The so called mahavir celebrations, England and the TNA

There were attempts by some members of the TNA to celebrate the so called mahavir day. In the Northern Province some members of the TNA wanted to respect the mass murder Prabhakaran ignoring the fact the latter had brought nothing but misery to the Tamil people. The man who wanted the other terrorists to wear the cyanide capsule around their necks did not want to do the same. Perhaps he thought as he had been told by various war specialists especially from the west, that he was one of the greatest soldiers ever to live and that he was invincible. In any event he died in the Nandikadal Lagoon without swallowing the cyanide capsule. It may be that he expected the west to rescue him by sending a ship with the approval of the Sri Lankan government during the last stages of the humanitarian operations. We know what Vijay Nambiar was doing in Sri Lanka at that time giving frantic telephone calls from the Katunayake Airport. The west would have realized that the President of Sri Lanka is not some so called third world leader who could be dictated to follow their orders. Prabhakaran may be a veeraya to some people in spite of the fact that he was a mass murder. He proved to be a coward by trying to escape to the west, after making the Tamil youth to sacrifice their lives for a so called cause of the Tamils with the tacit support of the present day TNA leaders who were proxy to the LTTE in the Parliament, with the assistance of the west led by England though at that time the English were not open as they are now.  

TNA leaders may now say that they have nothing to do with the LTTE and that they condemn murders by the terrorists led by Prabhakaran. However, they never condemned the LTTE those days and accepted the LTTE as the sole representative of the Tamils. The TNA leaders cannot say now they had to act the way they did then as otherwise they themselves would have been killed. It amounts to cowardice and political bankruptcy of the leaders as the Sinhala politicians  behaved differently during the JVP days. Those politicians who opposed the JVP did not keep quiet in fear of death, and when the JVP was killing the politicians who were opposed to them, the latter organized themselves and faced Wijeweera, Somawansa Amerasinghe and the rest courageously.      

If Prabhakaran had escaped during the last days of the humanitarian operations, by now he would have established Eelam in exile, of course aided and abetted by England. The plans by England and some other western countries were thwarted out by President Mahinda Rajapakse and the English are now desperate to take revenge from the President for not obeying them, by threatening with charges of war crimes. England now cannot use Norway or Sweden as it did during the time of peace vendors in the NGOs and has been forced to support nakedly Tamil racism and separatism. The English Prime Minister will deny these charges, what else he would do, but the fact that England has not taken any action against Adele Balasingham who was instrumental in organizing terrorist activities against not only the Sri Lankans but against humanity speaks volumes for the policy of the English. England may have proscribed the LTTE but true to the English hypocrisy allows the front organizations of the terrorists to operate in England, probably in the name of freedom of organization. Why not allow front organizations of Al Qaeda to hold demonstrations in Westminster and Trafalgar Square. Why does England keep a Nelsonian eye when the front organizations of the LTTE demonstrate in the Trafalgar Square? These front organizations were allowed by the government of Cameron to celebrate the so called mahavir day in London waving the tiger flag of the LTTE.

The TNA  leaders were also involved in celebrating the mass murders of the LTTE. The TNA MP Sritharan made a speech in the Parliament praising Prabhakaran as a hero and wanted to celebrate the so called mahivir day. Now it is known even to the Camerons and Milibands that Prabhakaran was for separation and wanted to establish an Eelam with the support of England contrary to what the former may say to the contrary. The Tamil problem was not “internationalized” by the Rajapakse government but by England who created the problem way back in the early part of the nineteenth century. When Sritharan speaks of Prabhakaran as a hero and father of the nation, meaning that Tamils constitute a nation sticking to the Tamil racist policy made official by the infamous Vadukkodai Resolution, he is speaking for separation. The TNA leadership cannot merely state that Sritharan’s views are not those of the TNA. Has the TNA taken disciplinary action against Sritharan?

Sritharan as an MP would have taken the following oath with the other MPs of the TNA under the seventh schedule of the constitution. "I ..................................................... do solemnly declare and affirm / swear that I will uphold and defend the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka and that I will not, directly or indirectly, in or outside Sri Lanka, support, espouse, promote, finance, encourage or advocate the establishment of a separate State within the territory of Sri Lanka.”  Now it is clear by his speech on Prabhakaran and the so called mahavir day Sritharan has gone against the oath. The government should take steps to impeach Sritharan  irrespective of the consequences. There will be opposition from the NGO clique financed by the western governments led by England, on the freedom of speech etc., However, the government should take no notice of these demonstrators paid in pounds sterling and dollars. Freedom of speech is not absolute as for example one cannot abuse another person in the name of freedom of speech. If one cannot abuse another person can an MP or any other person agitate against the sovereignty of the people? In the case of an MP it is worse as he is under the above mentioned oath. Unless the government takes against this MP who does support, espouse, promote, encourage or advocate the establishment of a separate state there will be others in the TNA encouraged by the leadership that is all out to project a wrong picture to the “international” community. Recently when Sampanthan was disturbed in the Parliament, he said that it has be brought to the notice of the “world” that they, implying the Tamils do not have the freedom even to speak in the Parliament. What Sampathan conveniently forgets is that he is not the first MP to be disturbed, and the Sinhala MPs both from the government and the opposition have to go through this ordeal whenever the Parliament sits. Samapnthan’s anxiousness to tell the “world” of discriminations against the Tamils is nothing new. I remember forty five years ago a Tamil academic of Sri Lankan origin spreading the story that he was not made a permanent member of the university academic staff thus depriving him paid leave to study in England because he was a Tamil. What he did not mention was that he had only a second class (lower division) degree and so many other Tamils were on the permanent academic staff of the university staff. When will the TNA leadership headed by Sampanthan give up these low level tactics to promote Tamil racism?  

Finally the difference between the JVP and the LTTE has to be emphasized for those who ask why the JVP is allowed to commemorate the “Ill maha samaruwa” but not the mahavir day by the LTTE. Both were engaged in terrorist activities but the JVP misguided by one form of Marxism or the other was fighting to change the system from capitalism to socialism as they believed to be doing. They did not fight against the sovereignty of the people or against the territorial integrity of the nation. They did not talk of nations within Sri Lanka. On the other hand the LTTE talked of nations and fought against sovereignty of the people and territorial integrity of the nation. The fundamental responsibility of a government is protection of the sovereignty of the people and the territorial integration of the nation. Prabhakaran’s friends and relatives may remember him in their personal capacities, but no government can allow any organization whether a political party or a government of another country to commemorate the LTTE on a political basis. In this regard the Sri Lankan government should take action against Canada still dancing to the tune of England, for laying a wreath to commemorate the LTTE. Canada has deliberately interfered with the sovereignty of Sri Lanka and deserves to be expelled from the commonwealth.

Nalin De Silva

06-12-2013

England and Sri Lanka’s problem – III

England wants the Sri Lankan government to appoint a commission to investigate into the crimes during the last two weeks of the humanitarian operations. Both the English Prime Minister Cameron and the opposition leaders the Miliband brothers, sons of the late “socialist” Ralph Miliband compete among themselves to help the “innocent Tamils” to punish the war criminals, who are none other than the President, the Defense Secretary and of course the officers and the soldiers of the Sri Lankan armed forces, in the eyes of those enlightened by an English education. As has been emphasized it is the education that has been received not the medium of instruction nor the schools attended that matters in this regard. Those who have received this “balanced” education whether at Royal, Ananda, St. Joseph’s, Visaka, Ladies, Jaffna Hindu  or Galahitiyawa Central, free or otherwise in English, Sinhala or Tamil medium, in general think alike, and are of the opinion that the Tamils have been discriminated by the Sinhala hoi polloi, referring mainly to the SLFP led coalitions elected by the latter after 1956. They also think that Camerons and Milibands are competing with each other for the vote of the Tamils of Sri Lankan origin in England. Even the Prime Minister of Sri Lanka thinks so according to a press conference he has had recently. We will examine the origin of the Tamil problem in a later installment.  

However, let us first turn to the commission that Cameron wants. He has threatened to get an “international” committee to inquire into the “war crimes” of both the government and the LTTE (this is the usual balancing act of the English- in their hearts they want to send the Rajapakses to the guillotine and certainly not Sambanthan who makes racist speeches to outdo Sritharan and Premachandran) if the Sri Lankan government fails to hold a domestic inquiry. Cameron speaks as if he is the village headman of the so called global village, as far as Sri Lankan affairs are concerned reminding us of the colonial times, though Obama is the overall village headman. Now the government has already appointed the LLRC and is in the process of implementing most of the recommendations of the commission. The Secretary to the President is looking after the implementation of the recommendations, and a three member committee has been appointed to look into some aspects, while the Department of Census and Statistics is conducting a survey on the loss of lives and property after 1982, not confining to the last two weeks of the humanitarian operations.

