට දෙමල ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම පමණක් වූ ප්‍රශ්නයක් නැත. ඇත්තේ ඉංගිරිසි මකියාවේලීන්ගේ හා ඉන්දීය කෞටිල්‍යයන්ගේ ප්‍රශ්නයකි. කෞටිල්‍යයෝ එහි දී ඉංගිරිසි කතාකරන, බටහිර ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ගරුකරන වෙල්ලාලයන් යොදා ගැනීමට එදත් අදත් උත්සාහ ගනිති. එංගලන්තයට කෙසේ වෙතත් ඉන්දියාවට ප්‍රභාකරන් අවනත නො වී ය. ඔහුගේ කුලය ද ප්‍රශ්නයක් විය. ඉන්දියාව අද එයින් පාඩමක් ඉගෙන ඇත. ඔවුන් කොටින් සමග සම්බන්ධ යැයි කියන සේනාධිරාජා වෙනුවට “ උභය කුල පාරිශුද්ධ” විග්නේස්වරන් උතුරේ මහඇමති අපේක්‍ෂක ලෙස තෝරාගැනීමට සම්බන්ධන්ට ඔහුම කියන පරිදි බලකර ඇත්තේ විග්නේස්වරන්ගේ ඊනියා නීති දැනුම නිසා නොව ඉන්දියාවට ඔහු විශ්වාස බැවිනි. එහෙත් ඒ සමග දෙමළ ජාතික සංධානය කැඩී යෑම වැළැක්විය නොහැකි ය. අප අපේ පාඩම් ඉගෙන ගන්නේ නම් කෞටිල්‍යයන් ද මකියාවේලීන් ද පරාජය කිරීම මහෞෂධයනට ප්‍රශ්නයක් නො වේ.   

නලින් ද සිල්වා

2013-07-28

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පළාත් සභා කියවීම

පළාත් සභා අහෝසි කල යුතුද නැද්ද යන්න පිළිබඳව ජන මත විචාරයක් පැවතුවහොත් රටේ වැඩි ඡන්ද ලැබෙනුයේ පළාත් සභා අහෝසි කල යුතුය යන මතයට බව සැකයක් නැත. එය එසේ වන්නේ සිංහලුන් ඒ මතය දරන බැවිනි. රටේ බහුතරය සිංහලුන්වන බැවින් සිංහලුන් දරන මතය දිණනු ඇත. නමුත් සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු ඒ තීරණය පිළිගන්නට සූදානම් නැත. ඒ නිසා ඔවුහු පළාත් සභා පිළිබඳ ජන මත විචාරයක් පැවැත්වීමට විරුද්ධ වෙති. ඒ අතරම ජන මත විචාරයක් පැවැත්වුවහොත් ඉන් අනිවාර්යයෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය අවතක්සේරු කිරීම සඳහා කල් තියාම කථා හදති. ඔවුන් හදන කථාවලින් තේරුම් යන එක කරුණක් නම් ඔවුන් රටේ බහුතරයකගේ කැමැත්තට ඉඩදීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යැයි සලකන්නේ නැති බවය. අනික පළාත් සභා සම්බන්ධයෙන් නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් වල වෙසෙන වැසියන් කුමන මතයක් දැරවත් ඒ මතය පළාත් සභා සම්බන්ධයෙන් අනිකුත් පළාත්වල වැසියන් දරන මතයට වඩා වැදගත් යැයි සැලකීමය. පලමුවැන්නෙන් ඉස්මතු වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අසමත් කමය දෙවැන්නෙන් ඉස්මතු වන්නේ සිංහල බෞද්ධ විරෝධීන්ගේ ජාතිවාදී බවය.

නැගෙනහිර සහ උතුරේ වෙසෙන බහුතරයක් ජනතාව පළාත් සභා අහෝසි නොකල යුතුය යන මතයේ සිටිතැයි සිතිය හැකිය. එය එසේ වන්නේ දෙමළුන් ඒ මතය දරන බැවිනි. සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් වල බහුතරයගේ කැමැත්ත පිළිගැනීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යැයි සලකති. නමුත් මෙහිදී ඔවුන් ඒ පළාත්වල වසන සුළුතරයගේ මතය නොසලකා හරිති. විශේෂයෙන්ම ජණගහනයෙන් තුනෙන් එකක් පමණවූ නැගෙනහිර සිංහල ජනතාවගේ පළාත් සභාවලට ඇති විරෝධය ඔවුහු ගණන් නොගනිති. නමුත් මුලු රටෙන්ම මේ පිළිබඳව විමසුවොත් බහුතරයක් සිංහලුන් පක්‍ෂ ආගම් භේද පසෙකලා පළාත් සභා අහෝසි කල යුතුයැයි පවසනු නිසැකය. නමුත් මෙතැනදී බහුතරයගේ කැමත්තට අනුව තීරණ ගැනීමට සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු ඉඩ නොදෙති.