Before we proceed further two matters have to be mentioned of the LLRC.  Firstly it consisted of those ladies and gentlemen who had received a “balanced” education and were prejudiced with the so called discriminations against the Tamils.  After I finished my oral submissions before the commission one of the commissioners said though my presentation to the effect that the Tamil problem in Sri Lanka was not due to discriminations against the Tamils, but was a problem created by the English was logical, they had to give something to the Tamils. Thus the recommendations by the LLRC have to be taken with a pinch of salt. Secondly the LLRC is only a committee appointed by the government and its report is not a report of the government. The government is not bound to implement the LLRC report in its entirety, and only those recommendations approved by the government have to be implemented. That is the lesson we learn from the committees appointed by the governments in England who taught us of commissions with the infamous Colebrook Commission that made recommendations to break coldly the Sinhala administration and economy breaching the Sinhala English agreement aka the Kandyan Convention, signed in 1815. If Cameron is suffering from dementia we have to tell him that those days are gone and the Sri Lankan government should implement those sections of the LLRC report approved by the Sri Lankan government and not by the government of Cameron. For example though the LLRC has recommended the national anthem should not be sung in Tamil as well.           

There is no need to appoint any more commissions to look into so called war crimes. The innocent Tamils in May 2009 have already given a testimonial to the Sri Lankan armed forces that the latter were not involved in any intentional killings. The fact that the LTTE terrorists used the Tamils as a human shield is well known and it is also well established the men and women who were used in the human shield came towards the armed forces with their kith and kin without any fear of being killed. People do not rush towards killers unless they are insane and they only run away from the assassins. It was the LTTE that killed those in the human shield and what has happened is that those innocent people had run towards the armed forces to escape from Prabhakaran and his murderers. The Tamils who constituted the human shield by their action have told the world that the armed forces were their saviours and not killers. It is not necessary to have any more commissions and this may be the first time in modern history that people have gone towards the “enemy” on their own to escape from death by the “saviours”. 

Cameron who came for the CHOGM and went back to London before one could say Chilcot should be asked whether he has experienced any such event in the European history from the ancient times. It is not recorded that the Jews ran towards the Nazi  forces nor that the Irish came to the  English army in order to escape death. Of course some of the Tamils who ran away from the LTTE terrorists to the Sri Lankan armed forces would now tell a different story under “instructions” from the members of the TNA. The Tamil leaders with the connivance of the English, as they have done for more than one hundred and fifty years, would go to any length to discredit the Sinhala people and the government. Recently Sampanthan when he was disturbed by the government MPs in the Parliament wanted to use that as an example for having no freedom to express and also to tell the world the world the Tamils are treated shabbily even in the Parliament. His intention was to tell the world that the Tamils are not free to speak even in the Parliament. What he and England would very conveniently forget is that Sampanthan is not the only MP who is disturbed, and that the Sinhala MPs are all the time disturbed when they get up to speak.

Who arrived at the figure of 40,000 killed during the last two weeks in the humanitarian operations? It amounts to about 3000 killings per day and it would have been a daunting task to bury so much bodies on a daily basis. If we assume as the TNA Mps do that there were 400,000 people in Prabhakaran’s human shield then subtracting 280,000 who have escaped to the armed forces  one arrives at the figure of 120,000 for the number killed during the last two weeks. The TNA can raise this figure as had been done from time to time beginning with the so called Dasrusman report by assuming that say 500, 000 people constituted the human shield at the commencement of the last two weeks. The TNA is trying to play with numbers and blame the government for the killings when it is clear that people would have died as result of indiscriminating killings of the LTTE terrorists when they attempted to cross over to the armed forces.

The educated can be misled easily by the English who are responsible for their education as to the origin of the Tamil problem. Before we come to that we should think why Camerons and Milibands are helping the Tamil terrorists in England. It cannot be the vote of the Tamils of Sri Lankan origin as the English are not concerned of the vote of the Muslims living in England. The English politicians do not speak for Palestine or Al Qaeda in order to win the vote of the Muslims in England. It should be emphasized that there are more Muslims in England than Tamils of Sri Lankan origin.        (To be continued)

Nalin De Silva

04-12-2013

අයවැය, වකුගඩුව, දෙමළ ප්‍රශ්නය හා එංගලන්තය – 2

එන පොට හොඳ නැත. නැවතත් කොටි ත්‍රස්තවාදය හිස එසවීමේ අනතුරක් ඇත. දෙමළ එක්සත් සංධානයේ ශ්‍රීධරන් මන්ත්‍රීවරයා ප්‍රභාකරන් වීරයකු ලෙසත් ජාතියේ පියකු ලෙසත් ප්‍රකාශ කර ඇත. ඒ අතර ප්‍රේමචන්ද්‍රන් වැනි මන්ත්‍රීවරුන් ද වෙනත් අය ද ඊනියා මහාවිරු දිනය පැවැත්වීමට උත්සාහ ගෙන ඇත. ඒ අතර එංගලන්තයේ කොටි හිතවාදීන්ට කිසිදු බාධාවකින් තොරව ඊනියා මහාවිරු දින පැවැත්වීමට කැමරන් ඉඩ දී ඇත. ශ්‍රීධරන්ලා ප්‍රේමචන්ද්‍රන්ලා කියන කරන දේ පිළිබඳ ව දෙමළ ජාතික සංධානය වගකිව යුතු ය. ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශ පක්‍ෂයේ මතය නොවේ යැයි කියා ඇඟ බේරාගැනීමට පක්‍ෂ නායකයන්ට ඉඩ දිය නොහැකි ය. පක්‍ෂය ශ්‍රීධරන්ලාට එරෙහිව ගන්නා විනය ක්‍රියා මාර්ගය කුමක් ද? කෙසේ වෙතත් තමා ඉගැන්වූ පාසලේ සිසුන්ට කොටි නායකයන් ගෙන්වා දේශන පවත්වා ඇති ශ්‍රීධරන් වැන්නන් තමන් හයවැනි සංශෝධනයට අනුව දී ඇති දිවුරුම කඩකිරීම පිළිබඳ ව ගතහැකි නෛතික ක්‍රියාමාර්ගයක් වේ ද? එසේ ගතහොත් ශ්‍රීධරන් විරයකු වේය කියා නිශ්ශබ්ද වීම තව තවත් ශ්‍රීධරන්ලා බිහිකිරීමට මග සලසනු ඇත. ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ ඊපිඩීපි සංවිධානයේ ප්‍රාදේශීය සභා සභාපතිවරයකු ඝාතනය කිරීම එක්කෝ කොටින්ගේ වැඩකි. නැත්නම් විදේශීය ඔත්තු සේවාවක් මැදිහත් වීමෙන් කෙරුණකි. ඇතැම් විට ඒ දෙකමත් විය හැකි ය. දුරෙයිඅප්පා ඝතනයෙන් ඇරඹි ආකාරයේ තවත් ඝාතන රැල්ලක් ඇතිවීමට ඉඩ දිය යුතු නො වේ. ශ්‍රීධරන්ට විරුද්ධව ක්‍රියාකළහොත් එංගලන්තය ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකීම පිලිබඳ තමන්ට සුපුරුදු ආකාරයට කන්දඋඩ දේශනා පවත්වනු ඇත. එහෙත් අප එංගලන්තය ගැන එතරම් කරදර විය යුතු ද? අප කළ යුත්තේ අපේ මිත්‍ර රටවල් අතර එංගලන්තය තනිකිරීමට වැඩ පිළිවෙළක් සකස්කිරීම ය. දැනටමත් ඇතැම් රටවලට එංගලන්තය ගෙන යන ශ්‍රී ලංකා විරෝධී සිංහල විරෝධී වැඩපිළිවෙළ ගැන අවබෝධයක් ලැබී ඇත. ලංකාවේ දෙමළ ප්‍රශ්නය ඇතිකළේත් පවත්වාගෙන යන්නේත් එංගලන්තය බව තවමත් බොහෝ දෙනකුට නොවැටහෙන්නේ මාධ්‍යය කුමක් වුවත් ඔවුන් ලබා ඇති තකතීරු ඉංගිරිසි (බටහිර) අධ්‍යාපනය හේතුකොටගෙන ය.

වකුගඩු රෝගය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව උපදෙස් ලබාගන්නේ ඉංගිරිසි අධ්‍යාපනයක් ලබාගත්තවුන්ගෙනි. ඔවුන්ට අනුව කටයුතු කරන ආණ්ඩුව බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවට අනවශ්‍ය ආකාරයෙන් මුදල් වියදම් කරන්නේ එයට කෘෂිරසායනික වකුගඩු රෝගයට ප්‍රතිකාරකිරීමට නොව එයට හේතුව කීමටවත් නොහැකි විට ය. මෙම රෝගයට පිළියම් ඇති පාරම්පරික වෛද්‍යවරුන් තෝරාගෙන ඔවුන්ට අවශ්‍ය පහසුකම් සැපයීමට දේශීය සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය කටයුතු කළ යුතු ය. කොටින් පැරදවීමට නොහැකි යැයි කීවෝ ද ඊනියා යුද විශේෂඥයන් වූ ඉංගිරිසි උගත්තු ය. දෙමළ ප්‍රශ්නයට හේතුව එංගලන්තය බව නොදකින්නෝ ද ඔවුහුම ය. ගැමි වහරින් නොදෝකින් මේ උගතුන් යැයි කීම හැර වෙනත් දෙයක් කීමට අපට නැත. දෙමළ ප්‍රශ්නයේ ආරම්භය 1956 1972 1983 ආදී වශයෙන් කීමට මේ උගත්තු පෙළඹෙති. ඒ ඔවුන්ට සුද්දන් කියා දී ඇති ආකාරයට ය. එහෙත් ප්‍රශ්නයේ ආරම්භය දහනවවැනි සියවසේ මුලට දිව යයි. ඊනියා දේශ හිතෛෂිහු ද ඇමරිකන් කුමන්ත්‍රණ මගින් ප්‍රශ්නය වැරදියට අර්ථකථනය කරමින් ඒ අතර ආණ්ඩුවට ද බැණවදිමින් එහෙත් කිසිම විසඳුමක් ඉදිරිපත් නොකරමින් බයිලා පුවත්පත් නිවේදන නිකුත්කරමින් පුවත්පත් සාකච්ඡා පවත්වමින් කාලය ගත කරති. අද උගතුන් නැවතත් කියන්නේ සිංහලයන්ගෙන් දෙමළ ජනයාට විශාල අසාධාරණයක් සිදු වී ඇති බවත් එබැවින් යම්කිසිවක් දෙමළ ජනයාට දිය යුතු බවත් ය. මෙය පට්ටපල් බොරුවකි.  මානුෂික මෙහෙයුම් පැවති කාලයේදීත් ඔවුන් කීවේ මෙහෙයහුම් නවතා බලය බෙදා දී ප්‍රශ්නය විසඳිය යුතු බව ය. 

එංගලන්තය මෙතරම් කෑ ගසන්නේ එහි ඇති දෙමළ ඡන්ද නිසා ය යන්න උගතුන් සුද්දන් අනුව කියන අදහස ය. එංගලන්තයේ සිටින මුස්ලිම් ජනගහනය ලංකාවෙන් ගිය  දෙමළ ජනගහහනයට වැඩි ය. එහෙත් මුස්ලිම් ඡන්ද ගැනීමට කියා එංගලන්තය පලස්තීනයට හෝ අල් ක්වේඩාවට හෝ පක්‍ෂව කතා නො කරයි. එංගලන්තයට අපේ ඇති ගැති බවෙන් නිදහස්වන තුරු අපට මෙරට දෙමළ ප්‍රශ්නය විසඳාගත නොහැක්කේ ප්‍රශ්නය පටන්ගත්තේත් පවත්වාගෙන යන්නේත් එංගලන්තය බැවිනි. අද කැමරන්ට අවශ්‍ය නැවතත් කොටි ත්‍රස්තවාදය මෙරට ඇති කිරීම ය. ඔහු පැමිණියේ ද ඒ සඳහා ය. ඒ අතර කොටින් පරාජය කිරීමේ වරදට රාජපක්‍ෂවරුන් දංගෙඩියට යැවීමට ය. එංගලන්තයට අද එහි දී නෝර්වේ හෝ වෙනත් රටක් හෝ යොදාගත නොහැකි ය. එබැවින් ආණ්ඩු පක්‍ෂයේ කැමරන් මෙන් ම විරුද්ධ පක්‍ෂයේ මිලිබෑන්ඩ්ලා ද ප්‍රශ්නයට සෘජුව ම මැදිහත් වෙති. මෙහෙයුම්වල අවසාන සති දෙකේ දී  සිදු වු ඝාතන පිළිබඳ සෙවීමට කොමිසමක් පත්කළ යුතු යැයි එංගලන්තය කියයි. එහෙත් ඒ සඳහා තවත් එකදු කොමිසමක්වත් පත්කළ යුතු නැත. දැනටමත් ආණ්ඩුව උගත් පාඩම් කොමිසමේ වාර්තාවේ නිර්දේශ රාශියක් ක්‍රියාත්මක කර ඇත. මේ කොමිසමේ සාමාජිකයකු මගේ සාක්‍ෂිය අවසානයේ දී මා කියන දේ තර්කාකනුකූල නමුත් දෙමළ ජනයාට යමක් දිය යුතු බව කීවේ ය. ජනාධිපති ලේකම්තුමා කොමිසමේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීම සොයා බලයි. දැනටමත් අතුරුදහන් වූවන් සම්බන්ධයෙන් පියවර ගැනීමට ත්‍රිපුද්ගල කමිටුවක් පත්කර ඇත. ඒ අතර සංගණන හා සංඛ්‍යාන දෙපාර්තමේන්තුව ආබාධිතයන් හා අතුරුදහන් අයගේ සංගණනයක් පවත්වයි. ඒ කුමක් වුවත් ආණ්ඩුව උගත් පාඩම් කොමිසමේ සියළු නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීමට බැඳී නැත. ඒ වාර්තාව ආණ්ඩුවේ වාර්තාවක් නොව ආණ්ඩුව විසින් පත්කරන ලද කමිටුවක වාර්තාවකි. ආණ්ඩුව ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ ආණ්ඩුව පිළිගන්නා නිර්දේශ පමණකි. ආණ්ඩුව යුද්ධ අපරාධ නොකළ බවටත් ඊනියා සමූලඝාතන නොවූ බවටත් හොඳම සහතිකය දී ඇත්තේ දෙමළ ජනයා ය. කොටින් දෙමළ ජනයා ලක්‍ෂ තුනකට අධික සංඛ්‍යාවක් මිනිස් පළිහක් ලෙස යොදා ගනිමින් සිටිය දී ඒ ජනයා මරණයෙන් ගැලවීමට පැමිණියේ හමුදාව සිටි දෙසට ය. ඔවුන් එසේ එද්දී ඔවුන්ට වෙඩි තබන ලද්දේ කොටින් විසිනි. අපට කැමරන්ගෙන් අසන්නට ඇත්තේ එක් ප්‍රශ්නයකි. මිනිසුන් දුව යන්නේ ඝාතකයන් දෙසට ද? නැතහොත් ඝාතකයන්ගෙන් ඉවතට ද? මිනිස් පළිහ හමුදාව වෙතට දිව ආවේ හමුදාව ඔවුන් නොමරණ බවට ඔවුන්ට සහතිකයක්, විශ්වාසයක් තිබුණු බැවිනි. ඔවුන් කොටින්ගෙන් ඉවතට දිව ගියේ මරණයෙන් ගැලවීමට ය. ඝාතකයා කවු ද යන ප්‍රශ්නයට දෙමළ ජනයා අවුරුදු හතරකට පෙර පිළිතුරු දී ඇති බැවින් කැමරන්ගේ කීමට අප තවත් පරීක්‍ෂණ පැවැත්විය  යුතු නො වේ. ලෝකයේ පැවති යුද්ධවල දී එවැන්නක් සිදු වී ඇත්තේ කොහේ ද? යුදෙවුවන් ජර්මන් හමුදාව වෙතට දිව ආවේ නැත. කතෝලික අයිරිෂ් ජාතිකයන් ඇංග්ලිකන් ඉංගිරිසි හමුදාව වෙතට පැන ආවේ නැත. හැරත් අවසාන සති දෙකේ දී හමුදාව 40,000ක් මරාදැමී යැයි කියමු. ඒ දිනකට තුන්දාහක් පමණ පිරිසකි. ඒ මළකඳන් වැළලුවේ කවු ද? කැමරන් ද? එයින් නිකුත් වූ දුගඳ දැනුණේ කාට ද? නවී පිල්ලේට ද? අප මේ බටහිර පට්ටපල් බොරු කතන්දරවලින් මුළා විය යුතු නැත. 

නලින් ද සිල්වා

2013-12-01

ජ්‍යාමිතිය හා කෙටිකතාව

මහාචාර්ය අමරතුංග මහතාට පමණක් නොව මහාචාර්ය සුමනපාල ගල්මන්ගොඩ මහතා ආදී බොහෝ දෙනකුට ද අවශෝෂණය යනු කුමක් දැයි නොතේරෙන බව පැහැදිලි ය. අමරතුංග මහතා කියන්නේ  පැරණි චීන භාරතීය ආදී දැනුම් බටහිර විද්‍යාව බවට අද පත්වී ඇත යන්න ය. ගල්මන්ගොඩ මහතා ද කියන්නේ එවැන්නකි. එහෙත් ඔහු එය ප්‍රකාශ කරන්නේ වෙනත් ආකාරයකිනි. ඔහුට අනුව වත්මන් බටහිර දැනුම ඉහත දී පෙරදිග තිබී ඇත. ආසියාවේ උගතුන් අතර ඇති පොදු හැඟීමක් නම් බටහිරයන් වනචාරීව වාසය කරන කාලවලදීත් අපේ රටවල බටහිර විද්‍යාත්මක දැනුම යම් පමණකින් වුවත් තිබූ බව ය.

අප කලින් සඳහන් කර ඇති පරිදි මහාචාර්ය ජෝසෆ් නීඩ්හම් මහතා චීනයේ බටහිර විද්‍යාව ඇති නොවූයේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය නැගීමෙන් අමරතුංග මහතා නන්නත්තාර කර ඇත. නීඩ්හම් මහතා එම ප්‍රශ්නයට දෙන පිළිතුර වැරදි වුවත් ප්‍රශ්නය නිවැරදි ය. අමරතුංග හා ගල්මන්ගොඩ මහතුන් ඇතුළු පොදුවේ ආසියාතික උගතුන් තේරුම් නොගන්නා දෙය නම් මතුපිටින් ඇතැම් විට සමානකම් ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණ ද දැනුම් පද්ධතීන් අතර සමානකම් නොමැති බව ය.

මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහතා ජාතක කතා හා බටහිර කෙටිකතා අතර සාම්‍යයක් දුටුවේ ද මේ අසමානතාව දැකීමට නොහැකි වූ බැවිනි. ජාතක කතා කිසිසේත් ම බටහිර ඊනියා යථාර්ථවාදී රීතිය අනුව නොලියැවුණු නමුත් වික්‍රමසිංහ මහතා ජාතක කතා එකල බටහිර කෙටිකතා මෙන් යථාර්ථවාදී රීතියෙන් ලියැවුණු බව සඳහන් කළේ ය. ඒ මහතා පසුකාලීන බටහිර කෙටිකතා අධියථාර්ථවාදය ආදී වෙනත් යථාර්ථවාදී නොවන රීති අනුව ලියැවුණු බව දැන සිටියේ නම් ජාතක කතා ද ලියැවී ඇත්තේ අධියථාර්ථවාදී රීතියකින් යැයි කීමට තිබිණි. අද ගුණදාස අමරසේකර මහතා වත්මන් බටහිර කෙටිකතා හා නවකතා, කෙටිකතා හා නවකතා නොවේ යැයි කියන්නේ ඒ කතා ඊනියා යථාර්ථවාදය අනුව නොලියැවෙන බැවිනි.

ඒ කුමක් වුවත් එක් දැනුම් පද්ධතියකින් වෙනත් දැනුම් පද්ධතියක් දැනුම අවශෝෂණය කරන්නේ කෙසේ දැයි තේරුම් ගැනීමට චින්තනය යන සංකල්පය අවශ්‍ය වෙයි. අප කලින් සඳහන් කර ඇති පරිදි චින්තනය යන සංකල්පය අමරසේකර මහතාගේ ජාතික චින්තනය යන විසුරුණු අදහස සමග කෙසේවත් සමපාතී නො වේ. යම් යම් ජ්‍යාමිතික අදහස් පැරණි භාරතයේ මෙන් ම මධ්‍යධරණී රටවල ද තිබිණි. ලංකාවේ රාවණ සංස්කෘතිය සමග සම්බන්ධ යැයි කියැවෙන මයමිතිය නම් ග්‍රන්ථයේ ද ජ්‍යාමිතික අදහස් වෙයි. සීගිරිය තැනීමේ දී මේ අදහස් බලපා ඇතැයි ඇතැම්හු පවසති. එමෙන් ම පැරණි මිසරයේ පිරමිඩ් තැනීමට ද එකල එරට තිබූ ජ්‍යාමිතික අදහස් බලපා ඇති බව පැහැදිලි ය. 

එමෙන් ම ත්‍රිකෝණමිතිය ද යම් ආකාරයකින් භාරතය, ලංකාව මිසරය ආදී රටවල තිබී ඇත. සයිනය යන්නට භාරතයේ දී ඇති නම අර්ධජ්‍යා යන්න ය. (අපේ ප්‍රවාද 1 කෘතියෙහි මේ පිළිබඳ විස්තර සඳහන් වෙයි.) භාරතය ආදී රටවල තිබූ මේ දැනුම සංයුක්ත දැනුමකි. කලින් ද සඳහන්කර ඇති පරිදි පෛතගරස් ප්‍රමේයයෙහි ප්‍රතිඵලය ඒ ඒ සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණයට අදාළ වන පරිදි සූත්‍ර මගින් පෙන්නුම් කර තිබිණි. භාරතයේ දැනුම අනෙක් බොහෝ රටවල දැනුමට වඩා තරමක් වියුක්ත වූ නමුදු එය කිසිසේත් ග්‍රීක ජ්‍යාමිතිය තරම් වියුක්ත නො වී ය. 

ග්‍රීකයන් ක්‍රිස්තු පූර්ව හයවැනි සියවසේ පමණ සිට ක්‍රිස්තු පූර්ව තුන්වැනි සියවස පමණ දක්වා කළ ප්‍රධාන කාර්යය වී ඇත්තේ අනෙක් රටවල තිබූ දැනුම් තම වියුක්ත චින්තනය තුළට අවශෝෂණය කිරීම ය. ඒ වියුක්ත චින්තනය ග්‍රීකයන් යුදෙවුවන්ගේ අවශෝ’ෂණය කරගත්තේ යැයි සිතිය හැකි ය. ඒ කෙසේ වෙතත් ග්‍රීකයෝ අද ඇරිස්ටෝටලීය න්‍යාය යැයි හැඳින්වෙන වියුක්ත ද්විකෝටික න්‍යාය ගොඩනගා ගත්හ. ඒ මත පදනම් වී ඔවුන්ට අනෙක් රටවල තිබූ සංයුක්ත දැනුම් තම වියුක්ත චින්තනයට අවශෝෂණය කර වියුක්ත දර්ශනයක්, වියුක්ත ජ්‍යාමිතියක් ආදී වශයෙන් දැනුම් පද්ධතියක් ගොඩනගා ගැනීමට හැකි වී තිබෙන බව පැහැදිලි ය. 

එසේ වුවත් ඔවුන්ගේ නිර්මාණශීලීත්වය එතරම් දුරකට වර්ධනය වී නොමැති බව ද ඒ සමග පැහැදිලි වෙයි. ග්‍රීකයන්ගේ ස්වර්ණමය අවධිය කලින් සඳහන් කළ අවුරුදු තුන්සියයක පමණ කාල පරිච්ඡෙදයකට සීමා වී ඇත. අනෙක් රටවලින් දැනුම අවශෝෂණය කරගැනීමෙන් පසුව තම චින්තනය මත පදනම් වී තම සංස්කෘතියෙහි නව දැනුමක් නිර්මාණය කර ගැනීමට තරම් හැකියාවක් පැරණි ග්‍රීකයන්ට තිබී නැතැයි සිතිය හැකි ය. ග්‍රීක දැනුම් පද්ධතිය ඉන්පසු එකතැන පල්වීමක් දැකිය හැකි ය. වැඩිම වුවහොත් ක්‍රිස්තු වර්ෂ තුන්වැනි සියවසෙන් පසුව ග්‍රීක දැනුම් පද්ධතිය වර්ධනය වී නැත. 

මයමතිය වැනි කෘතීන්හි (මෙය රාවන රජුගේ මාමණ්ඩියගේ කෘතියක් යැයි සැලකේ) යම් සංයුක්ත ජ්‍යාමිතියක් තිබිණි ද, භාරතයේ යම් ත්‍රිකෝණමිතියක් වර්ධනය වත තිබිණි ද ඒ දැනුම පැරණි ග්‍රීකයන්ගේ ජ්‍යාමිතික දැනුම සමග හෝ වත්මන් බටහිරයන්ගේ ගණිත දැනුම සමග හෝ සංසන්දනය කළ හැකි නො වේ. අපට එදා තිබූ දැනුම පසුව ග්‍රීකයන් සතු වූ දැනුම හෝ ඊටත් පසුව වත්මන් බටහිරයන් නිර්මාණය කර ඇති දැනුම හෝ බව පැවසීම වියුක්තය හා සංයුක්තය අතර ඇති වෙනස තේරුම් ගැනීමට නොහැකිවීමත් දැනුම නිර්මාණයේදී චින්තනයේ බලපෑම අවබෝධ කරගැනීමට නොහැකිවීමත් නිසා සිදුවන්නකි.

පැරණි ජාතක කතා, ඊසොප්ගේ උපමා කතා ආදී වශයෙන පෙරදිග තිබූ කතාකීමේ සම්ප්‍රදාය හා කතා බටහිරයන් විසින් තම සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර කෙටිකතා නිර්මාණය කිරීමේ කලාව ගොඩනංවා ඇති බව පැහැදිලි ය. බටහිර කෙටිකතා වියුක්ත ය. එහෙත් ජාතක කතා, ඊසොප්ගේ උපමා කතා ආදිය සංයුක්ත ය. පෙරදිග සංයුක්ත ගණිතය බටහිර සංස්කෘතියට ග්‍රීකයන් ද පහළොස්වැනි සියවසෙන් පමණ පසුව වත්මන් බටහිරයන් ද තම වියුක්ත චින්තනය මත පදනම් ව අවශෝෂණය කරගත් පරිදි බටහිරයන් පෙරදිග කතා තම වියුක්ත චින්තනය මත පදනම් ව අවශෝෂණය කිරීමේ ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ බටහිර වියුක්ත කෙටිකතාව ය.      