නැගෙනහිර සහ උතුරේ සුළුතරය නොසලකා එහි දෙමළ බහුතරයේ කැමැත්තට ඉඩ දීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලෙස සලකන සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු මුලු රටේම බහුතරයකගේ කැමැත්තට ඉඩ දීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යැයි නොසලකති. ඔවුහු බුද්ධියෙන් කුහකය. ඔවුන් නමඳින ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අසමත් කම ඊටත් වඩා ඉහලය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු බහුතරයේ කැමැත්ත මිස වෙනෙකක් නොවේ. එහි සුළුතරයට තැනක් නැත. එහි පොදු එකඟතාවක් ගැන කථා වුනත් එවැනි තීරණ ගන්නා විධි ක්‍රමයක් නැත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ විධි ක්‍රමය ඡන්දය විමසීමය. විශේෂයෙන්ම නියෝජිතයින් හරහා කේන්ද්‍රීයගතව රාජ්‍ය පාලණය කෙරෙන විට ඡන්දය  විමසීම හැරෙන්නට කල හැකි වෙන දෙයක් නැත. එහිදී සුළුතර ඡන්දය බහුතරයේ ඡන්දයට යටවීම වැලකිය නොහැකිය. සුළුතරයේ මතය සලකා බැලීමට නොහැකිවීම මඟින් දිස් වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙහි අසමත් බවය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අසමත් බව නොපිළි ගන්නා බටහිරුන් සහ ඔවුන්ගේ අනුකාරකයින් ජන මත විචාරයකදී සිංහලුන්ගේ මතය දිනීම නොඉවසති. නමුත් කල හැකි දෙයක් නැත. ජන මත විචාරයකදී රටේ බහුතරයක් පළාත් සභා අහෝසි කල යුතුයැයි ඡන්දය දුනහොත් එලෙස තීරණය කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවේ යැයි කීමට කිසිම පදනමක් නැත. ජන මත විචාරයකදී දෙමළුන් සහ සිංහලුන් විරුද්ධ මත දරන බව ලෝකයාට එලිදරව්වේ යැයිද ඉන් ඊළාම් සිතියම තහවුරු වේ යැයිද සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු අනතුරු අඟවති. මෙය බිය වැද්දීමක් පමණි. සිංහලුන්ගේ කැමැත්තට අනුව තීරණ ගැනීම වැලකීමට උත්සාහ කිරීමකි. දෙමළුන් රටේ බහුතරයකගේ මතයට විරුද්ධවීම ප්‍රශ්ණයක් කරගත යුත්තේ සිංහලුන් පමණක්ද? එය දෙමළුන්ට ප්‍රශ්ණයක් නොවන්නේ මක් නිසාද? ජන මත විචාරයකදී බහුතරයේ මතය යට ගසා එහි ජනවාර්ගික පදනමට වඩා වැදගත්කමක් දීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීද? එහිදී පළාත් සභා අහෝසි කල යුතුයැයි රටේ බහුතරයක් තීරණය කලහොත් සිදුවිය යුත්තේ රටේ ඒකීය භාවයට හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ගරු කරතැයි කියන ඊනියා ජාත්‍යාන්තරය පළාත් සභා පිළිබඳ තම ස්ථාවරය වෙනස් කර ගැනීම නොවේද? 

රට දෙකඩ කිරීමට පමණක් දෙවෙනිවූ පළාත් සභා අප මත පැටවූයේ සිංහල බෞද්ධ විරෝධීන්ට පලමුවෙන් අවශ්‍යවූ දේ ඉටු කරගත නොහැකිවූ නිසාය. ඔවුන්ගේ අවාසනාවට රට දෙකඩ නොකර දෙමළ ජාතිවදීන්ට රාජ්‍ය බලයක් ලබා දීමට නම් ඒ ක්‍රමය මුලු රටේම සමමිතික ලෙස ස්ථාපිත කලයුතුවිනි. සියලු පළාත් සභා වල බල එක සමානය. ඒ නිසා පළාත් සභා පිළිබඳව තීරණ ගැනීමට සියලු පළාත් වල වැසියන්ට එක සමාන අයිතිවාසිකමක් ඇත. ඒ නිසා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට අනුව නම් පළාත් සභා පිළිබඳ තීරණය කල යුත්තේ මුලු රටේම ජනතාව මිස එක පළාතක හෝ දෙකක වෙසෙන ජනතාව නොවේ. ඒ නිසා නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් වල වෙසෙන දෙමළුන් පළාත් සභා පිළිබදව දරන මතවාද ඒ පිළිබඳව අනිකුත් පළාත්වල වැසියන්ගේ මතවාද වලට ඉහලින් තැබීමට කිසිම පදනමක් නැත. නමුත් සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් නියෝජණය කරන සම්පන්දන්-සුමන්දිරන්ලාගේ මතය වඩා වැදගත් ලෙස සලකති. වරින් වර ඉන්දියාවේ සිට පැමිණෙන දූතයින් පළාත් සභා පිළිබඳ අදහස් විමසන්නේද ඔවුන්ගෙන් පමණි. ඉන් පැහැදිලි වෙන්නේ එකම දෙයකි. එනම් පළාත් සභාවල අරමුණම සම්පන්දන්-සුමන්දිරන්ලාට රටතුල අසමමිතික බලයක් හිමි කර දීම බවය. මොන ව්‍යවස්ථාවෙන් වැලකීමට තැනුවත් නිජ බිම සංකල්පය මත පිහිටා සම්පන්දන්-සුමන්දිරන්ලා කරන ජාතිවාදී දේශපාලණය තුලින් සිදුවන්නේ පළාත් සභා හරහා ඔවුන්ට අසමමිතික බලයක් හිමි වීමය. සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් වල වෙසෙන දෙමළුන් පළාත් සභා පිළිබදව දරන මතවාද වලට වැඩි වැදගත් කමක් ලබා දෙන්නේ සම්පන්දන්-සුමන්දිරන්ලාට රටතුල අසමමිතික බලයක් හිමි කර දීමටය. සිංහල බෞද්ධ විරෝධීහු රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව මට්ටු කල හැකි හොඳම විධිය ලෙස දකින්නේ දෙමළ ජාති වාදීන්ට හා ඊනියා ජාත්‍යාන්තරයට රාජ්‍ය බලය පාවා දීමය. නමුත් ඔවුහු අධිපතිවාදීව ක්‍රියා කල ප්‍රේමදාස ආණ්ඩුව ඒ ආකාරයට මට්ටු කල යුතු යැයි නොසිතූහ. ප්‍රේමදාස ආණ්ඩුවට සිංහල බෞද්ධ පදනමක් නොතිබීම ඊට හේතුවය.