ජාතක කතාවලින් කියැවෙන්නේ අප දන්නා හඳුනන පුද්ගලයන්ගේ කතා මිස වියුක්ත පුද්ගලයන්ගේ කතා නො වේ. කෙටිකතාවල චරිතවලින් යථාර්ථය නිරුපණය විය යුතු ය යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ එහි චරිත යනු සැබෑ (සංයුක්ත) පුද්ගලයන් නොව සැබෑ පුද්ගලයන්ගේ  වියුක්ත නිරූපණ බව ය. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහතා හා අමරසේකර මහතා ඊනියා යථාර්ථවාදී සාහිත්‍යයක් ගැන කතාකළ ද ඔවුන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ ද සංයුක්ත චරිත ය. ඔවුන්ගේ නවකතාවල හා කෙටිකතාවල දක්නට ලැබෙන චරිත හඳුනාගැනීමට මහත් වෑයමක් දැරිය යුතු නො වේ. 

ඊනියා යථාර්ථය යනු වියුක්ත සංකල්පයකි. එය පංචෙන්ද්‍රියයන්ට ගෝචර නො වේ. ඊනියා යථාර්ථය ග්‍රහණය කරගත හැකි වන්නේ (එසේ කළ හැකි නම්) සාධාරිත සංකල්පයක් ලෙස ය. සාධාරිත සංකල්පයක් වියුක්ත වෙයි. මේ පිළිබඳ තරමක දීර්ඝ විස්තරයක් අප කලකට පෙර කර ඇති බැවින් නැවතත් ඒ පැහැදිලි කළයුතු නො වේ. එක්තරා අයුරකින් ගතහොත් බටහිර කෙටිකතා ලැබෙන්නේ පෙරදිග කතා සාධාරණීයකරණයට ලක් කිරීමෙනි. 

මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහතා හා ගුණදාස අමරසේකර මහතා කෙතරම් යථාර්ථවාදී සාහිත්‍යයක් ගැන කතා කළ ද ඔවුන්ට ඊනියා යථාර්ථය  පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයක් නො තිබිණි. ඔවුන් සිතුවේ ඊනියා යථාර්ථය සංයුක්ත බව ය. ඊනියා යථාර්ථය සංයුක්ත නම් එය ග්‍රහණය කරගත හැක්කේ, හඳුනාගත හැක්කේ කිනම් ඉන්ද්‍රියකට ද? ඊනියා යථාර්ථය යන්න මනස විසින් නිර්මාණය කෙරී ඇති පංචෙන්ද්‍රියයන්ට ගෝචර නොවන සංකල්පයකි. 

බටහිර දැනුම පහළොස්වැනි සියවස ආසන්නයේ දී නිර්මාණය කෙරී ඇත්තේ පෙරදිග සංකල්ප බටහිරයන්ගේ වියුක්ත චින්තනය මත පදනම් වූ සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කිරීමෙනි. එහෙත් එයින් කියැවෙන්නේ බටහිරයන්ගේ එකල දැනුම අපේ දැනුම බව නො වේ. අනෙක් අතට එදා සිට අද දක්වා බටහිර දැනුම ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනය පදනම් කරගනිමින් වර්ධනය කෙරී ඇත. එය කෙසේවත් අපේ දැනුමක් විය නො හැකි ය. අදත් බටහිරයන් ඇතැම් විට අපේ දැනුම් අවශෝෂණය කරනු දැකිය හැකි ය. එහෙත් බටහිරයන්ගේ අවශෝෂණයෙන් පසු එය තවදුරටත් අපේ දැනුම නොවන බව අවධාරණය කළ යුතු ය. පැරණි ග්‍රීකයන් අසමත් වූවත් වත්මන් බටහිරයන්ට නව දැනුම නිර්මාණය කිරීමට හැකි වී ඇත්තේ කෙසේ ද යන්න ද අප පැහැදිලි කළ යුතු ය.  

මෙහි අනෙක් පැත්ත ද අප සඳහන් කළ යුතු ය. බටහිරයන් අපේ දැනුම ඔවුන්ගේ චින්තනය මත පදනම් ව ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කරගනු මිස අපේ දැනුම අනුකරණය කරනු හෝ අපේ දැනුමට යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි කෑලි ආරෝපණය කරනු හෝ දැකිය නො හැකි ය. එහෙත් අප කරන්නේ  අනුකරණය හා ආරෝපණය පමණකි. කලින් ලිපියෙහි සඳහන් ආකාරයට අමරසේකර මහතාගේ ජාතික චින්තනය ද බටහිර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි දැනුමට සිංහල බෞද්ධ කෑලි එල්ලීම, එනම් ආරෝපණය කිරීම පමණකි. 

අද අපේ ප්‍රශ්න බොහොමයකට මුල ආරෝපණය හා අනුකරණය ය. බටහිරයන් අපට බලයෙන් ලබාදුන්, අප මත බලයෙන් පැටවූ අධ්‍යාපනය හේතුවෙන් අපට අවශෝෂණය හා අපේ සංස්කෘතියේ නිර්මාණය ආගන්තුක වෙයි. ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අවශෝෂණය කර ගැනීමට අපට නොහැකි වී ඇත. ඔවුන්ගේ විද්‍යාව හා අනෙක් දැනුම් අවශෝෂණය කර ගැනීමට අප සිතන්නේවත් නැත. ඔවුන්ගේ දැනුම අනුකරණය කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙරට ඊනියා යුද විශේෂඥයෝ අපට කොටි ත්‍රස්තවාදීන් පැරදවීමට නොහැකි යැයි කීවෝ ය. එංගලන්ත අගමැති මෙරටට පැමිණ තම ආධිපත්‍යය පැතිරවීමට උත්සාහ ගැනීමෙන් පසුවත් දෙමළ ජාතිවාදය පසුපස ඇත්තේ එංගලන්තය බව පිළිගැනීමට අවබෝධ කරගැනීමට අපට නොහැකි වී ඇත. 

අප දන්නේ එක්කො බටහිරයන්ගේ දැනුම පුනරුච්චාරණය කිරීම ය. එසේත් නැතහොත් ඒ දැනුමට ඒ ආකෘතියෙහි ම ප්‍රතිචාර දැක්වීමට ය. අපි එක් උදාහරණයක් පමණක් ගනිමු. බටහිරයන් අපට කියන්නේ මානුෂික මෙහෙයුම්වල අචසාන සතියෙහි දී අපේ හමුදාව මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝණය කළ බව ය. අප එයට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඒ එසේ නොවූ බව කීමෙනි. එය බටහිර දැනුමට කෑලි එල්ලීමක් පමණකි. එහෙත් සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද? කොටි ත්‍රස්තවාදීන් දෙමළ ජනයා මිනිස් පළිහක් ලෙස යොදාගත් බවත් එහි දී දෙමළ ජනයා ඒ පළිහ කඩාගෙන එයින් මිදී හමුදාව සිටි පැත්තට පැමිණි බවත් එසේ පැමිණීමේ දී කොටින් ඒ දෙමළ ජනයාට එල්ල කරන ලද වෙඩි පහරින් දෙමළ ජනයා යම් පිරිසක් මියගිය බවත් අප නොකියන්නේ ඇයි?  මිනිසුන් දිව යන්නේ වෙඩි එන දිශාවට ද? එසේත් නැත්නම් විරුද්ධ දිශාවට ද? අපේ හමුදාව මිනිස් පළිහට වෙඩි තබද්දීත් මිනිිසුන් හමුද දෙසට ම දිව ආවේ යැයි එංගලන්ත යුද විශේ’ෂඥයන් පවසන්නේ ද? සිදුවී ඇත්තේ කොටි වෙඩි පහරින් මිදීමට මිනිසුන්  හමුදාව දිශාවට දිව ඒම නො වේ ද?  

නලින් ද සිල්වා

2013-11-27

England and Sri Lanka’s problem – II

Many commentators have written on Cameron and Channel 4 and it is not necessary to repeat them in this column. However, we have to “learn” a few things from the English way of managing events. The press conference given by the English Prime Minister was clearly state and stage managed allowing mainly the English media to ask questions. However, the managers allowed one Sri Lankan to ask a question and Cameron’s managers could always say that the Sri Lankans were also given an opportunity to ask questions.

The Sri Lankan media went to town with the freedom of expression or freedom to ask questions but who would have known what happened at the press conference outside Sri Lanka? I doubt even India or Pakistan reported on the “democracy” displayed at this particular press conference, and certainly the English people would have been kept in the dark by the English press. As far as the English people are concerned their Prime Minister has had a successful press conference. Now that is management the English way. They pretend to be upholders of democracy, freedom of expression etc., while not practicing them but giving the impression that English establishment practices all the virtues that we are taught in schools and universities. The English press would criticize the establishment here and there giving the impression that they are critical of the establishment, but when it comes to events crucial to the maintenance of the system they are with the establishment. It is said that justice should not only be done but seen to be done. This is again an English euphemism that is used to manage things but in practice justice is only shown to be done without doing any justice. It is the impression created that matters and not what is done. It is seen everywhere in the Judaic Christian culture and western science is the worst culprit pretending to be objective while being subjective all the way commencing with Galileo.

The English have the advantage in these matters as they control not only the “international” press but education as well. The Americans are only poor cousins of the English in these spheres though they have more political power. It is still the English ways that rule the world with Obama given the reins but not the rules. The rules are still the prerogative of No. 10, Downing Street. The Social Sciences are controlled by the English, and when western Physics is not objective what can be said of History, Sociology, Economics, Political Science etc. The so called Mahavansa phobia is a creation of the English with the University of Ceylon and its imitators gladly following their English masters. I can do nothing but laugh when the Social Scientists of Sri Lankan origin claim that they are impartial with respect to the Tamil problem, democracy, freedom of expression etc. Either these academics publish following the Mahavansa phobia created by the English or perish. In  publish or perish in the jargon of the academia publish amounts to publish following the English in general with the qualification being swept under the English carpet. I myself have my criticism of Mahavansa or even Asoka (Third Sangayana) Buddhism but I will defend them against western Judaic Christian attacks. I reject the English criticism of Mahavansa with the contempt it deserves. I am not impartial, and unlike the “academics” I am prepared to admit that I am based on Sinhala Buddhist Chinthanaya. My criticisms on Mahavansa and Asoka Buddhism stem from my partiality towards (Sri) Lanka and not towards India.      

Sri Lankans, especially the Sinhalas cannot hold a candle to the English on management. The only plus point they earned was in giving a back row seat to Cameron at the inaugural ceremony of the CHOGM at Nelum Pokuna. Of course the ceremony was grand but the “international press” was not interested in the efforts by the Sri Lankan artistes.  The Channel 4 team was given visas to enter Sri Lanka to cover the CHOGM. The Sri Lankans were very democratic in giving them Visas but the English press tried to create the impression that the visas were issued after the English establishment applied pressure. However, they failed in their attempt and kept quiet after an initial murmur. The Chanel 4 exhibited their arrogance, and anti Sinhala, pro Tamil racist and pro LTTE (we are not fooled by pretentions to the contrary) colonial attitude while they were in Sri Lanka. Of course as said earlier these are not reported in the “objective impartial international” press but the Sri Lankan government was able to convince the vast majority of Sinhalas where channel 4 and English media in general stand with respect to Tamil racism. Breaking all the protocol Miller probably thinking that we still live in the Cargills - Millers era wanted to question the President who was going back after a meeting. Then the team wanted to gate crash to have a meeting with the President without making a prior appointment. Would they dare to go to Downing Street without an appointment?

An added bonus was supplied by Mangala Samaraweera who is good at cutting cloths to suit the English, by inviting the Channel 4 team to Siri Kotha, the UNP head quarters. Mangala could not have invited channel 4 without the approval of Ranil Wickremesinghe who has no chance of becoming the President of the country even with the assistance of the English and Vickramabahu the Marxist. Of course, there were other journalists as well at the press conference at Siri Kotha but except for the political naiveté it was clear that the UNP and its associates wanted to speak to Channel 4 against not only the government but the country and the Sinhalas as well. Giving visas to the channel 4 team when India refused to issue a visa to Macrae brought its results for the government as far as the Sinhala people are concerned. The votes at Sri Lankan elections are in the villages and not in English suburbs.

The Channel 4 team tried to make a hue and cry over the demonstrators at Anuradhapura claiming that it was state managed. I do not know who managed it but if there were government supporters among the demonstrators I am not surprised. Almost all demonstrations are managed by somebody and very rarely any spontaneous demonstrations take place. Whether it is the Rathupaswela demonstration or the demonstration by the twenty odd people organized by Anandi for Cameron were sponsored by interested parties, but in the case of Channel 4 team my understanding is that if they wanted they could have gone where they wanted with the help of the security forces had they wished. Instead they had decided to come back to Colombo and tried to scrounge a free trip via Dambulla. Now I have a question to ask the English. Who staged the demonstrations against Sri Lanka and the Sinhala people blocking the roads around Westminster Parliamentary building? Would the LTTE supporters demonstrate in Westminster without the tacit approval of the English security authorities? Instead of sending the road blockers to London tower the London metropolitan police gave them protection. When the President was to speak at Oxford who stopped him speaking saying that there were potential threats to “sabotage”   the meeting? The difference between the English and the Sri Lankans whether Sinhala, Tamil or Muslim is that the former knows how to stage demonstrations giving the impression that they are not involved. We know the English for more than two hundred years but the Sri Lankans have not been able to master their management techniques. The President had to return to Colombo without going to Oxford, but the Channel 4 team if wanted would have gone to Kilinochchi or wherever they wanted to go if they had asked assistance from the police. In any even they went to Jaffna with Cameron to make the next video to be telecast and had the tears of the twenty odd mothers organized by Anandi, on their celluloid.

I have just one word on the war crimes before we conclude for this week. It is said the armed forces were involved in deliberately killing innocent Tamils. However, what is forgotten is not only that the innocent Tamils were used a man shield by Prabhakaran, but that the LTTE killed anybody who wanted to escape. If the armed forces were the killers of the innocent people what bothers me is the willingness of the latter to run towards the killers without waiting with the saviours of the Tamils assisted by the English. The innocent Tamils must have gone insane  those days to run towards the killers in the killing fields. However, they may be back with their normal minds thanks to Anandi and the rest, to come out with horror stories against the armed forces. If Anandi had acted in a similar way in England she would have ended up in the London tower. It is good for her that the Sinhalas have not been able to learn from the English.

 (To be continued)   


Nalin De Silva

27-11-2013

බෞද්ධයින්ට වෙන සමාජ අසාධාරණය

ලංකාවේ රඟදැක්වෙන සිංහල බෞද්ධ සංදර්ශණයක් ඇත. ඒ හරහා මෙරට සිංහල බෞද්ධ හෙජමොනියක් ඇතිබව ලෝකයාටත් අපටත් ඒත්තු ගැන්වෙයි. නමුත් සිංහල බෞද්ධයින්ට හෙජමොනියක් තබා නිදහසක්වත් නැත. එපමණක් නොවේ ඒ සංදර්ශණය තුලින් මෙරට බෞද්ධයින්ට සිදුවන සමාජ අසාධාරණය වසා දැමෙයි. පරමාදර්ශීය වශයෙන් සිංහල බෞද්ධයින්ට අවශ්‍ය ඉන්ද්‍රියන් තවමින් මමත්වය මර්ධනය කරගනිමින් (අපි මෙයට පොර නොවී සිටීම යැයි කියමු) සමාජයත් පරිසරයත් සමඟ එක්ව ජීවත් වීමටය. නමුත් යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය තුල නිදහසක් ඇත්තේ ධනය රැස් කරන්නටය, ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමටය, සමාජයෙන් පරිසරයෙන් වෙන් වන්නටය නැත්නම් පොර වෙන්ටය. බටහිර ආධිපත්‍යයට යටවුනු අප රටේදේශපාලණය ආර්ථිකය හා සංස්කෘතිය තුල පවතින්ට පුලුවන් පොරවල් වලට පමණි. පොර නොවී සමාජයේ පවතින්නට නොහැකිවීම සිංහල බෞද්ධයින්ටවෙන සමාජ අසාධාරණයයි.

බෞද්ධයින්ට පමණක් නොවේ පිණක් දහමක් කරගෙන නිවී සැනසිල්ලේ ජීවත් වෙන්ට උත්සාහකරන නැත්නම් පොර නොවීජීවත් වෙන්ට උත්සාහකරන මෙරට සියලු දෙනාගේම ජීවන ගමන අන් අයගේ ගමනට සාපේක්‍ෂව දුෂ්කරය, ඔවුන්ට තමන්ගේ මූලික ජීවන අවශ්‍යතා සපුරා ගන්නට අන් අයට වඩාදුක් විඳින්ට සිදුවේ, ඔවුන්ට සමාජයේ තැනක් හිමිවන්නේ නැත. සමාජ අසාධාරණය එයයි.මේ සමාජ අසාධාරණයෙන් ගැලවීම සඳහා බොහෝ දෙනෙක් කරන්නේ හැකි පමණින් පොරවල් වීමට උත්සාහ දැරීමය. පාසලේදීත් විශ්ව විද්‍යාලයේදීත් පොර වෙනහැටි කියාදෙයි. නගරයේ රැකියා කරන මධ්‍යම පංතික උගතුන් නම් පොරවෙන හැට ිදනිති. නමුත් මේ බොහෝ දෙනාද පොරවල් වී සිටින්නේ එසේ වීමට ඇති ආසාව නිසාම නොවේ. එසේ නොවී ඔවුන්ට සමාජයේ පවතින්නට නොහැකි නිසාය. නමුත් පොරවීවත් බොහෝ දෙනෙකුට සැනසුමක් නැත. මන්ද අපි බටහිර දේශපාලණය ආර්ථිකය හා සංස්කෘතිය අනුකරණය කලත් අපට එහි නිපුනත්වයක් නැති බැවිනි. ඒ අනුව බලනවිට අප රටේ පොරවල්ටද සිදුවෙන්නේ අසාධාරණයකි. නමුත් අපේ රටේ සාමාන්‍ය මිනිසුන් බහුතරයකට ඊටත් වඩා අසාධාරණයක් සිදුවේ. ඒ ඔවුන්ට පොරවීමට කොහෙත්ම උවමණාවක් නැතිනිසාය. ඒ සඳහා ඔවුන් තුල අඟෙන්ම ඇත්තේ ප්‍රතිරෝධයකි. ඒ ඔවුන්ගේ ගතියය. ඔවුන් අතර සාමාන්‍ය සිංහලුන්ද දෙමළුන්ද මුස්ලිම් වරුන්ද කිතුනුවන්ද හිංදු වරුන් වෙති. ස්වභාවිකවම ඉන් බහුතරයක් සිංහල බෞද්ධයින්ය. මේ අහිංසක මිනිස්සු සමාජයේ අඩිපතුලටම වැටෙති. එය මෙරට සිදුවෙන බලවත්ම සමාජ අසාධාරණයයි.