ජානක වංශපුර

2013-07-10

ජනපති අත ශක්තිමත් කරමු - 2

දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සංශෝධනය කිරීම පිළිබඳ ඉන්දියාව නොසතුට පළකර ඇතැයි වාර්තා වෙයි. එය පුදුමයක් නො වේ. සිකීම් දේශය අල්ලාගෙන, භූතානය අසරණකර, පකිස්ථානය දෙකඩ කර බංග්ලාදේශය පිහිටුවා, මාලදිවයිනටනොයෙකුත් බලපෑම් කරන ඉන්දියාව මුළු මහත් සාක් කලාපය ම තම ග්‍රහණයට ගැනීමට උත්සාහ දරන බව පැහැදිලි ය. ලංකාව තම ග්‍රහණයට ගැනීමට ඉන්දියාව හෝ ඉන්දියාව පිහිටුවීමට පෙර තිබූ විවිධ වාංශික රාජ්‍ය හෝ උත්සාහ ගෙන ඇත්තේ අද ඊයේ නො වේ. අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ අපි මේ උපද්‍රවයට මුහුණ පෑවෙමු. විජයගෙන් සංකේතවත් වන සිංහ ගෝතික්‍ර යන්ගේ ක්‍රියාවලයි ද එහි කොටසක් පමණක් වෙයි. එය බොහෝ දුරට යටපත් කිරීමට අපට හැකිවිය. රාමායන කතාව විශ්වාස කරන්නේ නම් රාමා ද ආක්‍රමණිකයෙකි. කෙටියෙන් කිවහොත් වෛදික සංස්කෘතිය දිගු කලක් තිස්සේ මෙරට ආක්‍රමණය කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත. එහෙත් යම් පසුබෑම්වලට ලක්වුණ ද අපේ ස්වාධීනත්වය රැකගැනීමට අපි සමත්වීමු. යක්‍ෂ ගෝතික්‍ර යන්ගේ මකර ලකණු අපට නිල වශයෙන් නැතිවී ගිය ද අපෙ පන්සල්වල තවමත් මකර තොරණ දැකගත හැකි ය. මෑත කාලයේ දී ඉන්දියාව අප මත බලපෑම් කර අප යම් ආකාරයක යටත්විජිතයක් බවට පත්කරගැනීමට උත්සාහ ගන්නේ දෙමළ ප්‍රශ්නය උපයෝගී කරගෙන ය. මෙරට දෙමළ ප්‍රශ්නය 1750න් පසු ලන්දේසීන් කෝරමණ්ඩල වෙරළෙන් ලංකාවට ගෙන ආ වෙල්ලාල හෙවත් කෘෂිකුලීකරුවන් නිසා ඇතිවූවකි. ඒ සම්බන්ධය උපයෝගී කරගෙන ඉන්දියාව තමිල්නාඩුව ද හවුල්කරගනිමින් ලංකාව යටත්විජිතයක් කරගැනීමට උත්සාහ දරයි. ඉන්දියාව අපට පෙන්වීමට උත්සාහ ගන්නේ තමිල්නාඩුවේ බලපෑම් නිසා ඉන්දියාවට මැදිහත්වීමට සිදු වී ඇති බව ය. එහෙත් අප යටත්කිරීම සඳහා ඉන්දියාව විසින් තමිල්නාඩුව යොදාගැනෙයි.

ජේ ආර් ජයවර්ධනගේ බටහිර ගැති විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ඉන්දියාවට තම අරමුණ ඉටුකර ගැනීමට අවස්ථාව ලබාදුන්නේ ය. තමන් මෙරට වයිස්රෝයි හෙවත් යුවරජු යැයි සිතූ ඩික්සිත් තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි ජේ ආර් ජයවර්ධනගේ අත ඇඹරී ය. ජේ ආර් බලවතකු වූයේ මෙරට වැසියන්ට ය. එහෙත් ඩික්සිත් ඉදිරියේ ඔහු බලුකුක්කෙක් විය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ගිවිසුම ජේ ආර්ගේ නිවට කමේ ප්‍රතිඵලයක් විය. දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ ප්‍රතිඵලයක් ද පළාත්සභා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් ද විය. දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීම කළ යුතු වූවකි. එය අහෝසි කරන තෙක් අඩුම තරමෙන් එහි වගන්ති කිහිපයක් වහාම සංශෝධනය කළ යුතුව ඇත. අප ඒ සඳහා ඉන්දියාව සමග සාකච්ඡා කළ යුතු නො වේ. පොලිස් බලතල හා ඉඩම් බලතල පිලිබඳ වගන්ති සංශෝධනය කරන බව දැන්වීමට බැසිල් රාජපක්‍ෂ මහතා ඉන්දියාවට යෑම අපේ යහගුණය පෙන්වන්නක් පමණ ය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අහෝසි වී බොහෝ කල් ය. ගිවිසුම අනුව තමන් ඉටුකළ යුතුව තිබූ කරුණු කිසිවක් ඉන්දියාව ක්‍රියාත්මක නො කෙළේ ය. එපමණක් නොව ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම පරස්පර සහිත ලියවිල්ලකි. පළාත්සභා යනු කවරේ දැයි එහි කිසිතැනක නිර්වචනය කර නැත. මේ සියල්ල අනුව ගතහොත් අප පළාත් සභා ක්‍රියාත්මක කළ යුතු නො වේ. අවශ්‍ය වන්නේ පළාත් සභා අහෝසිකිරීමට පාර්ලිමේන්තුවේ පනතක් ගෙන ඒම පමණ ය. එය ව්‍යවස්ථාවේ 85 (1) වගන්තිය අනුව කළ යුතු ය. අමාත්‍ය මණ්ඩලය ඒ පනත ජනමතවිචාරණයකින් ද අනුමත කළයුතු බවට සහතික කිරීමෙන් පසුව පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත්කිරීමට පෙර ජනතාවට ඉදිරිපත් කළ යුතු වෙයි. ජනතාව එවැන්නක් තුනෙන් දෙකක වැඩි ඡන්දයකින් අනුමත කරන බවට සැකයක් නැත. ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීමට අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ කිසිවකුට විරුද්ධ විය නො හැකි ය. අමාත්‍ය මණ්ඩලය යනු පාර්ලිමේන්තුවේ උපකුලකයක් පමණකි. ඇමතිවරුන්ටත් පාර්ලිමේන්තුවටත් යම් බලතල ඇති බව සැබෑ ය. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුව යනු ජනතාවගේ ස්වෛරීභාවයේ ව්‍යවස්ථාදායක සංරචකය ජනතාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක කරන ආයතනය පමණකි. ජනතාවට ඇති ස්වෛරිභාවය පාර්ලිමේන්තුවටවත් ඇමතිවරුන්ටවත් උල්ලංඝණය කළ නො හැකි ය. දහතුන සංශෝධනයේ දී කිසිම විටෙකවත් මෙරට නීතිය නොවූ ඊනියා 154 (උ) (2) (ආ), 154 (උ) (3) (ආ) වගන්ති යොදා නොගත යුතු ය. සියළු සංශෝධන 82, 85 (1) වගන්ති යටතේ කළ යුතු ය. ජනමතවිචාරණයකින් පමණක් පළාත්සභා අහෝසිකිරීමට නොහැකි බව ද අප අමතක කළ යුතු නො වේ.