මේ කියන සමාජ අසාධාරණය බටහිර උගතුන් පිලිගන්නා සමාජ අසාධාරණය නොවෙන බව අවධාරණය කලයුතුය. ධනවාදී ක්‍රමය තුල අසාධාරණැයි සැලකෙන්නේ සැමටම එකසේ සම්පත් රැස්කිරීමට, ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමට නැත්නම් හැමෝටම පොරවල් වීම සඳහා එක සමාන අවස්ථාවක් නොතිබීමය. සැමට ඒ සඳහා සමාන අවස්ථාවක් ලැබේනම් ඉන් සමාජ සාධාරණයක් ඉටුවේ යැයි බටහිරුන් සිතති. සිංහල බෞද්ධයින්ටද සමාජ විශමතා අවමකර ගැනීමට අවශ්‍යය. නමුත් ඔවුන්ට ධනය රැස්කිරීමට, ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමට සමාන අවස්ථාවක් සලසාදී සමාජ විශමතා අවමකර ගැනීමට නම් තමනුත් පොරවල්වී එය කරගන්ට යැයි කීම බලවත් අසාධාරණයකි. එය ඔවුන්ගේ ගතිපැවැත්මට හා සදාචාරයට විරුද්ධය. සිංහල බෞද්ධයින්ට සමාජ විශමතා අවම කර ගතයුත්තේ බුදු දහමට අනුව ඉන්ද්‍රියන් තවමින් මමත්වය පාලණයකර ගනිමින්ජීවත් වෙන ගමන්ය. සැප සම්පත් කෙරෙහි ආශාවන් අත්හල යුතු නමුත් තමන් අත්හල යුත්තේ කුමක්ද යන්න තීරණය කල යුත්තේ බෞද්ධයින් විසින් මිස යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය විසින් නොවේ. යමෙක් බුදු දහමට අනුකූලව ජීවත්වන විට ඒ නිසාම ඔහුගේ ජීවිතය එලෙස ජීවත් නොවෙන කෙනෙකුගේ ජීවිතයට වඩා දුෂ්කරවන්නේ නම් එය අසාධාරණය. නිවී සැනසිල්ලේ ජීවත්වන අයෙකු ඒ නිසාම සමාජයේ පහලට තල්ලුවන්නේ නම් එය අසාධාරණය. බෞද්ධයින්ට මෙන්ම සෙසුජනයාටත් පොරවල් නොවී පවතින්නට ඉඩක් මෙරට තිබිය යුතුය. නමුත් ඔවුන්ට ඒ නිදහස අද අප රටේ නැත. 

සිංහල බෞද්ධයින්ට සමාජ අසාධාරණයක් සිදුවෙන්නේ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන නිදහස සාපේක්‍ෂ වශයෙන් මෙරට නැත වීම නිසාය. සිංහල බෞද්ධයින් ගේ නිදහස වෙනකක් නොව නිදැල්ලේ ජීවත්වීමට ඇති නිදහසය. ඔවුන්ට ඒ නිදහස ලැබෙන්නේ ලෝකය සමඟ වෙන්නොවී අන්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධයක් ඇතිව ජීවත්වීම තුලය. සමාජයෙන් පරිසරයෙන් වෙන් නොවී ජීවත්වන්නට නම් හැකිතාක් ඉන්ද්‍රියන් තැවිය යුතුය මමත්වය මර්ධනය කර ගත යුතුය නැත්නම් පොර නොවීසිටිය යුතුය. සිංහල බෞද්ධයින්ගේ නිදහස නොලැබීම නිසා සිදුවෙන සමාජ අසාධාරණ යයුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියේ බිහිවුනු ධනවාදී ක්‍රමයකින්වත් සමාජවාදී ක්‍රමයකින්වත් නිවැරදි කල නොහැකිය. එයට එකම විසඳුම යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යයෙන්ම නිදහස් වීමය.

අප රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට සමාජ සාධාරණයක් ඉටුවනු ඇත්තේ යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යයෙන් මිදී ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට අනුකූල දේශපාලණ ක්‍රමයක් හා ආර්ථික ක්‍රමයක් ඇතිවූදාට පමණි. එය කරගත හැකිය. නමුත් ඊට කලින් අපි දකින්නේ සිංහල බෞද්ධ සංදර්ශණයක් බව සිංහල බෞද්ධයින් පමණක් නොව සිංහල බෞද්ධ විරෝධීන්ද තේරුම් ගතයුතුය.

ජානක වංශපුර

2013-11-26

මුස්ලිම් බිය

සිංහලුන්ට විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධයින්ට මුස්ලිම්වරුන් කෙරෙහියම් බියක් තිබේ. සමහරුන් එය වෛරයක් කරගන්නා අතර සමහරුන්ට එය කනස්සල්ලකි. ඊට සමගාමීව පොදුවේ මුස්ලිම්වරුන්ටද සිංහලුන් කෙරෙහිබියක් සැකයක් ඇතිබව පෙනේ. මුස්ලිම් බියයනු මේ අන්‍යෝන්‍ය බියයි. මේ අතර අනුන් කෙරෙහි කිසිම බියක් සැකක් නැති සිංහලුන් මෙන්ම මුස්ලිම්වරුන්ද නැතුවා නොවේ.කෙසේ වෙතත් මේ සිංහල මුස්ලිම් පටලැවිල්ලේ විශේෂත්වයක් ඇත. වසරතිහක් තිස්සේ දෙමළ ත්‍රස්තවාදයක් සමඟ සටන් කලද සිංහලුන්ට මෙවැනි සැකයක් බියක් දෙමළුන් කෙරෙහිඇති නොවිනි. රටපුරා අහිංසක සිංහලුන් දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ඝාතනය වෙද්දීත් සියලු දෙමළුන් ත්‍රස්තවාදීන් නොවේ යැයි සිතීමට සිංහලුන්ට අපහසු නොවිනි. පැහැදිලිවම අද සිංහලුන් හා මුස්ලිම් ජනයා ඔවුනොවුන් කෙරෙහි දක්වන අගති ආකල්ප පොදුවේ සිංහලුන් විසින් දෙමළජනයා කෙරෙහි නොදැක්වූහ, අදද නොදක්වති.

මුස්ලිම් බියට හේතුව සිතාමතා හෝ නොසිතා හෝ මුස්ලිම්වරුන් විසින් කරගෙන යනු ලබන සංස්කෘතික ආක්‍රමණයයි. පසුගිය වසර පහලොවක් විස්සක් පමණකාලයේ සිටන් මුස්ලිම්වරුන් ජනවර්ගයක් ලෙසට පොදුවේ කරන කටයුතු හරහා සිංහලුන්ගේ සංස්කෘතික අවකාශය ආක්‍රමණය කරමින් සිටිති. හලාල් ප්‍රශ්ණය, බොදුබිම් ආක්‍රමණය, අනවසර පල්ලි ඉදිකිරීම් මීට ඇතිපැහැදිලි නිදසුන්ය. නමුත් මේ සැමටමත් වඩා සිංහලුන්ට දැනෙන්නේ මුස්ලිම්වරුන් සෙසු සමාජයෙන් වෙන්වී කණ්ඩායමක් ලෙසට තමන්ගේ කමක් වඩවා ගැනීමට දරන උත්සාහයයි. බොහෝ සිංහලුන්ට, විශේෂයෙන්ම නගරබද උගත් තරුණයින්ට එය පුද්ගලිකවම දැනේ. ඔවුන් ඊට දක්වන ප්‍රතිචාරය විශේෂයෙන්ම නගරබද උගත් මුස්ලිම් තරුණයින්ටද එපරිදිම දැනේ. මෙවැනි සංස්කෘතික ආක්‍රමණයක් දෙමළ ත්‍රස්තවාදයෙන් සෘජුවම සිදුනොවිනි.දෙමළ බියක් මෙරටඇති නොවූයේ ඒ නිසයි.

නමුත් මුස්ලිම් බිය අනියත බියකි. මුස්ලිම් සංස්කෘතියට මෙරට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය බිමදැමීමට ශක්තියක් නැත. සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වැටෙන්නේ, අදටත් වැටෙමින් පවතින්නේ අපි සුද්දන් අනුකරණය කරමින් බෞද්ධයින් වෙන්නට උත්සාහ කරන නිසාය. මුස්ලිම් බිය නැතිකලහැකිය. මුස්ලිම් බිය ඇතිකලේ මුස්ලිම්වරුන් වුනත් එය නැති කල හැක්කේ සිංහලුන්ටය. එය කල හැක්කේ ඒ සඳහා කැපවුනු දේශපාලණ ව්‍යාපාරයක් මඟිනි. ඒ දේශපාලණ ව්‍යාපාරයේ අභිප්‍රාය වියයුත්තේ වෙන් වෙන්නට තනන මුස්ලිම් වරුන් නැවතත් ජාතිය අවශෝෂණය කරගනිමින් අවසන නිදහස් රාාජ්‍යයක් ගොඩනඟා ගැනීමය.