ජනමතවිචාරණයට විරුද්ධවන්නන් කියන්නේ එමගින් රට ඊනියා උතුර හා දකුණ ලෙස බෙදෙන බවත් එමගින් සුඩානයේ මෙන් රට බෙදීම යුක්තියුක්ත කිරීම සඳහා බටහිරයන්ට හේතුවක් සපයන බවත් ය. එහෙත් මෙය තවත් ගෝනිබිල්ලකු පමණ ය. දෙමළ ජනයාගෙන් 60%ක් පමණ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලින් පිටත ජතවත්වන බැවින් මේ තර්කයට කිසිදු පදනමක් නැත. අනෙක් අතට ජනමතවිචාරණයක දී උතුරේ ජනතාවගෙන් ද යම් ප්‍රමාණයක් පළාත්සභා අහෝසිකිරීමට ඡන්දය දෙනු ඇත. එපමණක් නොව සැප්තැම්බරයේ පැවැත්වීමට නියමිත ව ඇති උතුරු පළාත්සභා මැතිවරණයේ දී ද ඉතා විශාල පිරිසක් සංධානයට ඡන්දය දෙනු ඇත. දෙමළ ජාතික සංධානය මැතිවරණයට පෙරත් පසුවත් කැඩී යෑම වැළැක්විය හැකි නො වේ. අද එළඹී ඇත්තේ දෙමළ ජාතිවාදයේ හතරවැනි යුගයයි. ප්‍රභාකරන්ගේ සීයලා පළමු යුගය ද බාප්පලා දෙවැනි යුගය ද ප්‍රභාකරන් හා ඔහුගේ මස්සිනාලා තුන්වැනි යුගය ද නියෝජනය කළහ. දෙමළ ජාතිවාදී රොඩු බොඩු ටිකක් හතරවැනි යුගය නියෝජනය කරයි. ඒ රොඩු බොඩු ටික ද සුද්ද බුද්ද කිරීමට ජනාධිපතිතුමාගේ දෑත් ශක්තිමත් කරනු වෙනුවට ජාතිකවාදීන් යැයි කියාගන්නා පිරිස් ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වී ව්‍යාජ ජාතික බලවේග සමග අත්වැල් බැඳ ගැනීමේ සූදානමක් ඇත. අවස්ථාවාදීන් වූ  මොවුන් ජනවේගකාරයන් මහජන පක්‍ෂකාරයන් හා කසිකබල් මාක්ස්වාදීන් සමග දේශපාලන වශයෙන් නන්නත්තාරවනු වැළැක්විය නො හැකි ය. කෙසේ වෙතත් උතුරේ මැතිවරණයට පෙර ආණ්ඩුව සම්මත කරගත යුතු පනතක් වෙයි. ව්‍යවස්ථාවේ 63 වැනි වගන්තිය අනුව පාර්ලිමේන්තු මන්තීවරුන් අසුන් ගැනීමට හෝ ඡන්දය දීමට හෝ පෙර ව්‍යවස්ථාව ආර්ාක්‍ෂා කරන බවට ප්‍රතිඥාවක් දිය යුතු ය. අද පළාත්සභා නගර සභා ප්‍රාදේශීය සභා නියෝජිතයන්ට එවැනි ප්‍රතිඥාවක් නැත. ඔවුහු අද හයවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ කවුරුත් දෙන ප්‍රතිඥාව පමණක් දෙති. මහජන නියෝජිතයන්ට එයට වඩා වගකීමක් තිබිය යුතු ය. දැනටමත් පත්වී ඇති නියෝජිතයන් වෙනුවෙන් සුදුසු ක්‍රියා මාර්ගයක් අදාළ පනතෙන් ම නීතිය බවට පත්කරගත යුතු ය.

නලින් ද සිල්වා

2013-07-07

ප්‍රා කාරයන්ට ඉඩ දෙමු ද?

රටේ නැවතත් වරක් ප්‍රා කාරයන් ඔළුව ඉස්සීමට දඟලනු පෙනෙයි. ජාතික ව්‍යාපාරය පසුගිය වසර තුන හතරෙහි මඳ පසුබෑමකට ලක් වී ඇති බව පෙනෙයි. එයට විවිධ හේතු ඇත. ඒ සාකච්ඡා කළ යුතු මුත් මේ ඒ සඳහා අවස්ථාව නො වේ. ජාතික ව්‍යාපාරය මඳ පසුබැසීමකට ලක් වී ඇති බැවින් එක් පැත්තකින් බටහිරයෝ ජාතික ව්‍යාපාරය නමින් ඔවුන්ගේ ඒජන්තයන් ඉදිරියට එවන අතර අනෙක් පැත්තෙන් ප්‍රා කාරයන්ට මතුවීමට මග සලසති. ජාතිකත්වය හා විජාතිකත්වය අතර සටන අද අමාත්‍ය මණ්ඩල රැස්වීම් දක්වා පැතිරී ගොස් ඇත. වහාම ප්‍රා කරයන් පරාජය නොකළහොත් මෙරට සිංහලයන්ට, විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධයනට වැඩිකල් නොගොස් රටම අහිමිවනු ඇත. එය වැළැක්වීමට නම් බටහිරයන්ගේ ඒජන්තයන් නොවත ශ්‍රී ල නි පාක්‍ෂිකයන් ද ඇතුළු සියළු ජාතික බලවේග වහාම එකතු විය යුතු ය. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ මතයට විරුද්ධව කටයුතු කරන ඇමතිවරුන් ඇතුළු පාක්‍ෂිකයන්ට විරුද්ධව විනයානුකූලව ක්‍රියා කළ යුතු ය.

දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ඇතැම් බලතල සම්බන්ධ වගන්ති කිහිපයක් සංශෝධනය නොකර උතුරු පළාතේ පළාත් සභා මැතිවරණය නොපැවැත්විය යුතු ය යන්න සිංහලයන්ගේ අති විශාල බහුතරයකගේ මතය වෙයි. එය නොපිළිගන්නා ඕනෑම ප්‍රා කාරයකුට ජනමත විචාරණයක් හෝ මහා මැතිවරණයක් හෝ පැවැත්වූ දිනයක එය දැනගැනීමට හැකිවනු ඇත. ලබන මැතිවරණයේ දී ප්‍රා කාරයන්ට අපේක්‍ෂකත්වය නොදීමට සංධානය ක්‍රියාකරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු. එමෙන් ම ජාතික ලැයිස්තුවෙන් මන්ත්‍රීවරුන් පත්කරන විට ද ප්‍රා කාරයන්ට කිසිදු ඉඩක් නොදිය යුතු ය. මෙහි දී ප්‍රා කාරයා යනු කවු ද යන්න හඳුන්වා දිය යුතු ය. අසූවේ දශකයේ අවසානයේ ජ වි පෙරමුණට එරෙහිව මිනීමරු ප්‍රා සංවිධානයක් බිහි වූ බව වැඩිහිටි බොහෝ දෙනාට මතක ඇත. ජ වි පෙරමුණේ සියළු ක්‍රියා අනුමත නොකළද ඔවුහු එදා ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියහ. ඔවුන් එදා මූලික වශයෙන් නැගී සිටියේ දේශද්‍රෝහී ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමටත් ඒ ඔස්සේ අප මත බලෙන් පැටවූ දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයටත් පළාත් සභා පනතටත් විරුද්ධව ය. ඊනියා මානව අයිතීන් ගැන කතාකරමින් ප්‍රා සංවිධානය බිහිවූයේ ජාතිකත්වයට එරෙහිව එහෙත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට, දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට හා පළාතාසභාවලට පක්‍ෂව ය. ඔවුහු සිංහලයන්ට හා විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධයනට විරුද්ධ වූහ. ඔවුහු එක්කෝ කසිකබල් මාක්ස්වාදීහු වූහ. නැත්නම් චන්ද්‍රිකාට හිතවත් රෝසපාට සමාජවාදී ජනවේගකාරයෝ හා වෙනත් අය වූහ. එසේ නැත්නම් ලිබරල්වාදීහු වූහ. බැලූ බැල්මට විවිධ මතධාරීන් වුවත් ඔවුන්ට පොදු වූ සාධකය, අවශ්‍ය නම් මහා පොදු සාධකය, වූයේ ඔවුන්ගේ විජාතිකත්වය ය. ඔවුහු පොදුවේ ගත්කල සිංහල විරෝධීහු වූහ. විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධ විරෝධි වූහ. මේ ඇතැම් ප්‍රා කාරයෝ ජ වි පෙ සාමාජිකයන් ලෙස සැලකූ අය මරාදැමීමට තමන් ම ආයුධ අතට ගත්හ. මේ ලිපියෙහි ද මින් පසුව ද ප්‍රා කාරයන් ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මාක්ස්වාදී හෝ ලිබරල්වාදී හෝ ජනවේග අදී වෙනත් බටහිර මතවාදී හෝ සිංහල ජාතිකත්වයට විරුද්ධ වන්නන් ය. අද අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ විශාල පිරිසක් එදා ජ වි පෙරමුණට එරෙහිව ආයුධ ගත්තත් නැතත් ප්‍රා කාරයෝ වෙති.  සිංහල විරෝධී ඊනියා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ද ඒ අර්ථයෙන් ප්‍රා කාරයෝ වෙති.

ජ වි පෙරමුණේ සියළු ක්‍රියාකාරකම් අප විසින් අනුමත නොකෙරුණ ද එදා ඔවුන් අවි අතට ගත්තේ විජාතික බලවේගවලට එරෙහිව ය. එදා ජ වි පෙරමුණට විරුද්ධ වූවන් අවි අතට ගත්තේ මතු පිටින් බැලූකල ජ වි පෙරමුණට විරුද්ධව වුවත් සිංහල ජාතිකත්වයට එරෙහි ව ය. ඔවුහු විජාතික බලවේගවල නියෝජිතයෝ වූහ. කොටි සංවිධානය ද අවි ගත්තේ විජාතික බලවේග විසින් මෙහෙයවනු ලැබ ඔවුන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් හා ආශිර්වාදයෙන් සිංහල ජාතිකත්වයට එරෙහිව ය. ඉන්දියාව බටහිරයන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් අප මත ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමත් දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයත් පළාත් සභාත් පැටවුයේ සිංහලත්වයට එරෙහිව ය. අද ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අහෝසි වී ඇත. ඉන්දියාව කොටි සංවිධානය නිරායුධ කිරීමට පොරොන්දු වූ නමුත් එසේ නො කළේ ය. ඊනියා සාම සාධක හමුදාව කොටි සංවිධානය පරදවනු වෙනුවට සිංහලයන් ද ඇතුළු මෙරට ජනතාවට අඩට්තේට්ටම් කළේ ය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ ඉන්දියාවෙන් ඉටුවිය යුතු කිසිවක් ඉටු නොවිණි. එහෙත් ගිවිසුම ඔස්සේ පිහිටුවනු ලැබූ පළාත් සභා තවමත් අප අතර ය. එපමණක් නො වේ. පළාත් සභා පවත්වාගෙන යෑමට ඉන්දියාව අපට බලකරයි. තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු කොන්දේසි එකක්වත් ඉටුනොකළ ඉන්දියාවට පළාත් සභා පවත්වාගෙන යෑමට අපට බල කිරීමට ඇති නෛතික හෝ සදාචාරාත්මක හෝ අයිතිය කුමක් ද? ඇමති මණ්ඩලයේ ප්‍රා කාරයන් කුමක් කීවත් ජනාධිපතිතුමා ඔවුන්ට කන්දිය යුතු නො වේ. ඔවුන් ද අද පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස වැජඹෙන්නේ මූලික වශයෙන් ම සිංහලයන්ගේ ඡන්දයෙන් බව ඔවුන්ට මතක්කර දිය යුතු ය.

දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ එක් වගන්තියක් පමණක් සංශෝධනය කිරීමට ප්‍රා කාරයන් එකඟ වී ඇත. අප එයට හසු නොවිය යුතු ය. ඒ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කිරීමට යන්නේ මෙරට නීතිය නොවූ දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ 154 උ (2) (ආ) හා 154 උ (3) (ආ) වගන්ති යටතේ නම් එයට විරුද්ධ විය යුතු ය. එයින් සිදුවන්නේ නීතිය නොවූ එම වගන්ති තහවුරු කිරීම ය.  ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කළ යුත්තේ 82 වැනි වගන්තිය යටතේ ය. එය 82 (6) වගන්තියෙන් අනිවාර්ය කෙරී ඇත. පනත් කෙටුම්පතෙහි 154 උ (2) (ආ) හා 154 උ (3) (ආ) වගන්ති 82 වැනි වගන්තියට පටහැණි බැවින් ඒ වගන්ති සම්මතකර ගැනීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්විය යුතු යැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළේ ය. එහෙත් ඒ වගන්ති ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය අන්දමට නීති විරෝධීව සංශෝධනය කර පාර්ලිමේන්තුවේ සංශෝධනය කෙරිණි. ඒ සංශෝධිත වගන්ති පවා 82 වැනි වගන්තියට පටහැණි ය.  අද කළ යුත්්තේ සංශෝධනය කිරීමට යන වගන්තියත් 154 උ (2) හා උ (3) වගන්තිත් සාකච්ඡා කිරීම පත්කිරීමට යන පාර්ලිමේන්තු තෝරාගත් කමිටුවට ම භාරකර කමිටුවේ වාර්තාව ලැබෙන තුරු උතුරු පළාත් සභාවේ මැතිවරණය කල්දැමීම ය. අනෙක් පළාත් සභා මැතිවරණ පැවැත්වීම එතරම් ප්‍රශ්නයක් නොවන්නේ ඒ මැතිවරණවලට ඉදිරිපත්වන්නන්ගෙන් අති විශාල බහුතරය 1976 වඩුකොඩේ යෝජනා නොපිළිගැනීම හේතුවෙනි.

2013-06-16

නලින් ද සිල්වා

පළාත් සභා අහෝසි කරමු

පළාත් සභා අහෝසි කරමු යන සටන් පාඨය මෙරට ජාතිකවාදීන් ඉදිරිපත් කරන්නේ 1987 සිට ය. බොහෝ විට පැවසෙන පරිදි ඒ ඉන්දියාව විසින් අප මත බලයෙන් පටවන ලද්දකි. පසුගිය දා ඒ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශයක් කරමින් මදියපරානම් ඒබ්‍රහම් සුමන්තිරන් නම් මන්ත්‍රීවරයා පවසා ඇත්තේ ඒ එසේ නම් ඉන්දියාවට බලයෙන් තමන් මත පළාත් සභා පැටවීමට ඉඩ දීම ගැන සිංහලයන් ලජ්ජා විය යුතු බව ය. ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් විදුහලේ ඉගෙනීම ලබා ඇති ඒබ්‍රහම් සුමන්තිරන් ඒ විදුහලේ ම ඉගෙනීම ලැබු සැමුවෙල් චෙල්වනායගම්ට බොහෝ අතින් සමාන වෙයි. පළාත් සභා අපට ලැබුනේ අපකීර්තිමත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම හා දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඔස්සේ ය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට සිංහලයෝ තම විරුද්ධත්වය ලෙයින් ප්‍රකාශ කළහ. ඒ ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට පැමිණි රජිව් ගාන්ධිට අපේ නාවික හමුදා භටයකු ඉතිහාසයේ නොවූ විරූ අයුරින් ආචාර පෙළපාලියේ දී පහර දුන්නේ සිංහලයන්ගේ විරුද්ධත්වය යක්‍ෂ ගෝත්‍රික සම්ප්‍රදායේ පිහිටීමෙන් ප්‍රකාශ කරමිනි. ඒ පහර දීම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සම්ප්‍රදායට විරුද්ධ විය හැකි ය. එහෙත් ඒ පහර දීම පිළිබඳ මම ලජ්ජා නො වෙමි. රජිව් ගාන්ධිට පමණක් නොව ධර්මාශෝක රජුට වුව ද අපි යටත් නො වීමු. අපි යටත් නො වෙමු. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට හා පළාත් සභාවලට සිංහලයෝ විරුද්ධ වෙති. ඒ පිළිබඳ ලජ්ජා විය යුත්තේ ජේ ආර් ජයවර්ධන හා එ ජා පක්‍ෂයත් එයට සහාය දුන් දෙමළ ජාතිවාදී පක්‍ෂ හා සංවිධානත් ඊනියා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ඇතුළු පිරිසත් ය. ලංකාව ස්වෛරී රාජ්‍යයක් බව ඉන්දියාවේ පාලකයන්ටත් දේශපාලන පක්‍ෂවලටත් බොහෝ විට අමතක වේ. පළාත් සභා අහෝසි කරන්නේ ද දහතුන් වැනි සංශෝධනය ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට විසිකරන්නේ ද ආදිය තීරණය කරන්නේ අප මිස ඉන්දියාව හෝ එහි දේශපාලන පක්‍ෂ හෝ නො වෙයි. ඉංදු ලංකා ගිවිසුම අහෝසි වී බොහෝ කල් බව පමණක් අපි ඉන්දියාවට මතක් කරමු. ඉන්දියාව එහි කියා ඇති අන්දමට කොටි සංවිධානය පරාජය කිරීමට කටයුතු නො කළේ ය. ඉන්දියාවේ ද ආධාරය ලැබූ කොටි සංවිධානය පරාජය කරනු ලැබුයේ අපේ රණවිරුවන් විසිනි. එසේ වුවත් ඉන්දියාව අප ලවා පළාත් සභා ක්‍රියාත්මක කරවීමට උත්සාහ කරයි. ගිවිසුමේ තමන් පොරොන්දු වූ කාර්යය ඉටු නොකළ ඉන්දීය බෞද්ධ විරෝධී නායකයෝ අප ලවා ජේ ආර් ජයවර්ධන ගාමිණී දිසානායක ආදීන් පෙරොන්දු වූ දේ ඉටුකරවා ගැනීමට යත්න දරති. ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා මෙයට ඉඩ දිය යුතු නො වේ. ඒ මහතා මානුෂික මෙහෙයුමේ දී ක්‍රියාකළ ආකාරයට නොසැලී කටයුතු කළ යුතු ය. එතුමාගේ ඡන්ද පදනම සිංහල, විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධ ජනතාව ය. එතුමාට පළාත් සභා අහෝසි කිරීමට හැකිවුවහොත් කිසි දිනෙක ඡන්දයකින් නොපරදිනු ඇත. 