මුස්ලිම්වරුන්ගේ ආක්‍රමණය ඔවුන් පොදුවේ යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට දක්වන ප්‍රතිචාරයක අතුරු ප්‍රතිඵලයක් විය හැකිය.එසේ නොවීමටද ඉඩ ඇත. මාස කිහිපයකට උඩදී ලංඩනයේ ශ්‍රී ලාංකික නොවන නමුත් තමන් මුස්ලිම් යැයි කියා ගන්නා පිරිසක් ලංකාවේ මුස්ලිම් වරුන් වෙනුවෙන් කල උද්ඝෝෂණයේ පසුපස වූයේ ඉංග්‍රීසීන්ද නැත්නම් මුස්ලිම්වරුන්දැයි කිව නොහැකිය. කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ මුස්ලිම්වරුන්ට බාහිර බලවේග විසින් බලපෑම් එල්ල නොවෙතැයි සිතිය නොහැකිය.පසුගිය වසර පහලොව විස්ස අතර ශ්‍රීලාංකික මුස්ලිම් ජනයා අතර සිදුවුනු සංස්කෘතික විපර්යාසයට මූලික හේතුව බාහිර බලවේග විය යුතුය. ඔවුන් ඒ බලවේග සමඟ අත්වැල් බැඳ ගැනීමට යම් ප්‍රවණතාවක් ඇතිබවද පැහැදිලිය. ඒ නිසා සිංහලුන් කල යුත්තේ මුස්ලිම්වරුන්ට බාහිර බලවේගවලට නතු වෙන්නට ඉඩ නොදී සිංහලුන්ට හිතැති බල කේන්ද්‍රයක බැඳ තබා ගැනීමය. වත්මන් ජනාධිපතිතුමා ඊට සුදුසුම තැනැත්තාය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඔහුගේ දේශපාලණ ඉතිහාසය පුරාම මෙරට මුස්ලිම්වරුන් සමඟ සුහද සම්බන්ධකම් පැවැත්වූ අයෙකි. ඔහුට සාමාන්‍ය මුස්ලිම් ජනයාගේ පිලිගැනීමක් ඇත. දෙමළ ජනයා අතර පිළිගැනීමක් තිබුනු සිංහල දේශපාලකයෙක් අපට සිටියේ නම් දෙමළ ප්‍රශ්ණය මීට බොහෝ ඉහතදී විසඳා ගැනීමට හැකිවන්නට තිබිනි. ඒ නිසා අද මුස්ලිම් ප්‍රශ්ණයට මැදිහත්වීම සඳහා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා වැන්නකු සිටීම වාසනාවක් ලෙස සැලකිය යුතුය. මුස්ලිම් බිය නැතිකිරීමේ අත්‍යාවශ්‍ය පිළියමක් වශයෙන් අප කල යුත්තේ සියල්ලන්ට සාධාරණයක් ඉටුකිරීමට ඔහුට බලකරමින් මුස්ලිම්වරුන් සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ අත තවතවත් සවිකිරීමය. 

බොහෝවිට අද ආගම්-ජනවාර්ගික ලෙස කේන්ද්‍රගතවීමට ප්‍රවණතාවක් ඇත්තේ වයස අවුරුදු තිස්පහට පමණ අඩු උගත් තරුණයින්ටය. මේ අය හැත්තහතේ දරුවන් ලෙස හැඳින්වීමට හැකිය. ජේ ආර් ගේ විවෘත ආර්ථිකය තුල ඔවුන් හැදුනුවැඩුණු පරිසරය ඊට ඉහත පරම්පරා හැදුනුවැඩුණු පරිසරයට වඩා බෙහෙවින් වෙනස්විය. බටහිර සංස්කෘතික ආභාශය නිසා මේ අය බොහෝ දෙනෙක් ස්වාධීනව කටයුතු කිරීමට කැමතිය. ඔවුහු තමන්ගේ පුද්ගලිකත්වය ඉහල කොටසලකති. මුස්ලිම්වරුන් සෙසු සමාජයෙන් වෙන්වී කණ්ඩායමක් ලෙසට තමන්ගේ කමක් වඩවා ගැනීමට දරන උත්සාහය පුද්ගලිකවම ඔවුන්ට දැනෙන්නේ ඒ නිසාය. ඊට පිලියමක් වශයෙන් ඔවුහු සමාන අදහස් දරන අන් අය සමඟ එක් වෙති. සිංහල තරුණයින්ගේ කේන්ද්‍රගතවීම් ඒ අයුරින්ම පුද්ගලිකත්වයක් ඇති මුස්ලිම් තරණයින්ටත් දැනේ. ඔවුන්ද ඒ අනුව වඩවඩා තම කේන්ද්‍රයට ගොනු වෙති. අවාසනාවකට අසූවේ දශකයේදී මෙලෙස අන්තවාදීව කේන්ද්‍රගතවුනු තරුණයින් විසින් අත් කරගත් විනාශය පිළිබඳ හැත්තෑ හතේ දරුවන්ට ඇත්තේ පොතේ දැනුමක් පමණි.

අද මාධ්‍ය මඟින් උලුප්පා තබන සිංහල-මුස්ලිම් ගැටුම විශේෂයෙන්ම හැත්තෑහතේ දරුවන්ගේ ගැටුමකි. ඔවුන් නොපිලිගත්තත් හැත්තෑහතේ දරුවන් ප්‍රශ්ණය දකින්නේ පුද්ගලික අයිතිවාසිකම් මූලික කරගෙනය. නමුත් ඒ ආකාරයට මේ ප්‍රශ්ණය දැක එය විසඳිය නොහැකිය. මන්ද එහිදී අනිවාර්යයෙන්ම ලැබෙන පිලිතුර නම් සියල්ලගේම පුද්ගලික අයිතීන් සමාන ලෙසආරක්‍ෂා වන පරිදි බටහිර සංස්කෘතියට අනුගතවී ජාතිය ආගම හුදෙක් පුද්ගලික අනන්‍යතාවකට පමණක් ලඝුකරනු යන්නය. නමුත් බටහිර සංස්කෘතිය තුල සිංහල බෞද්ධයින්ට සමාජ සාධාරණයක් ඉටු වෙන්නේ නැත.

අප කල යුත්තේ යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි අධිරාජ්‍යවාදය එරෙහිව කෙරෙන සටනකට මුස්ලිම් වරුන්ද එකතු කරගැනීමය. තමන්ගේ අනන්‍යතාව රැකිය හැක්කේ ශ්‍රීලාංකික ජාතියකට එක්වීමෙන් යැයි සිංහලුන් විසින් මුස්ලිම්වරුන්ට ඒත්තු ගැන්විය යුතුය. එවිට මුස්ලිම්වරුන් විසින් කරගෙන යනු ලබන සංස්කෘතික ආක්‍රමණය ඔවුන් විසින් නවතා දමනු ඇත. නමුත් සිංහලුන් මුස්ලිම් විරෝධී ලෙස කේන්ද්‍රගතවී සිටිනතාක් කල් එයසිදු නොවේ. මුස්ලිම් විරෝධී සිංහල සංවිධාන වලින් කෙරෙන්නේ මුස්ලිම්වරුන් මහින්ද රාජපක්‍ෂගෙන් ඈත් කරවීමය. ඒ නිසා සිංහලුන් විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධයින් මහින්දරාජපක්‍ෂ මහතා මත විශ්වාසයක් තබමින් තම සංවිධාන මුස්ලිම් විරෝධී ලෙස කටයුතු නොකරනතැනට වග බලා ගතයුතුය. 

මීට දශක තුනකට පමණ ඉහතදීවත් මෙරට මුස්ලිම් බියක් නොතිබිනි. ුකල වෙසක් කාලයට බෞද්ධයින්ගේ තොරණ්වල ඇසුනේ මොහිදීන් බෙග් ගේ ගීය. ඔහු බෞද්ධයෙකු නොවන වග බෞද්ධයින්ට වැදගත් නොවිනි. ඔහු බෞද්ධයෙකු නොවීම ඔහුටද වැදගත් නොවුනා විය යුතුය. එවැනි වතාවරණයක් මෙරට යලිත් ඇතිකරගත හැකිය. සිංහලුන් නිදහස් වෙනතුරු මෙරට ජාතීන් අතර සංහිඳියාවක් ඇති නොවෙනු ඇත. මෙරට ජාතීන් අතර සංහිඳියාවක් ඇති නොවෙනතුරු සිංහලුන්ට නිදහසක් නැත. සිංහලුන් බිය නොවිය යුතුය. 

ජානක වංශපුර

2013-11-26