අද තවමත් පළාත් සභා අහෝසි කිරීමට තරම් පසුබිමක් පාර්ලිමේන්තුවේ නැත්නම් ආණ්ඩුව අඩුම තරමෙන් දහතුන්වැනි සංශෝධනයේ 154 (උ) (2) (ආ) හා 154 (උ) (3) (ආ) වගන්ති ද පළාත් සභා කිහිපයකට එකතු වීමට ඇති අයිතිය ද, ඉඩම් බලතල හා පොලිස් බලතල ද ඉවත්කිරීමට වහාම කටයුතු කළ යුතු ය. අදාළ වගන්ති ඉවත් කරවීමට අප කටයුතු කරන්නේ අද ඊයේ නො වේ. පළාත් සභා මුළුමනින් ම අහෝසි කරන ලෙස අප ඉල්ලන්නේ 1987 සිට ය. 1994 දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග පළාත් සභා ඔස්සේ බලය බෙදා සන්ධීය රාජ්‍යයක් ඇති කිරීමට ක්‍රියා කරන බව දත් අපි ඇයට අසීමිත බලයක් දෙනු වැළැක්වීම සඳහා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ද ඉදිරිපත් වීමු. 2008 දී පමණ සර්ව පාක්‍ෂික නියෝජිත සමුළුව ඉනදියාවේ අවශ්‍යතාව පරිදි, පළාත් සභා ක්‍රියාත්මක කරන බවට අතුරු වාර්තාවක් මගින් ප්‍රකාශ කිරීමට උත්සාහ කළ අවස්ථාවේ දී එය වැළැක්වූයේ අපේ මැදිහත්වීමෙනි. එහි දී උදය ගම්මන්පිළ මහතාගෙන් ලැබුණු සහාය ඉමහත් ය. තිස්ස විතාරණ ඇතුළු අනෙක් සියල්ලන් ම එකට සිටිය දී අප දෙදෙනාගේ විරෝධතාව හේතුකොටගෙන එම සමුළුවේ සාමාජිකයන් හා පක්‍ෂ නායකයන් අරලිය ගහ මැදුරට කැඳවීමට ජනාධිපතිතුමා ට සිදු විය. එහි දී හෝ ඉන් පෙර හෝ පසුව හෝ සමුළුව පවත්වන කාලයෙහි වචනයක්වත් නොකී එක් ඇමතිවරයකු තම විරුද්ධතාව නොවන්නට මා අනෙක් අය සමග අතුරු වාර්තාවට අත්සන් තබනු ඇතැයි ගැරඬිවාදයෙන් ප්‍රකාශ කරන්නේ කිසිම හිරිකිතයක් නොමැති විය. එසේම කිසිවක් නොදන්නා ජඩමාධ්‍යවේදියකු මාත් ගම්මන්පිළ මහතාත් අතුරු වාර්තාවට අත්සන් කළේ යැයි කියන්නේ වාචාලකමට මිස වාර්තාව හරිහැටි කියවා බලාවත් නො වේ. අප මේ සියල්ලෙන් කියන්නේ අපේ විරුද්ධතාව හුදෙක් උතුරු පළාත් සභාවට ඒ බලතල අහිමිකිරීමට පමණක් නොවන බව පෙන්වා දීමට ය. උතුරු පළාත්සභාවටවත් අනෙක් පළාත් සභාවලටවත් ඒ බලතල කිසිවක් හිමිවිය යුතු නො වේ.

දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මෙරට නීතියක් නො වේ. අදාළ පනත් කෙටුම්පත් පනත ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් වූ අවස්ථාවේ දී විනිසුරුවෝ හතර දෙනෙක් පනත සම්මත කර ගැනීමට නම් ජනමතවිචාරණයකින් ඒ අනුමත විය යුතු යැයි ප්‍රකාශ කළහ. විනිසුරුවෝ හතර දෙනෙක් එසේ ජනමතවිචාරණයක් අවශ්‍ය නො වේ යැයි කීවෝ ය. පාරින්ද රණසිංහ විනිසුරුතුමා පැවසුවේ 154 (උ) (2) (ආ) හා 154 (උ) (3) (ආ) වගන්ති සම්මත කර ගැනීම සඳහා ජනමතවිචාරණයක් අවශ්‍ය බව ය. ඒ අනුව ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණයේ බහුතර කැමැත්ත අනුව යමින් අඩුම තරමින් ඒ වගන්ති දෙක සම්මත කර ගැනීම සඳහා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු ව තිබිණි. එහෙත් ජේ ආර් ජයවර්ධන එසේ නො කළේ ය. ඔහු අදාළ වගන්ති දෙක ඔහුට අවශ්‍ය අන්දමට සංශෝධනය කර පනත සම්මත කර ගත්තේ ය. මෙය මුළුමනින් ම නීති විරෝධි ක්‍රියාවක් විය. අප ඒ බව දැනගත්තේ 2010 දී පමණ  අභාවප්‍රාප්ත රාජා වනසුන්දර හිටපු විනිසුරුතුමා ඒ පිලිබඳ පැහැදිලි ප්‍රකාශයක් කිරීමෙන් පසුව ය. අපි එදා සිට අද දක්වා ම දහතුන්වැනි සංශෝධනය මෙරට නීතියක් ලෙස නො සලකමු. අඩුම තරමෙන් ඉහත සඳහන් වගන්ති දෙක ව්‍යවස්ථාවෙහි සඳහන් වුව ද මෙරට නීතිය නො වේ. යම් වගන්තියක් ජනමත විචාරණයකට යොමු කළ යුතු යැයි ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණය සඳහන් කළ විට හා එය එසේ යොමු නොකිරීමට නම් මෙලෙස සංශෝධනය විය යුතු යැයි සඳහන් නොකළ විට පාර්ලිමේන්තුවට තමන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට ඒ වගන්තිය සංශෝධනය කර සම්මත කරගත හැකි නො වේ. එබැවින් අදාළ වගන්ති දෙක උපරිම නීති පොතේ ඇතුළත් වුවත් මෙරට උපරිම තබා කිසිම නීතියක් නො වේ. එහෙත් අවාසනාවකට බොහෝ දේශපාලනඥයන් කල්පනා නොකළ ද අද දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කළ යුතුව ඇත්තේ මේ වගන්ති දෙක උපයෝගී කරගෙන ය. දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථාවේ යම් වගන්තියක් සංශෝධනය කිරීමේ දී සියළු පළාත් සභා එයට එකඟ වන්නේ නම් ප්‍රශ්නයක් පැන නොනගියි. එයට හේතුව එවැනි අවස්ථාවක දී අදාළ වගන්තිය සංශෝධනය කළ යුත්තේ 154 (උ) (2) (අ) වගන්තියට අනුව බැවිනි. ප්‍රශ්නය පැන නගින්නේ අදාළ සංශෝධනයට එක් පළාත් සභාවක් වුවත් එකඟ නොවන්නේ නම් ය. එවිට බලපැවැත්විය යුතු වන්නේ 154 (උ) (2) (ආ) වගන්තිය ය. එහෙත් එවැනි වගන්තියක් මේ රටේ නීතිය නො වේ. මේ ව්‍යවස්ථා අර්බුදයෙන් ගැළවෙන්නේ කෙසේ ද යන්න නීතිය පිලිබඳ මූලධර්මවල සඳහන් වන්නේ දැයි කීමට නො දනිමි. මා සඳහන් කරන්නේ මගේ තර්ක බුද්ධියට ගෝචර වන්නක් පමණකි. ඒ කුමක් වුවත් කිසියම් ආකාරයකින් දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථාවේ අදාළ වගන්ති කිහිපයවත් සංශෝධනය විය යුතු ය. ඒ සඳහා උපයෝගී කරගැනීමට නීතියක් නැති බැවින් එසේ සංශෝධනය කළ නොහැකි යැයි යම්කිසිවකු පැවසුවහොත් එයින් කියැවෙන්නේ දහතුන්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ම නීතියක් නොවන නිසා ඉබේට ම අහෝසි වන බව  ය. එය වඩාත් හොඳ ය. එවිට ප්‍රශ්නයකින් තොරව ම දහතුන් වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයත් ඒ සමග පළාත් සභාත් අහෝසි වෙයි. නීති විශාරදයන් මේ පිළිබඳ වැඩි අවධානයක් දක්වන්නේ නම් මෑනවි.

අද වන විට උතුරු පළාත් සභාවේ මැතිවරණය සැප්තැම්බරයේ දී පැවැත්වීමට කටයුතු යොදා ඇතැයි පැවසෙයි. උතුරු පළාත් සභාවට ඉදිරිපත් වන අපේක්‍ෂකයන් යම් පිරිසක් 1976 වඩුකොඩේ සම්මේලනයේ සම්මත කරගත් යෝජනා පිළිගත්තෝ වෙති. ඔවුන් දෙමළ ජාතික සංධානයෙන් තරග කළත් වෙනත් පක්‍ෂයකින් තරග කළත් එහි භයානක කම අඩු නො වේ. වඩුකොඩේ යෝජනා අනුව මෙරට දෙමළ ජනයා යනු වෙන ම ජාතියකි. ඔවුන්ට නිජබිමක් ඇත. ඔවුන්ට ස්වයංනිර්ණයන අයිතිය ඇත. මේ සියල්ල අසත්‍ය බව මෙරට ජාතිකවාදීන් පෙන්වා දී ඇතත් දෙමළ ජාතිවාදීහු බටහිරයන්ගේ හා ඉන්දියාවේ ආශිර්වාදයෙන් හා අනුග්‍රහයෙන් අසත්‍යයේම ගිළී සිටිති. ඒ සඳහා ඔවුන්ට බටහිර රටවල රාජ්‍යවලින් යැපෙන ඊනියා රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල ද සහාය ද ලැබෙයි. උතුරු පළාත් සභාවේ මැතිවරණය නොපැවැත්විය යුතු ය. ඒ සඳහා වහාම පළාත් සභා අහෝසි කළ යුතු ය. පළාත් සභා වර්තමාන ආකාරයෙන් පවත්වාගෙන යමින් උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය පවත්වා වඩුකොඩේ සම්මේලනයේ යෝජනා පිළිගන්නවුන්ට ඒ පළාත් සභාවට පත්වීමට ඉඩහැරීම රණවිරුවන් තම ජීවිතය පුජා රැකගත් මෙරට එක්ස්සත් රාජ්‍යය කඩා බිඳ දමා ඔවුන් පාවාදීමකි. එපමණක් නොව එම රණවිරුවන්ට දේශපාලන නායකත්වය ලබාදුන් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාත් පාවාදීමකි. ආණ්ඩුව මහින්ද රාජපක්‍ෂ හා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතුන් පාවාදීමට කටයුතු කරනු ඇතැයි සිතිය නො හැකි ය. අද බටහිරයන්ට අවශ්‍ය වන්නේ ඒ දෙදෙනා දංගෙඩියට යැවීමට ය. මේ අවස්ථාවේ දී බටහිරයන්ට හා ඉන්දියාවට ඉඩ දීමෙන් සිදුවන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ ඡන්ද පදනම බිඳ දැමීමකි. බටහිරයන්ට හා ඉන්දියාවට අවශ්‍ය වන්නේ ද මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පරාජය කර ඉන්පසු එතුමා දංගෙඩියට යැවීමට ය. අප කටයුතු කළ යුත්තේ කසිකබල් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය රාජ්‍ය නායක සමුළුව මේ රටේ පැවැත්වීම අරමුණු කරමින් නො වේ. ඒ සම්මේලනය මෙරට පැවැත්වී යැයි අප රටට වන විශේෂ යහපතක් නැත. ඒ කෙහෙම්මල් සම්මේලනය පවත්වා රට දෙකඩ කිරීමටත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ හා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතුන් දංගෙඩියට යැවීමටත් අපට අවශ්‍ය නො වේ. සම්මේලනය පැවැත්වුවත් නැතත් පළාත් සභා අහෝසි කිරීමට පියවර ගත යුතු ය. යම්කිසි අයූරකින් එසේ කිරීමට හැකි පසුබිමක් පාර්ලිමේන්තුවේ නැත්නම් අඩුම තරමෙන් ඉහත සඳහන් කරුණු කිහිපයවත් උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය පැවැත්වීමට පෙර ඉටුකළ යතු ය. දහඅට වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පොලිස් බලතල පළාත් සභාවලට අහිමි වී ඇතැයි පවසන්නෝ බයිලා කියන්නෝ පමණක් ම වෙති. අපි ඔවුන්ට එදත් කන් නො දුන්නෙමු. අදත් කන් නො දෙන්නෙමු. කිසියම් ආකාරයකින් මේ සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තු තෝරාගත් කමිටුවක් පත්කරන්නේ නම් එහි සියළු වැඩ කටයූතු උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය පැවැත්වීමට පෙර නිම විය යුතු ය. 

2013-06-09

නලින් ද සිල්වා